Μια ταινία για την Τρίτη Λυκείου

Σήμερα είδαμε μια ταινία στο δίωρο της Ν. Γλώσσας Τρίτης Λυκείου. Μεγάλη θυσία, αιματηρή για τον πολύτιμο χρόνο της διδασκαλίας της έκθεσης. Αν δεν είναι το συνηθισμένο καλόπιασμα που επιδαψιλεύουμε (να τη βρείτε τη λέξη ε;) στους υποψήφιους, όταν τους βλέπουμε κουρασμένους, ίσως έχει να κάνει με την ίδια την ταινία και τα μηνύματά της, που συμπληρώνουν και ενισχύουν τη διδασκαλία. Εμείς είδαμε το Gattaca,  μια ταινία του 1997, που αναφέρεται στον γενετικό καθορισμό των ανθρώπων μιας μελλοντικής κοινωνίας, όχι και τόσο μακρινής, όπως άλλωστε λέει η ταινία. "Το παιδί του Θεού",που ήρθε στον κόσμο με τον φυσικό τρόπο, έρχεται αντιμέτωπο με τα προκαθορισμένα γενετικά "παιδιά του ανθρώπου", που έχουν το πολύτιμο DNA (απαλλαγμένο από ελαττώματα, αρρώστιες, αδυναμίες) που θα τους δώσει πρόσβαση στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνίας. Τι τύχη να έχει μπροστά σ'αυτή τη γενετική ελίτ ένα παιδί γεννημένο από μια νύχτα ερωτική στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου; Μια θέση καθαριστή στην εταιρεία των ονείρων του, που πραγματοποιεί διαστημικές πτήσεις, για να βλέπει, όσο σκουπίζει, τα διαστημόπλοια να χάνονται στον ουρανό!
Ναι, φαντάζεστε τι θα επακολουθήσει: Η επανάσταση του "ακατάλληλου" που ανατρέπει όλες τις  αρνητικές προγνώσεις με όπλο του τη δύναμη της ψυχής του. Το παιδί του Θεού αποκαθιστά το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που κολυμπά μέσα σ'έναν ωκεανό Τύχης και Ανάγκης για να βρει το δρόμο της, τη μοίρα της.
Στη θεματική περιοχή που βρισκόμαστε τώρα θα μας δώσει πολλή τροφή για συζήτηση: Οι εφαρμογές της επιστήμης και τα όριά τους. Η γενετική και τα ηθικά διλήμματα που δημιουργεί. Ο ετεροκαθορισμένος άνθρωπος , γενετικά, κοινωνικά, ηθικά.
Μα εγώ άλλα σκεπτόμουν: Όσο σας έβλεπα προσηλωμένους στην οθόνη, αναρωτιόμουν τι σας συνδέει με τον Βίνσεντ, τον "ακατάλληλο" ήρωα; Ποιοι είναι αυτοί που βλέπουν σε σας αδυναμίες, αδιέξοδα, εμπόδια. Ποιοι δεν πιστεύουν ότι μπορείτε να πάτε κόντρα στα προγνωστικά; Ποιοι θα πέσουν από τα σύννεφα, όταν σας δουν να κολυμπάτε στα αφρισμένα κύματα και να βγαίνετε νικητές;

Τελικά χάρηκα που την ξαναείδα την ταινία. Την είχα ξεχάσει τόσο πολύ που ήταν σαν να την είδα πρώτη φορά.

(Ευχαριστώ Ανθή Μανέτα)

Η μέρα που χάθηκε το ιδανικό μου

 

Κάποιοι άνθρωποι, που δεν είναι του κύκλου μας ή της παρέας μας, κυκλοφορούν δίπλα μας, κάθονται στο γειτονικό τραπεζάκι, τους κοιτάς από μακριά και τους χαιρετάς με ένα χαμόγελο ή ένα νεύμα, ανταλλάσσετε δυο λόγια στα όρθια και σχεδόν ποτέ δεν θα καταλάβουν ότι είναι...το ιδανικό σου. Μπορεί κι εσύ να μην το καταλάβεις, αν κάποια μέρα δεν σου έρθει η επιφοίτηση.
Αν κάποια μέρα σταματήσουν δίπλα σου και σου μιλήσουν κουρασμένα, ανόρεχτα και όλα όσα θαύμαζες σ' αυτούς έχουν χάσει τη λάμψη τους, τρομάζεις.

 Όχι, εσύ πρέπει να μείνεις όρθιος, να πολεμάς, όταν εγώ γυρνάω σπίτι. Να μετέχεις, όταν εγώ ιδιωτεύω, να συγκρούεσαι, κι εγώ να έρχομαι με ανωτερότητα και συγκατάβαση να κάνω τον ειρηνοποιό. Κι ό,τι δημιουργείς και μου προτείνεις, να μένει πάντα εκεί έξω ανοιχτό να περιμένει πότε θα μου κάνει κέφι να το απολαύσω. Θέλω να είσαι εκεί έξω, για να συντηρείς τις ενοχές μου που δεν σε ακολουθώ. Να μου δείχνεις έστω κάτι να φτάσω, όταν καταφέρω να υψωθώ λιγάκι από τη βολή μου. Δεν είσαι σαν κι εμένα, δεν δικαιούσαι το φόβο, την απογοήτευση, τη συρρίκνωση.

"- Κατάφεραν να μας απομονώσουν, να μας διαλύσουν... κανείς πια δεν έχει όρεξη για τίποτα... εγώ σκάβω το χωράφι μου..."
"- Α, ωραία, το καλύτερο... συνέχισε..."

Πόσο θα απορούσες αν σου φώναζα: "Πού πας; Ποιο χωράφι;Και τι θα κάνω εγώ τώρα χωρίς το ιδανικό μου;"

Συνέχισα τη βόλτα μου, η μέρα ήταν ηλιόλουστη και στους δρόμους της μικρής μας πόλης το πλήθος βάδιζε αμέριμνο.

Αντώνης Μιχαηλίδης, ένας Δάσκαλος για το ΠΥΣΔΕ Α. Αττικής

Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου, εμείς οι εκπαιδευτικοί ψηφίζουμε για την ανάδειξη εκπροσώπων μας στα υπηρεσιακά συμβούλια. Οι εκλογές αυτές πάντα συγκέντρωναν αρκετούς ψηφοφόρους, γιατί, δυστυχώς, πάνε πολλά χρόνια τώρα, που η μόνη μας έγνοια ήταν τα υπηρεσιακά θέματα: αποσπάσεις, τοποθετήσεις, άδειες, διαθέσεις κλπ. Οι αιρετοί μας λοιπόν ήταν "οι άνθρωποί" μας σ' αυτές τις όχι και τόσο διαφανείς διαδικασίες. Και ρουσφέτι να μην θέλαμε, ένα δικό μας άνθρωπο εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας τον θέλαμε, όσο να πεις. Γιατί και δίκιο να έχεις, κανείς δεν σου εγγυάται ότι δεν θα καταπατηθεί από κάποιον ημέτερο της διοίκησης.
Φυσικά και ο χώρος αυτός ελέγχεται από τις κομματικές παρατάξεις και συνήθως μονοπωλούνταν από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Τώρα πια όμως αυτή η "στρωτή" διαδικασία βάλλεται πανταχόθεν. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πλέον υπερέβησαν τη συνήθη αρμοδιότητα ακόμη και του πιο καλοπροαίρετου αιρετού. Οι εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης υπέστησαν αιματηρές περικοπές στις αποδοχές τους, η διαβίωσή τους μακριά από τους τόπους κατοικίας τους γίνεται όλο και πιο δύσκολη, οι συνθήκες εργασίας στα σχολεία όλο και πιο δυσβάσταχτες. Μια μετάθεση πλέον ή μια απόσπαση είναι όρος επιβίωσης και η παλιά καλή πελατειακή συνταγή του ελληνικού κράτους επιστρατεύεται ως μόνη λύση από απελπισμένους ανθρώπους. Επιπλέον όλες οι αλλαγές που έρχονται στο σχολείο, ακόμα και όσες θα μπορούσαν να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, στην ουσία θα συντελεσθούν ερήμην ενός σοβαρού, υπεύθυνου φορέα εκπροσώπησης των συμφερόντων των εκπαιδευτικών, με τη γνωστή καταγγελτική άρνηση κατά πάντων, χωρίς εποικοδομητικές προτάσεις και διάλογο και θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη υποβάθμιση την δημόσια εκπαίδευση.
Δεν γνωρίζω αν μέσα σ' αυτή την τραγική κατάσταση υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι που εγγυώνται μια διαφορετική θεώρηση, βασισμένη στην ανεξαρτησία από κόμματα και παρατάξεις, στη διαφάνεια και στην αξιοκρατία. Γνωρίζω μόνον έναν και σας τον συστήνω ανεπιφύλακτα: Είναι ο υποψήφιος αιρετός για το ΠΥΣΔΕ Ανατολικής Αττικής, Αντώνης Μιχαηλίδης, ένας αληθινός Δάσκαλος σε όλες του τις εκφάνσεις: επιστημονική, παιδαγωγική, συγγραφική, διαδικτυακή. Θα ήταν μεγάλο ευτύχημα σε τέτοιους κρίσιμους καιρούς να αρχίσουμε να αναδεικνύουμε τουλάχιστον κάποιους άξιους ανθρώπους στα κέντρα λήψης αποφάσεων και να κόβουμε τους γόρδιους δεσμούς μας με κομματικά και παραταξιακά συστήματα, που δεν ανταποκρίθηκαν ούτε κατά το ελάχιστο στις προσδοκίες και στις ανάγκες μας.

Τι τραγούδι να σου στείλω;

Τι τραγούδι να σου στείλω σήμερα που γιορτάζεις τα γενέθλιά σου;
Το..."βα...αίνει...σουπή" δεν το στέλνω, εντάξει. Κάποτε το ζητούσες επίμονα  και αρνιόσουν να κοιμηθείς αν δεν στο τραγουδούσα, αλλά τώρα πια τα...συμφραζόμενα κυριολεκτούν και δεν μας συμφέρει. Το Fragile του Sting που το είχαμε λιώσει, θυμάσαι, αυτό με τις βροχές που πέφτουν σαν δάκρυα από τα άστρα για να μας θυμίζουν πόσο εύθραυστοι είμαστε, παραέγινε εύθραυστο και θα μας μείνει στα μισά. Το "μωρή κοντούλα λεμονιά" ,πάλι, κάπως αδύνατο να ξεριζωθεί από το πάτριο έδαφος, χωρίς να ξεραθεί και να χάσει το άρωμά του στα βόρεια κλίματα.
Το βρήκα! Τα καβουράκια θα σου στείλω!
Αυτό είναι τραγούδι ό,τι πρέπει για γενέθλια.
Με τον απελπισμένο κάβουρα να τραβάει τα μαλλιά του, την κυρία καβουρίνα στα ρηχά με τον ξενύχτη το σπάρο και τα καβουράκια να σπαράζουν στο κλάμα.
Χρόνια πολλά, αστέρι μου!

Αύριο λένε πως θα βρέξει

Είναι 20 Οκτωβρίου και δεν έβρεξε ακόμα. Μια ψιχάλα μόνο πριν από δυο μέρες. Όλα φρυγμένα από τη διαρκή ζέστη μισού χρόνου σχεδόν περιμένουν τη δροσιά της βροχής. Κι εγώ ξαφνικά πήρα πάνω μου και τη δική σου αγωνία. Ποτέ δεν ήταν αρκετή για σένα η βροχή. Πάντα έλεγες πως δεν φτάνει, ακόμα κι όταν ο ποταμός πλημμύριζε και το νερό έτρεχε μέχρι τον Αύγουστο. Τώρα ξεκουράζεσαι για πάντα κάτω από τη γη. Την ίδια γη που κανάκεψες κι ανάστησες ατέλειωτες φορές στη ζωή σου. Μερικές φορές τη ζήλευα που της έδινες τόσα πολλά. Τώρα μου άφησες την έγνοια της: Πότε θα βρέξει; Τι θα γενούμε με τόση αβροχιά; Όλες οι άλλες έγνοιες μου συμπυκνώθηκαν σ' αυτό το πανάρχαιο μεταφυσικό ερώτημα. Περιμένω τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος ν' αναστήσω κι εγώ λίγη από τη χαρά σου, όταν έβλεπες τη βροχή.

Αύριο λένε πως θα βρέξει...

Κρέμα-σοκολάτα

-Εγώ είμαι φράουλα!
-Όχι, εγώ είμαι φράουλα, εσύ είσαι λεμόνι!
Πώς να τους πεις χωρίς προσχήματα πόσο άσπρη και γαλατένια είναι η μια και πόσο σκούρο καθαρό σοκολατί η άλλη. Η αλήθεια δεν τους άρεσε ποτέ έτσι σκέτη.
Ούτε τα φρούτα τους άρεσαν σκέτα κι άντε να βάζεις στην πορτοκαλάδα στολίδια για να μοιάζει με κοκτέιλ και να εφευρίσκεις κάθε φορά έναν άλλο συνδυασμό στη διακόσμηση, για να προσελκύσεις το ενδιαφέρον τους.
 Τα αρχαία, πάλι, δεν τους άρεσαν ούτε σκέτα ούτε ανάμικτα, και κάθε φορά που τους έκανα μάθημα έβρισκαν όλες τις σκανταλιές μαζεμένες, για να με τυραννήσουν, ώσπου μια μέρα, πήρα τον Εμπειρίκο κι άρχισα να τον διαβάζω μεγαλόφωνα. Κατατρόμαξαν και ησύχασαν...για λίγο.
Φέτος μου ζήτησαν να κάνουμε ιστορία. Στρώθηκαν σαν μαθήτριες και ρώταγαν το ένα και το άλλο. Έχουμε μείνει στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου και θα μας χρειαστεί καμιά δεκαετία, όπως πάμε, για να καλύψουμε την ύλη.

Ραντεβού στην αυλή, κορίτσια, το άλλο καλοκαίρι.
Μέχρι τότε,  κρέμα στο Παρίσι, σοκολάτα στο Λονδίνο και σκέτο λεμόνι εδώ.

Τα Χριστούγεννα του '89, μέσα στον Αύγουστο.

Μια από τις πιο όμορφες βραδιές αυτού του καλοκαιριού, άρχισε στα τραπεζάκια του Σέντρο. Συνάντηση παλιών συμμαθητών που είχα την τύχη να είναι μαθητές μου, όταν ήμουν περίπου στην τωρινή τους ηλικία. Γύρω μας και μέσα μας ακόμα το καλοκαίρι δέσποζε και μας χάριζε μια διάθεση ευτράπελη και χαλαρή. Γρήγορα όμως περάσαμε σε κουβέντες σοβαρές και στενόχωρες. Η ανεργία, η μετανάστευση, η αγωνία για το μέλλον των μωρών που μεγαλώνουν ή πρόκειται να έρθουν- οι περισσότεροι της παρέας είναι νέοι γονείς- δεν κατάφερναν να κρυφτούν πίσω από χαμόγελα, αστεία και αναμνήσεις μαθητικές.
 Όλοι μου φέρονται σαν να είμαι ένας από αυτούς, μα δεν είμαι. Είμαι πάντα η μεγάλη, η καθηγήτριά, αυτή που ξέρει, που μπορεί να συμβουλεύσει, να κρίνει, που έχει πάντα κάτι να πει. Μόνο που όλο και πιο αμήχανη και ανίδεη γίνομαι όσο πάει.
Παιδιά, βγάλτε κανένα σκονάκι να δω:  "πώς να επιμένεις γι' αυτό που αγαπάς" , "πώς να ξαναρχίζεις από την αρχή",  "να μην φοβάσαι τα ζόρια"," να δημιουργείς στην οικογένεια, στη δουλειά, στο θέατρο, στο σχολείο, όταν όλοι και όλα παγώνουν και καταρρέουν".
Γεμίσαν οι αποσκευές. Ξεχειμωνιάζουμε τώρα.

Η βραδιά συνεχίζεται στο σπίτι μου. Μια προβολή ταινίας-έκπληξη. Τα Χριστούγεννα του '89 στο σχολείο. Στη γιορτή οι μαθητές υποδύονται τους καθηγητές τους σε ένα αυτοσχέδιο σκετσάκι. 23 χρόνια πριν και όλοι ψάχνουν τον εαυτό τους σ' αυτά τα μαθητούδια. Τα βάζουμε με τις αισθητικές επιλογές του '80. Μαλλιά άφθονα, μακριές μπλούζες, κοντές φράντζες. Θυμόμαστε πρόσωπα ξεχασμένα που έχουμε να δούμε από τότε. Ο θεολόγος, ο φυσικός, ο μαθηματικός. Όμορφες και άσχημες αναμνήσεις μαζί. Πώς αλλιώς; Όλες οι αποχρώσεις χρειάζονται για να συνθέσεις κάτι που να αξίζει τη θύμηση. Με παριστάνει η Ειρήνη που λείπει στην Αμερική. Καλή της ώρα, μια χαρά με κάνει. Μέχρι γυμναστική με βάζει να διδάξω ελλείψει γυμναστή.

Το ρακί χρησίμευσε κάπως για να πάει κάτω αυτή η συγκίνηση που μας στάθηκε στο λαιμό.
Πέρασαν όμως τόσες μέρες για να κατασταλάξει και να μπορεί να μπει σε λέξεις.
Ελπίζω όμως την επόμενη φορά να μην έχουμε απόντες, γιατί οι απουσίες μετράνε πολύ.

Όχι, τίποτε άλλο, αλλά πώς να περάσεις χωρίς σκονάκια;