Ένα καρναβάλι που ήρθε απ' τα παλιά

Αρχές του 20ου αιώνα εδώ στο Κόρθι, μια γυναίκα πηγαίνει το φαΐ στον άντρα της στο χωράφι ξυπόλητη. Ο δρόμος είναι μακρύς και τα πόδια της έχουν πληγωθεί πάνω στις πέτρες και τα αγκάθια. Ένας συγχωριανός της,καβάλα στο μουλάρι του, τη συναντάει και μόλις τη βλέπει σ' αυτή την κατάσταση, βγάζει τα τσαρούχια του και της τα χαρίζει. Εκείνη τα πηγαίνει στον τσαγκάρη, που θα γίνει αργότερα και συμπέθερός της, και της φτιάχνει τα ωραιότερα πέδιλα που φόρεσε γυναίκα εκείνη την εποχή.
Ο ίδιος τσαγκάρης λίγα χρόνια μετά, θα φτιάξει τα πρώτα παπούτσια για ένα ξυπόλητο παλικαράκι από μια τσάντα της πεθαμένης μάνας του.
Αυτές οι μικρές ιστορίες που μοσχοβολάνε ακόμα στη μνήμη των ανθρώπων και αρνούνται να σβήσουν, όπως οι περισσότεροι ήρωές τους, βγαίνουν όλο και πιο συχνά στις κουβέντες των παλιότερων τον τελευταίο καιρό. Λες και είναι ο δικός τους ακούσιος τρόπος να μας συμβουλέψουν για τα ζόρια που περνάμε. Και να δεις που κάτι έχουμε καταλάβει. Κάτι αλλάζει στη ματιά μας, στη στάση μας.
Αυτές τις μέρες είχαμε ένα από τα πιο επιτυχημένα καρναβάλια στην ιστορία του Κορθίου. Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε τόση ποικιλία και διάρκεια στις εκδηλώσεις. Από το Διόνυσο και την ακολουθία του, στους παραδοσιακούς μούσκαρους και τις λαϊκές παρωδίες, μέχρι τη σύγχρονη σάτιρα στην κλασική παρέλαση της Κυριακής. Κι όλα αυτά με οργάνωση, προβολή που ξεπέρασε και την πιο επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια, συμμετοχή και εθελοντική δουλειά πολλών ανθρώπων.
Για μένα, τέτοιες διοργανώσεις δεν είναι απλώς μια προσπάθεια τουριστικής ανάδειξης του τόπου μας ή λίγες ανάσες στην παραπαίουσα οικονομία και στην καταβαραθρωμένη διάθεσή μας.
Είναι αληθινές συλλογικότητες που εμπεριέχουν την έγνοια των ανθρώπων για τους συνανθρώπους τους, τη γενναιόδωρη προσφορά του χρόνου, του κόπου, τη γενναιόδωρη αντιπροσφορά του γέλιου, του κεφιού και την κοινή απόλαυση ενός Γιαλού, με γεμάτα μαγαζιά και δρόμους.
Ίσως είναι αυτά τα τσαρούχια μας, για να περπατάμε στα αγκάθια από δω και πέρα.
Ας είναι καλά οι άξιοι δωρητές και οι τσαγκάρηδες που μας τα έφτιαξαν.

Το καρναβάλι του Κορθίου ετοιμάζεται

Καθώς πλησιάζουν οι απόκριες, νιώθω πιο πολύ από ποτέ άλλοτε να είμαι εκτός κλίματος. Από τη μια η κατάσταση που ζούμε όλο αυτό τον καιρό στη χώρα μας, από την άλλη κάποια γεγονότα στον δικό μου περίγυρο, απομακρύνουν την προσδοκία μιας αποκριάς από κείνες που χαιρόμουν με την ψυχή μου σε ξέγνοιαστους καιρούς. Ευτυχώς τη δική μου μελαγχολία δεν την συμμερίζεται μια ωραία παρέα εδώ στο Κόρθι που ετοιμάζει ένα καρναβάλι με τα όλα του: Παραδοσιακό γάμο, διονυσιακή γιορτή,κυνήγι κρυμμένου θησαυρού, αλευρομουτζουρώματα, παρέλαση καρνάβαλου κι άλλα όμορφα.
Γράφω αυτές τις γραμμές για να τους εκφράσω τη συγνώμη μου που δεν βοηθάω, και να τους ζητήσω να μην απογοητεύονται από την "απόσυρση" ορισμένων κουρασμένων βετεράνων καρναβαλιστών. Παιδιά, σε σας έλαχε ο κλήρος με τα νιάτα σας και το κέφι σας να μας τραβήξετε από τη μουρτζούφλικη διάθεση, να μας ρίξετε εκεί λίγο αλεύρι στη μούρη μπας και δούμε λίγο πιο άσπρη τη ζωή. Μη μας κρατάτε κακία, δώσαμε ιστορικές μάχες στις επάλξεις των καρναβαλιών του Κορθίου, κάποτε ως αρκουδίτσες χορευταρούδες με το ταίρι μας ντυμένο γύφτο, ολόιδιο στην παραμικρή λεπτομέρεια, από το σκαρπίνι το μυτερό, μέχρι το μαλλί με τις ουρίτσες και το πουκάμισο το κλαρωτό. Αχ, το χάσαμε τότε το πρώτο βραβείο, επειδή ήμασταν,λέει, φίλοι του δημάρχου, μήπως και κατηγορηθεί για...μεροληψία. Κι άλλοτε πάλι, ως κανίβαλοι με φούμο που έκανε μια βδομάδα να βγει, να μη μας γνωρίζει η ίδια μας η μάνα. Άσε τότε με τα ροζ τηλέφωνα, που είδαμε και πάθαμε να βρούμε γόβες σαρανταπέντε νούμερο για τους άνδρες, που ξεσάλωσαν μέσα στα λαμέ και τα ροζ τούλια.
Αμ' τότε με τις μπλε ποδιές που τις ξαναφόρεσε μια ομάδα "συμμαθητριών" και ήταν σαν να γυρίζαμε από σχολική εκδρομή του '60; Και οι χανούμισες που κατέβαζαν τα ρακιά δυο δυο για να ζεσταθούν και δεν είμαι σίγουρη αν χόρευαν ή αν παραντουρούσαν; Θα μπορούσα να γεμίσω αυτό το κείμενο με τέτοιες εικόνες καρναβαλιού, φτάνοντας μέχρι την εποχή που αρκούσε μια κάλτσα στη μούρη, ένα σώβρακο "ενισχυμένο" έξω από το παντελόνι κι ένα ραβδί στο χέρι, για να γυρνάς όλη νύχτα από σπίτι σε σπίτι με την παρέα σου.
Σημασία έχει πως οι Απόκριες στον τόπο μας είχαν πάντα πολλούς θιασώτες, από την εποχή ίσως που ο Διόνυσος είχε εδώ το ναό του και στη χάρη του η πηγή έτρεχε κρασί για τρία μερόνυχτα.
Έτσι λοιπόν,μέλη κι εσείς του ίδιου πανάρχαιου θιάσου, ετοιμάστε τις πομπές και τους θυσάνους σας για την πιο παλιά γιορτή που γνώρισε ο άνθρωπος, όταν ακόμα δεν τον είχαν αποκόψει από την αγκαλιά της μάνας του της γης.
Σιγά σιγά, θα φτάσει και μέχρι τις σκοτεινές μας γωνιές το φως των ιερών πυρσών σας και η ένθεη μανία σας.
Καλή δύναμη, παιδιά!