Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Τι τραγούδι κι αυτό!
Κασέτα, κόκκινο αλφασούντ, Υμηττός, Καισαριανή, Λυκαβηττός, θερινά σινεμά, κατασκηνώσεις και κυνηγετικές εξορμήσεις με την παρέα.
Μάγια μου'χεις καμωμένα...
Πόσα μάγια χρειάζονται για να ενωθεί το νερό με την στέρεα γη, η ποίηση με τους αριθμούς, το βιολί με το κλαρίνο;
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Κόκκινος συναγερμός όταν "ξεχάστηκε" αυτό το τραγούδι. Κάτι σαν σύμβολο πίστεως μιας θρησκείας για δύο πιστούς.
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Κι όταν πια οι αιρέσεις και τα σχίσματα ηττήθηκαν κατά κράτος, βγήκαν οι παλιοί πιστοί με τα σταυρουδάκια και προσκύνησαν τα ίδια πολυφίλητα είδωλα.
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Ναι, η μαγεία είναι πολύ ανθεκτικό είδος τελικά.
