Showing posts with label Μαρινέλα. Show all posts
Showing posts with label Μαρινέλα. Show all posts

Tuesday, May 12, 2009

Ένα τραγούδι της ξενιτιάς από την Αλβανία


Ζήτησα από τους μαθητές μου να μου φέρουν τραγούδια της ξενιτιάς από όλους τους τόπους καταγωγής τους, εντός και εκτός Ελλάδας.
Η Μαρινέλλα είχε φέρει, αλλά ντρέπονταν, ως συνήθως, να το παρουσιάσει και θα το είχα χάσει αν δεν την κατέδιδε εν ψυχρώ μια συμμαθήτριά της κι εγώ δεν της έλεγα με το λιγότερο δημοκρατικό ύφος που διαθέτω : "Επάνω, Μαρινέλλα!"
Μια πειθώ την έχω όσο να πεις, ευτυχώς, και η Μαρινέλλα σηκώθηκε και μας διάβασε τους στίχους που είχε μεταφράσει μόνη της από τα αλβανικά. Μετά ακούσαμε το δισκάκι. Και ύστερα σωπάσαμε, γιατί μας άρεσε πολύ. Είπαμε κιόλας πόσο μοιάζει με τα ηπειρώτικα το κλαρίνο που ακούγεται.
Και εγώ θέλω τώρα να ευχαριστήσω τη Μαρινέλλα, όχι μόνο γι' αυτό το τραγούδι, αλλά και για τη χαρά που μου έδωσε φέτος με την πρόοδό της , με την παρουσία της και με τη στάση της εντός και εκτός τάξης.
Δε λέω άλλα, γιατί θα ντρέπεται πολύ.
Παρακαλούνται όσοι συμμαθητές της διαβάζουν το μπλογκ (Margy, yota) να της πουν γι' αυτή την αφιέρωση.

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Μάνα γιατί βγήκες στα σκαλιά κλαίγοντας;
Και γιατί κλαις για μένα;
Ξενιτεύομαι.
Αυτό το όνομα ποιος το έβγαλε;
Αυτό το όνομα έτυχε σε σένα.
Και κλαις μέχρι να σπάσει η πέτρα.
Κι είπες κλαίγοντας:
Τώρα το σπίτι άδειασε
τώρα το σπίτι άδειασε.
Ο γιος μου έφυγε στην καταιγίδα και δεν τον ξαναείδα.
Εσύ μου έλεγες να γυρίσω πίσω
Όμως εγώ συνέχιζα το δρόμο μου.
Και είπες κλαίγοντας:
Τώρα το σπίτι άδειασε
τώρα το σπίτι άδειασε.
Σου είπα ότι μπορεί να γυρίσω την άνοιξη
όμως η ξενιτιά δεν με άφησε.
Έτσι, είπα στα βουνά ένα μυστικό
που θα στο πούνε κάποια μέρα.

Monday, November 24, 2008

Το τυχερό δεκατριάρι

Κράταγες το γραπτό σου σήμερα κι έλαμπες! Πάνω του ένα ολοστρόγγυλο δεκατριάρι. Πρώτη φορά έβλεπες τέτοιο νούμερο κατακόκκινο πάνω στην κόλλα. Για πολύ καιρό οι αριθμοί άρχιζαν από το μηδέν. Μηδέν πέντε, μηδέν επτά...Σαν πράκτορες σε έργο κατασκοπείας δευτέρας διαλογής. Λίγο μετά, άρχισαν να έχουν δύο ψηφία, αλλά κι αυτά μόνο...δυαδικής έμπνευσης. Το 1 και το ο, το 1 και το 1, και πάλι να παραπατάνε οι άσσοι και να τους παίρνουν την πρωτιά τα μηδέν. Μάχη κι αυτή! Το βαρύ πυροβολικό της ήταν ένα ποίημα. Σαραντάρης. Μπήκε στην τάξη και μαζί του μια θάλασσα. Να απλώνεται και να ξυπνάει δίπλα σε κοιμισμένους μαθητές, να βρέχει τα θρανία, τις σάκες. Ψάχνανε όλοι να βρούνε τους "μαιάνδρους της μέρας" κι αυτοί παίζανε κρυφτό πίσω από την έδρα, σκαρφάλωναν στον πίνακα, να μην τους πιάσουν. Μετά που τραβήχτηκαν τα νερά αποκαλύφθηκε ένα καινούριο τοπίο. Όλα είχαν αλλάξει. Κι εσύ. Την άλλη μέρα έφερες ένα ποιηματάκι. Σου έμοιαζε πολύ, ντρέπονταν, μίλαγε σιγά, αλλά ήταν πολύ όμορφο, το κατάλαβαν όλοι, χαμογέλασε σε όλους. Μας μίλησε για το όνειρό σου που ήταν ολόιδιο με το δικό μας. Μια σύμπτωση!
Από τότε το ποιηματάκι με το καλό ποδαρικό του...σου έδωσε το δεκατριάρι το κόκκινο.
Και σε μένα μια κατακόκκινη μέρα σήμερα, μέσα στη σκοτεινή πόλη.
Σαν εκείνη τη μέρα του Σαραντάρη "που ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη μετρήσει, που ο ήλιος δεν μπόρεσε να τη χωρέσει".

Με τον Μάνο Λοΐζο, το 1979

  Στον Άη Γιώργη στου Φαράλη, είδα το Μάνο Λοΐζο, τον Απρίλιο του 1979. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και είχε έρθει με την παρέα του Γιώργου του Δ...