Αντώνης Μιχαηλίδης, ένας Δάσκαλος για το ΠΥΣΔΕ Α. Αττικής

Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου, εμείς οι εκπαιδευτικοί ψηφίζουμε για την ανάδειξη εκπροσώπων μας στα υπηρεσιακά συμβούλια. Οι εκλογές αυτές πάντα συγκέντρωναν αρκετούς ψηφοφόρους, γιατί, δυστυχώς, πάνε πολλά χρόνια τώρα, που η μόνη μας έγνοια ήταν τα υπηρεσιακά θέματα: αποσπάσεις, τοποθετήσεις, άδειες, διαθέσεις κλπ. Οι αιρετοί μας λοιπόν ήταν "οι άνθρωποί" μας σ' αυτές τις όχι και τόσο διαφανείς διαδικασίες. Και ρουσφέτι να μην θέλαμε, ένα δικό μας άνθρωπο εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας τον θέλαμε, όσο να πεις. Γιατί και δίκιο να έχεις, κανείς δεν σου εγγυάται ότι δεν θα καταπατηθεί από κάποιον ημέτερο της διοίκησης.
Φυσικά και ο χώρος αυτός ελέγχεται από τις κομματικές παρατάξεις και συνήθως μονοπωλούνταν από τα δύο μεγάλα κόμματα.
Τώρα πια όμως αυτή η "στρωτή" διαδικασία βάλλεται πανταχόθεν. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε πλέον υπερέβησαν τη συνήθη αρμοδιότητα ακόμη και του πιο καλοπροαίρετου αιρετού. Οι εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης υπέστησαν αιματηρές περικοπές στις αποδοχές τους, η διαβίωσή τους μακριά από τους τόπους κατοικίας τους γίνεται όλο και πιο δύσκολη, οι συνθήκες εργασίας στα σχολεία όλο και πιο δυσβάσταχτες. Μια μετάθεση πλέον ή μια απόσπαση είναι όρος επιβίωσης και η παλιά καλή πελατειακή συνταγή του ελληνικού κράτους επιστρατεύεται ως μόνη λύση από απελπισμένους ανθρώπους. Επιπλέον όλες οι αλλαγές που έρχονται στο σχολείο, ακόμα και όσες θα μπορούσαν να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, στην ουσία θα συντελεσθούν ερήμην ενός σοβαρού, υπεύθυνου φορέα εκπροσώπησης των συμφερόντων των εκπαιδευτικών, με τη γνωστή καταγγελτική άρνηση κατά πάντων, χωρίς εποικοδομητικές προτάσεις και διάλογο και θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη υποβάθμιση την δημόσια εκπαίδευση.
Δεν γνωρίζω αν μέσα σ' αυτή την τραγική κατάσταση υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι που εγγυώνται μια διαφορετική θεώρηση, βασισμένη στην ανεξαρτησία από κόμματα και παρατάξεις, στη διαφάνεια και στην αξιοκρατία. Γνωρίζω μόνον έναν και σας τον συστήνω ανεπιφύλακτα: Είναι ο υποψήφιος αιρετός για το ΠΥΣΔΕ Ανατολικής Αττικής, Αντώνης Μιχαηλίδης, ένας αληθινός Δάσκαλος σε όλες του τις εκφάνσεις: επιστημονική, παιδαγωγική, συγγραφική, διαδικτυακή. Θα ήταν μεγάλο ευτύχημα σε τέτοιους κρίσιμους καιρούς να αρχίσουμε να αναδεικνύουμε τουλάχιστον κάποιους άξιους ανθρώπους στα κέντρα λήψης αποφάσεων και να κόβουμε τους γόρδιους δεσμούς μας με κομματικά και παραταξιακά συστήματα, που δεν ανταποκρίθηκαν ούτε κατά το ελάχιστο στις προσδοκίες και στις ανάγκες μας.

Ενδοσχολικοί διαγκωνισμοί

Άρχισαν τα όργανα!
Έχει ξαναγίνει επανειλημμένα θέμα συζήτησης η διδασκαλία των φιλολογικών μαθημάτων από συναδέλφους ξένων γλωσσών ή θεολόγους. Αυτή τη φορά οξύνθηκε η αντιπαράθεση και βέβαια καθόλου παράξενο δεν είναι. Διεκδικούν όλοι μια θέση στο σχολείο, διεκδικούν ωράρια, μονιμοποίηση, οργανικές θέσεις, τώρα που καθόλου κεκτημένα δεν είναι όλα αυτά για κανέναν. Ωραίο βέβαια δεν είναι να υπάρχει μια τέτοια αντιπαράθεση μεταξύ συναδέλφων, αλλά ας προσπαθήσουμε εμείς οι πιο παλιοί να το δούμε λίγο πιο νηφάλια το πράγμα, ανεξαρτήτως ειδικότητας και κλαδικών συμφερόντων.
Δικαιούνται λοιπόν οι ξενόγλωσσοι να διδάσκουν ιστορία ως μάθημα δεύτερης ανάθεσης; Υποβαθμίζεται το μάθημα από μια τέτοια ανάθεση; Η μία πλευρά, των φιλολόγων, ισχυρίζεται ότι οι συναφείς ειδικότητες δεν δικαιούνται να διδάσκουν ιστορία ή άλλα φιλολογικά μαθήματα, γιατί δεν τα έδωσαν στον ΑΣΕΠ και δεν τα διδάχθηκαν στο πανεπιστήμιο, όσο οι φιλόλογοι, ενώ η άλλη πλευρά απαντάει ότι έχουν διδαχθεί στις ξενόγλωσσες φιλολογίες και ιστορία και άλλα μαθήματα νεοελληνικής φιλολογίας,ίσως και περισσότερο από ορισμένους φιλολόγους.
Δεν μας συμφέρει αυτή η συζήτηση, συνάδελφοι.
Κρύβετε λόγια...
Μη μάθει ο κόσμος πως πολλοί φιλόλογοι δεν έχουν διδαχθεί πχ καθόλου αρχαία ελληνικά και λατινικά, γιατί έχουν τελειώσει ΦΠΨ (ψυχολογία- παιδαγωγικά), άλλοι, ορισμένων φιλολογικών τμημάτων, δεν έχουν κάνει ούτε μία ώρα παιδαγωγικά και διδακτική του αντικειμένου τους, άρα δεν είναι δάσκαλοι, απλώς ειδικοί στη γλώσσα ή στη λογοτεχνία. Υπάρχουν πολλοί ιστορικοί μεταξύ μας που έχουν σπουδάσει διεξοδικά ιστορία και άλλοι που την είχαν ως μάθημα επιλογής, αποσπασματικά και ευκαιριακά. Ποιος ελέγχει ποιος έχει σπουδάσει τι και ποιος δικαιούται να διδάσκει τι; Ποιος παρακολουθεί πώς διδάσκουμε ιστορία ή λογοτεχνία; Όλοι οι φιλόλογοι την αναδεικνύουν την ιστορία και όλοι οι άλλοι την καταποντίζουν; Προσωπικά, έχω πολύ θετική εμπειρία από ξενόγλωσσους συναδέλφους στο μάθημα της ιστορίας. Πολλών τη δουλειά έχω ζηλέψει και σε καμία περίπτωση δεν τους θεωρώ κατώτερους, άσε που είναι οι καθ' ύλην αρμόδιοι να διδάξουν ιστορία και λογοτεχνία της ομόγλωσσης χώρας που τους αντιστοιχεί. Ξέρουμε πχ εμείς οι φιλόλογοι καλύτερα τον Γκαίτε από τους συναδέλφους μας της γερμανικής φιλολογίας; Καλύτερα την ιστορία της γαλλικής επανάστασης από τους γαλλομαθείς;
Ας αφήσουμε λοιπόν τη συντεχνιακή λογική που δεν οδηγεί πουθενά κι ας αναπτύξουμε αλληλεγγύη και πνεύμα συνεργασίας στα σχολεία, μπας και δώσουμε κάτι καλύτερο στους μαθητές μας στα παραμελημένα και απαξιωμένα ανθρωπιστικά μαθήματα.
Κι αν θέλουμε να διδάσκουν οι ειδικοί και οι καταρτισμένοι, ας ζητήσουμε να ισχύσει η πρώτη ανάθεση μόνο για όσους έχουν διδαχθεί στις σχολές τους εκτενώς τα διάφορα αντικείμενα, πχ η ιστορία να ανατεθεί στους αποφοίτους ιστορικών τμημάτων, η γλώσσα στους αποφοίτους φιλολογικών κοκ. Για παράδειγμα εγώ που τελείωσα νεοελληνικό τμήμα να έχω δεύτερη ανάθεση τα λατινικά, που τα διδάχθηκα μόνο στο Α' έτος.
Αλλιώς, ας δεχθούμε επιτέλους πως είμαστε οι πιο... ερασιτέχνες στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση κι ας αρκεστούμε στην υψηλή ειδικότητα του δασκάλου, που γίνεσαι όταν πάψεις να είσαι ειδικός.
Αρκεί να την αγαπάμε αυτή την τέχνη.

Τα παλιά όπλα σκούριασαν,πάμε για άλλα!

Τον τελευταίο καιρό είναι διάχυτη η αίσθηση της αιωρούμενης δαμόκλειας σπάθης πάνω από τα κεφάλια όσων ζούμε από τη δουλειά μας είτε βρισκόμαστε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είτε είμαστε μισθωτοί ή μικροεπαγγελματίες ή ακόμη και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες. Τι μας ενώνει; Το ότι δεν κάναμε κομπίνες για να κονομήσουμε, όπως έκαναν τόσοι άλλοι από όλους τους προαναφερόμενους τομείς ή το ότι δεν έχουμε την άνεση να μην χρειαζόμαστε κομπίνες, για να κερδίζουμε από όσα χάνουν οι άλλοι.
Ακούω ωραία συνθήματα: Πληρώστε για την κρίση σας, δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας. Βλέπω ανθρώπους που θυσιάζουν το υστέρημά τους για να απεργήσουν και άλλους να διαδηλώνουν δίπλα στα δακρυγόνα και τα ρόπαλα. Πολύ ηρωικά όλα αυτά, αλλά έχω διαρκώς την αίσθηση ότι μοιάζουν με νεροπίστολα απέναντι σε τανκς. Έχω την πικρή αίσθηση πως οι μόνοι που βρίσκουν αποτελεσματικές αυτές τις αντιδράσεις είναι οι καθεστωτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, που έτσι νομιμοποιούν την ύπαρξή τους και το ρόλο τους, άσε που βρίσκουν και μια καλή δικαιολογία, αυτοί και τα κόμματα που τους στηρίζουν, για την όλο και μεγαλύτερη επιδείνωση της θέσης μας: "δεν κατεβήκαμε όλοι στους δρόμους", "δεν απεργήσαμε όλοι".
Αυτό που μας κρύβουν, αλλά πια δεν κρύβεται, βοά, είναι ότι χάσαμε μαζί με τα λεφτά μας και τη στοιχειώδη συνδικαλιστική μας δύναμη, μείναμε αδύναμοι και απροστάτευτοι απέναντι στο παγκόσμιο τέρας του καπιταλισμού, να τα ρίχνουμε ο ένας στον άλλον και να κοιτάμε πώς μπορούμε να γλιτώσουμε ο καθένας το τομάρι του.
Το μόνο που δεν κάνουμε, που δεν μας αφήνουν οι εργατοπατέρες να κάνουμε, είναι να σκεφθούμε για λογαριασμό μας, να παίξουμε στο γήπεδο που μας ρίξανε, με τους δικούς μας όρους.
Ας πάρουμε τον κλάδο μας, των εκπαιδευτικών, είμαστε μια πολυπληθέστατη ομάδα, κατά τεκμήριο μορφωμένων και έξυπνων ανθρώπων, με ειδικές γνώσεις σε πολλούς επιστημονικούς τομείς, οικονομία, πολιτική, πληροφορική, νομική, ιστορία, μαθηματικά κ.α. Πότε καθίσαμε στ' αλήθεια ακηδεμόνευτα να σκεφθούμε λύσεις-τρόπους άμυνας στη λαίλαπα που απειλεί την επιβίωσή μας; Πότε αξιοποιήσαμε τα πραγματικά μας πλεονεκτήματα; Και μόνο με την οργάνωση πχ ενός καταναλωτικού- συνεταιριστικού φορέα μπορούμε να διαχειριστούμε με καινοτόμο και ανατρεπτικό τρόπο, το μόνο πράγμα που έχουμε στα χέρια μας, την αγοραστική μας δύναμη. Γιατί, ξέρουμε όλοι καλά, πως από τα σχολεία και 1 χρόνο να λείψουμε κανείς δεν θα ασχοληθεί, έτσι που τα έχουν (-με)καταφέρει. Παράδειγμα η απεργία των δασκάλων που αν και έπληξε την ελληνική οικογένεια άμεσα, δεν έκανε την κυβέρνηση να υποχωρήσει ούτε βήμα, αν και τότε ούτε τέτοια κρίση υπήρχε, ούτε εφεδρείες ανέργων-αδιόριστων έχει ο διδασκαλικός κλάδος.
Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;
Πώς μπορούμε να αναγκάσουμε αυτούς που δεν μας φοβούνται καθόλου και είναι έτοιμοι να εφορμήσουν όχι μόνο στα όποια κεκτημένα έχουμε πετύχει, αλλά και σ' αυτή την ίδια την επιβίωσή μας, να πάψουν να μας θεωρούν εύκολη λεία;
Τι θα λέγατε να πηγαίναμε πχ όλοι αύριο στις τράπεζες να αποσύρουμε τις καταθέσεις μας και τις μισθοδοσίες μας; Τι θα λέγατε να διαπραγματευόμαστε ευνοϊκότερους όρους με μια τράπεζα όπως κάνουν οι μεγαλοκαταθέτες ή ακόμα και να ιδρύαμε-δεν ξέρω αν στέκει, μη βαράτε, δεν είμαι ειδική-μια συνεταιριστική τράπεζα;
Τι θα συνέβαινε αν αρνιόμασταν να συνοδέψουμε εκδρομές, από τις οποίες διακινούνται δις κι εμείς παίζουμε κορώνα γράμματα τα σπίτια μας με τις ευθύνες που μας πέφτουν στο κεφάλι, μόλις κάτι πάει στραβά;
Πόσο δύσκολο θα ήταν να προωθήσουμε μέσω μιας δικής μας καταναλωτικής ένωσης,προϊόντα και υπηρεσίες, στα πλαίσια ενός fair trade δικής μας επιλογής; Ίσως έτσι να μπορέσουμε να ασκήσουμε κι έναν διαπαιδαγωγητικό ρόλο, προωθώντας τόπους, ανθρώπους που δημιουργούν και δεν κλέβουν το κράτος ή τους πελάτες τους. Δεν ξέρω πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό, αν θα περάσει σε μποϋκοτάζ και δυναμικότερες τακτικές, αλλά κάτι μου λέει πως αν δεν αμυνθούμε εγκαίρως, δεν θα έχουμε ούτε ευρώ να διαπραγματευθούμε στο μέλλον.
Αυτά είναι πρόχειρες σκέψεις, της στιγμής και της... οργής.
Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολλοί πιο έξυπνοι και πιο εμπνευσμένοι από μένα που θα είχαν πολλά να προτείνουν (όπως ο συνάδελφος που μου είπε σήμερα την ιδέα για την τράπεζα), αρκεί να βρούμε τρόπο να οργανωθούμε μακριά από την ασφυκτική αγκαλιά των εργατοπατέρων μας.
Πάντως προς τα εκεί αν βαδίσουμε, έχουμε ελπίδα να διαπεράσουμε το παχύδερμο τέρας που αμέριμνο τώρα ξεκοκκαλίζει τον 14ο και οσονούπω βάζει τη χερούκλα του και στους υπόλοιπους μισθούς μας. Μόνο αν χάσει ένα μέρος από τη μάσα του μπορεί να μας προσέξει, γιατί οι απεργίες και οι διαδηλώσεις το αφήνουν εμφανώς ασυγκίνητο.
Άσε που αυτές πλήττουν μόνο το κοινωνικό σύνολο και όχι τους ευνοημένους από την κρίση εντός και εκτός των τειχών. Θεωρώ άλλωστε ότι και το κράτος με τον ίδιο τρόπο έπρεπε να αντιμετωπίσει την επίθεση που δέχεται και όχι με τους όρους που του επιβάλλουν οι δήμιοί του.
Ο καπιταλισμός, φίλοι και ομοιοπαθείς, δεν είναι ισχυρός επειδή έχει εξουσία ή πλούτο, είναι ισχυρός και ανίκητος επειδή "σκέπτεται" με τρόπο που εμείς έχουμε ξεχάσει εδώ και χρόνια. Γιατί όπως είπε και ο Αϊνστάιν τα σημαντικά προβλήματα που βρίσκονται μπροστά μας, δεν μπορούν να επιλυθούν με το επίπεδο σκέψης που είχαμε, όταν τα δημιουργήσαμε.

Δείτε κι αυτό

Γιατί δεν απήργησα

Πάει καιρός, συνάδελφοι, που φωνάζω στις συνελεύσεις μας πως η μόνη "παράταξη" που με εκπροσωπεί στον κλάδο είναι αυτή των απεργοσπαστών, αμέτοχων, αποστασιοποιημένων συναδέλφων μου. Πάει καιρός που κάθε απεργία είναι ακόμα πιο ατελέσφορη από τις προηγούμενες, κάθε διεκδίκηση ακόμα πιο παρωχημένη και ουτοπική. Φτάσαμε στο σημείο που όχι μόνο δεν ανησυχεί κανένας, όταν απεργούμε, αλλά μας "παρακαλάνε" μέσω των συνδικαλιστών μας να δώσουμε το "κατιτίς" μας από τον μισθό μας απεργώντας, για να έχει λίγα λεφτά το κράτος να πληρώσει δώρα και συντάξεις, πάσχα και χριστούγεννα. Κάθε τόσο και ένα κεκτημένο χάνεται και ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι ακόμα κι αν απεργούσαμε όλη τη χρονιά, μέσα στις εξετάσεις, ακόμα κι αν υποβάλαμε ομαδικά τις παραιτήσεις μας, κανείς δεν θα θορυβούταν ούτε η όποια κυβέρνηση, ούτε η κοινωνία, οι...πελάτες μας. Στρατιές αδιόριστων συναδέλφων μας,που οργώνουν την Ελλάδα για 300 ευρώ, θα έσπευδαν να μας αντικαταστήσουν και αμισθί, προκειμένου να διοριστούν. Παράλληλα, οι πολίτες αυτής της χώρας που πληρώνουν δις στην παραπαιδεία, για να μάθουν στα παιδιά τους αυτά που δεν τους μαθαίνει το δημόσιο σχολείο, καθόλου πρόθυμοι δεν είναι να μας πληρώσουν περισσότερο μέσω της φορολογίας τους, για να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε κι εκείνοι να συνεχίσουν να ματώνουν οικονομικά, για να μάθουν γράμματα στα παιδιά τους.
Και εμείς επιμένουμε με τα ίδια εδώ και τριάντα χρόνια αιτήματα, με το κοινωνικό προφίλ του έντιμου και πένητα δασκάλου, που η πολιτεία του χρωστά ανταμοιβή για την προσφορά του.
Τώρα όμως το έργο άλλαξε, φτάσαμε ως κράτος ένα βήμα πριν τον γκρεμό. Αυτό το μαγαζί που μας πληρώνει- όχι οι τραπεζίτες, ούτε τα μονοπώλια- χρεοκοπεί, είναι με την πλάτη στον τοίχο και εμείς ζητάμε αυξήσεις! Να τα πάρει από τους τραπεζίτες, από τους κλέφτες, από το θεό τον ίδιο και να μας τα δώσει. Να γίνει αύριο σοσιαλισμός να δημεύσουμε κεφάλαιο και ιδιωτικές περιουσίες, για να χρηματοδοτήσουμε τις αυξήσεις μας. Πανεύκολο.
Και δεν συνειδητοποιούμε ότι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, και τώρα δεν έχουμε, για να αναδιανεμηθεί ο πλούτος χρειάζεται χρόνος, νόμοι, μηχανισμοί είσπραξης,παραγωγικότητα,πολιτική βούληση, δεν μπορούμε απλώς να βάλουμε το χέρι σε ξένο κορβανά και να κάνουμε αναλήψεις!
Είναι φανερό ότι αυτή η οικονομική κρίση είναι μια καλή αφορμή να βρεθούν οι εργαζόμενοι σε δυσμενέστερη θέση,να πέσει το κόστος εργασίας, να κερδοσκοπήσει το κεφάλαιο περισσότερο. Αυτό όμως δεν αντιμετωπίζεται με συντεχνιακές διεκδικήσεις εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Οι γονείς των μαθητών μας που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν την ανεργία και τη φτώχεια πολύ περισσότερο από μας και δεν ενθουσιάζονται καθόλου με την ιδέα ότι εμείς διεκδικούμε αυξήσεις, τη στιγμή που οι ίδιοι διεκδικούν την επιβίωσή τους. Άλλωστε οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως σ' αυτή την οδυνηρή συγκυρία ο λαός σε συντριπτική πλειοψηφία στηρίζει τις επιλογές της κυβέρνησης. Παραπλανημένοι από την προπαγάνδα είναι όλοι και μόνο εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια;
Πολλοί συνάδελφοι τα βλέπουν όλα αυτά και λένε,μα δεν θα αντιδράσουμε καθόλου; Θα μας τα πάρουν όλα και δεν θα κουνηθούμε; Θα σκύψουμε το σβέρκο να μας σφάξουν;
Δεν έχουν καταλάβει ότι αυτή τη στιγμή η "αντίδρασή" μας είναι σκέτη εικονική πραγματικότητα, κανείς δεν ασχολείται, κανένας δεν πιέζεται από αυτήν.
Και η αξιοπρέπειά μας ως δασκάλων, ως πολιτών;
Ωραίο ερώτημα!
Αυτή λοιπόν θα ανακτηθεί, για μένα, μόνο αν αντιδράσουμε με πραγματική αλληλεγγύη προς την κοινωνία, με σεβασμό για τους μαθητές μας και τις οικογένειές τους, με επίγνωση του ρόλου μας, πέρα από κεκτημένα και...πεπατημένες τακτικές.
Φαντασία, υπέρβαση, ευρηματικότητα, χρειαζόμαστε. Κοινώς, να κάτσουμε ως κλάδος να επεξεργαστούμε ιδέες και λύσεις έξω από τα ειωθότα,ανάλογες με τον επιστημονικό και παιδαγωγικό μας εξοπλισμό και αντάξιές του, για να ξεφύγουμε από αυτό το φαύλο κύκλο της αναποτελεσματικής και αδιέξοδης αντίδρασης.
Μια ιδέα (θα μπορούσαν να βρεθούν χίλιες καλύτερες, αν αποφασίζαμε να ξεφύγουμε από τα "αιτήματα"): Να φτιάξουμε για μια βδομάδα, κι ενώ θα απεργούμε, το σχολείο που ονειρευόμαστε και να το δείξουμε στην κοινωνία. Να, τι μπορούμε να κάνουμε. Να, τι δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε. Να, τι μπορούμε να κάνουμε, χωρίς την ασφυκτική γραφειοκρατική αγκαλιά του κράτους. Πώς μπορούμε πραγματικά να ασχοληθούμε με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών μας; Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε από τη διδακτέα και να πάμε σε αυτό που αξίζει να διδαχθεί; Πώς να ανοίξουμε τις κλειστές πόρτες μας, στην τέχνη, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην επιστήμη, στη σκέψη;
Μπορούμε να κάνουμε την κοινωνία να θέλει να πληρώσει ένα σχολείο κυψέλη γνώσης και μόρφωσης; Να θέλει να αγωνιστεί μαζί μας για ένα τέτοιο σχολείο;
Ξέρουμε; Μπορούμε; Θέλουμε;
Τότε μόνο μπορούμε να ζητήσουμε και να λάβουμε, ακόμα και στις χειρότερες οικονομικές συνθήκες. Γιατί μόνο τότε θα πειστεί η κοινωνία πως είμαστε το όχημα για να μην υπάρχουν αυτές οι συνθήκες στο μέλλον. Μόνο τότε θα διεκδικούμε χρήματα ως δάσκαλοι και όχι ως δημόσιοι υπάλληλοι.
Είμαι σίγουρη, συνάδελφοι, πως θα βρείτε πολλοί από σας ηττοπαθή και ουτοπιστική συγχρόνως τη στάση μου, όμως αν στ' αλήθεια αποφασίζαμε να ξυπνήσουμε τον κοιμισμένο γίγαντα της εκπαίδευσης, τους άξιους και εμπνευσμένους δασκάλους,που περνούν απαρατήρητοι δίπλα στο θόρυβο των φωνασκούντων, αν τους δίναμε βήμα και ρόλο στη χάραξη συνδικαλιστικής και εκπαιδευτικής πορείας, θα βλέπαμε να ανθίζει δίπλα στην ξύλινη και άγονη συνδικαλιστική και κομματική γλώσσα, ο πραγματικός λόγος της παιδείας που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. (Δεν είναι τυχαίο που μια Στέλλα Πρωτονοταρίου ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της εκπαίδευσης όσο 20 χρόνια συνδικαλιστικοί αγώνες και βρέθηκε να πολεμάει σε ένα μετερίζι- terra incognita- για τα "αιτήματα" του κλάδου μας.)
Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξε η Στέλλα Πρωτονοταρίου. Κάθε άλλη οδός είναι οπισθοδρόμηση.

Η Διαβούλευση και τα "δικαιώματα" των εκπαιδευτικών

Διαβάζω σήμερα τα σχόλια των εκπαιδευτικών στη διαβούλευση του Υπουργείου Παιδείας και επιθυμώ να αποστασιοποιηθώ από τα κακώς εννοούμενα κεκτημένα του κλάδου μας που περιέχονται σ' αυτά τα σχόλια.
1. Δεν είναι υποχρεωμένο το κράτος να μας διορίσει, επειδή έχουμε ένα πτυχίο που γράφει φιλόλογος ή μαθηματικός. Δεν ζούμε σε χώρα του υπαρκτού ή ανύπαρκτου σοσιαλισμού, για να αντιστοιχεί στον καθένα μας μια θέση στο δημόσιο. Το κράτος δικαιούται να μη μας διορίσει ποτέ αν δεν μας έχει ανάγκη.
2. Δεν δικαιούμαστε, όταν διοριστούμε, να πάμε σπίτι μας. Το σπίτι μας είναι εκεί που είναι η δουλειά μας, να πάμε εκεί με τα παιδάκια μας και να οργανώσουμε τη ζωή μας κάνοντας τις αναγκαίες προσαρμογές. Καλό θα είναι να γίνεται σεβαστή η συνυπηρέτηση, μα μόνο όταν υπάρχουν θέσεις κενές. Αλλιώς να γίνεται προς τα εκεί που υπάρχουν, πχ όλοι στο δυσπρόσιτο κι όχι το αντίστροφο.
3. Δεν είναι τα παιδάκια μας περισσότερο παιδιά από τους μαθητές μας, για να μην μπορούν να ζήσουν σε ένα απομακρυσμένο μέρος που είναι η δουλειά των γονιών τους. Άλλωστε, σ' αυτό το μέρος λείπουν καθηγητές, αν δεν μας αρέσει, ας κάνουμε άλλη δουλειά στην πόλη.
4. Αν επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε παράπλευρους δρόμους, για να διοριστούμε- παρακάμπτοντας τα κορόιδα που πετυχαίνουν και ξαναπετυχαίνουν στον ΑΣΕΠ και τρώνε τη σκόνη μας, αφού με το κονέ σε 3 χρονάκια διοριζόμαστε- δεν ζητάμε να ισχύσει καμιά νομιμότητα, ούτε κλαίμε σαν τη Μάρθα Βούρτση για τα χαμένα χρόνια. Εμείς την καταπατήσαμε τη νομιμότητα, εμείς αδικήσαμε, εμείς παίξαμε και χάσαμε.
5. Με τον ΑΣΕΠ μπορεί να μην επιλέγονται οι καλύτεροι, αλλά ούτε και με τα ρουσφέτια κατακτάται η προϋπηρεσία. Και, για την ώρα, ο ΑΣΕΠ είναι το μόνο σύστημα επιλογής που δεν είναι διαβλητό. Ας προτείνουμε καλύτερο κι όχι να ζητάμε να παρακαμφθεί από την αποκτηθείσα με ρουσφέτι προϋπηρεσία.
6. Εμείς οι παλιοί που δεν τα περάσαμε αυτά, καλά θα κάνουμε να σκεφθούμε γιατί τόσος κόσμος σφάζεται, για να βρει μια θέση σε σχολείο, αφήνοντας ακόμα και καλοπληρωμένες θέσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Γιατί είναι τόσο περιζήτητη η δουλειά μας; Μήπως ο πήχης έχει πιάσει έδαφος; Μήπως γι' αυτό δεν μας πιστεύουν όταν ζητάμε αυξήσεις ή βελτιώσεις στα εργασιακά μας δικαιώματα; Μήπως να δούμε πώς θα γίνει η δουλειά μας λιγότερο "μήλον της έριδος" για κάθε βολεψάκια και θα απευθυνθεί σε ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να είναι δάσκαλοι;
7. Κανείς δεν μπορεί να επικαλείται την προϋπηρεσία ως αδιάψευστο πιστοποιητικό εκπαιδευτικής ικανότητας, ούτε εμείς οι μαθουσάλες, γιατί κανείς δεν μας αξιολόγησε ποτέ, κανείς δεν μπορεί να μας κουνήσει, ακόμα κι αν υποπέσουμε σε ποινικό αδίκημα, πόσο μάλλον αν μπαίνουμε στην τάξη και δεν κάνουμε μάθημα. Κι αν κοιτάξουμε τις πανελλήνιες και τα αποτελέσματά τους ή την παγκόσμια κατάταξη της PISA για τους μαθητές μας, μάλλον δεν κάνουμε και τόσο καλά τη δουλειά μας.
Μόνο αν βγάλουμε τα ανωτέρω παραπετάσματα από το μυαλό μας, θα μπορέσουμε να συζητήσουμε σοβαρά και εποικοδομητικά σε διαβουλεύσεις και να προτείνουμε ουσιαστικά μέτρα για την αναβάθμισή μας, μέσω της αναβάθμισης του δημοσίου σχολείου.
Μέχρι τότε, απλώς εκτιθέμεθα ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινωνίας.


ΥΓ: 1. Το σχόλιό μου στη διαβούλευση περί προσλήψεων:
"Είμαι χρόνια διορισμένη, από την εποχή που ο χρόνος αναμονής στην ειδικότητά μου ήταν μόλις ένα έτος. Η επετηρίδα αντικαταστάθηκε από τον ΑΣΕΠ, για να παρακαμφθεί κι αυτός με χίλιους δυο ύποπτους τρόπους, με διασυνδέσεις και διαπλοκές παντός τύπου.
Τάσσομαι με το μέρος των συναδέλφων μου που δίνουν και ξαναδίνουν εξετάσεις, πετυχαίνοντας και ξαναπετυχαίνοντας, και πάλι απέξω μένοντας να βλέπουν κάποιους με μπάρμπα στην Κορώνη να διορίζονται σιγά σιγά από το παράθυρο και τώρα να απαιτούν κιόλας να γίνουν μόνιμοι σε βάρος των συναδέλφων τους. Αντί να πουν έπαιξα κι έχασα, ας μάθω να μη βασίζομαι στο ρουσφέτι, γιατί από την εποχή της «Κλαυθμώνος» ήταν επισφαλής τρόπος διορισμού.
Προτείνω λοιπόν όσοι πετυχαίνουν, και μόνο αυτοί, να μπαίνουν σε μια επετηρίδα από την οποία να γίνονται οι διορισμοί μονίμων και αναπληρωτών και να μην υποχρεώνονται να δίνουν και να ξαναδίνουν. (Τι στο καλό, αν είναι να τα ξεχνούν σε δυο χρόνια αυτά που ήξεραν όταν πέτυχαν, τότε εμείς οι παλιοί θα έπρεπε να απολυθούμε αυτομάτως.)
Επίσης, να εφαρμοστεί το ολοήμερο σχολείο, η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου που θα φανερώσει την ανάγκη για επιμόρφωση, πρόσθετη διδακτική στήριξη, παράλληλες τάξεις, τάξεις ένταξης, κι όλους τους θεσμούς (πχ βοηθός καθηγητή, όπως στο εξωτερικό) που θα κάνουν πιο αποτελεσματικό το σχολείο και θα δώσουν δουλειά σε περισσότερους ανέργους καθηγητές, για να διδάσκουν κι όχι για να κάθονται σε γραφεία και να βρίσκονται υπεράριθμοι σε κεντρικά σχολεία."
2. Τοσχόλιό μου στη διαβούλευση περί μεταθέσεων:
"Αν και είμαι εκπαιδευτικός, θα μιλήσω εκ μέρους των γονιών και των μαθητών ενός δυσπρόσιτου σχολείου, γιατί από ό,τι βλέπω εδώ, ο κλάδος μας έχει αρκετούς και καλούς υπερασπιστές των καλώς ή κακώς εννοούμενων συμφερόντων του.
Εφαρμόστε χωρίς εκπτώσεις αυτές τις εξαγγελίες, γιατί το σχολείο έχει γίνει ο τόπος εξυπηρέτησης των εργασιακών μας δικαιωμάτων, πώς θα διοριστούμε, πώς θα πάμε στο σπίτι μας, πώς δεν θα χάσουμε τα όποια κεκτημένα μας. Θεμιτά όλα αυτά, αλλά δεν λαβαίνουν υπόψη ότι πριονίζουν το κλαδί που καθόμαστε και φθάνουν στο τελευταίο σημείο ανυποληψίας το δημόσιο σχολείο.
Χρόνια σε δυσπρόσιτα σχολεία, ζω την αγωνία γονιών και μαθητών κάθε χρόνο για το αν θα έχουν καθηγητές, ποιους θα έχουν, για πόσο θα μείνουν. Βλέπω δεκάδες τοποθετημένους οργανικά να παίρνουν τα μόρια του σχολείου μου, υπηρετώντας κάπου κοντά στο σπίτι τους και ντρέπομαι για λογαριασμό τους, που ποτέ δεν πάτησαν να δουν ποιοι τους πληρώνουν κάθε 15, ποιοι τους στέλνουν τα χαρτιά τους και πώς είναι τελοσπάντων αυτός ο τόπος «εξορίας» που τους δίνει τζάμπα τα μοριάκια τους.
Κάθε χρόνο βλέπω νεοδιόριστους μόλις εμφανίζονται να εξαφανίζονται με αποσπάσεις και να μπαίνουν δυο τρεις συνεχόμενοι σε μια τάξη μέχρι να έρθει ένας έρμος αναπληρωτής ή ωρομίσθιος να κάνει μάθημα.
(Φέτος είδα μέχρι παλιά υπηρετούσα που έχει μετατεθεί στην Αθήνα, να έρχεται με μετάθεση ξανά, για να πάρει τα μόρια, όσο θα είναι σε άδεια ανατροφής παιδιού.)
Όλοι σκοτώνονται να έρθουν και κανένας δεν θέλει να υπηρετήσει.
Βάλτε τέλος. Θεσπίστε νόμο που να μας δίνει δασκάλους που μας επιλέγουν, που θέλουν να μείνουν εδώ και να διδάξουν τα παιδιά μας. Θεσπίστε 5 χρόνια το αμετάθετο, με κίνητρα μισθολογικά ή υπηρεσιακά, αν χρειάζεται. Δώστε την ευκαιρία σε ανθρώπους νέους που πιστεύουν στην αποκέντρωση να βρεθούν σε ένα απομακρυσμένο σχολείο και να αγαπήσουν έναν μικρό τόπο και τα παιδιά του.
Φτάνει πια με τους τουρίστες, τους κομήτες και τους πελάτες κομμάτων και παρατάξεων. Μας στείλατε αρκετούς."

Μια παλιά ομιλία για επίκαιρα θέματα

Τώρα που ανάβει η διαβούλευση περί παιδείας και εν μέσω εξαγγελιών που αλλάζουν το τοπίο στην εκπαίδευση- αν γίνουν νόμος- έβγαλα από το συρτάρι μου μια ομιλία μου σε μια γενική συνέλευση του κλάδου, πριν από τέσσερα περίπου χρόνια. Για την ιστορία του πράγματος, η αλήθεια είναι ότι περίμενα αντιδράσεις, αποδοκιμασίες, ου ου, αλλά είχα εισπράξει θερμότατο χειροκρότημα, ήρθαν πολλοί και με συγχάρηκαν συγκινημένοι, ακόμα κι από αυτούς που λογικά έθιξα μ' αυτά που είπα. Και μετά συνεχίστηκαν όλα κανονικά και όλοι πήγανε και ψηφίσανε αυτούς που ψηφίζουν πάντα κι εγώ ούτε που ρώτησα πόσους ψήφους είχα πάρει. Τη δημοσιεύω, για να δηλώσω και πάλι πως ανήκω στην ίδια παράταξη των "ιδιωτών" και να μη με υπολογίζουν τώρα που κτυπάνε πάλι τα τύμπανα του πολέμου. Άσε που φαίνεται πως ορισμένα από όσα ζητούσα τότε είναι στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης, με όλες τις επιφυλάξεις, φυσικά.

"Αναρωτιόμουνα πριν ανεβώ σ' αυτό το βήμα ως τι θα σας μιλήσω. Τι εκπροσωπώ; Η παράταξη που με φιλοξενεί στο ψηφοδέλτιό της, γνωστή ανέκαθεν για τον πλουραλισμό και τη δυσανεξία της στις αυστηρές γραμμές, δεν μου ζήτησε καμιά προσαρμογή, καμιά έστω "ευέλικτη" συμμόρφωση με θέσεις, προγράμματα, στόχους. Δέχτηκε να εκφράζω τη δική μου άποψη, όπως την εκφράζω, αυθόρμητα, περιγραφικά κι ελπίζω όχι γραφικά. Έτσι λοιπόν, αν δεν θέλω να εκφράζω μόνο τη δική μου ασήμαντη ατομικότητα, θα ήθελα να μπορούσα να εκπροσωπήσω τους απέχοντες, απεργοσπάστες, αδιάφορους, ιδιωτεύοντες συναδέλφους μου.
Συνάδελφοι, τίποτε δεν με προσδιορίζει καλύτερα απ' αυτόν τον όρο ιδιώτης, με όλο το εύρος της έννοιας από αρχαιοτάτων χρόνων. "Ουκ απράγμων, αλλ' αχρείος" που έλεγε κι ο Περικλής.
Τα τελευταία χρόνια δεν κατεβαίνω σε εθιμικές απεργίες, γιατί τις θεωρώ εντελώς ατελέσφορες και μόνο ωφέλιμες για τον κρατικό προϋπολογισμό και άλλοθι για έναν συνδικαλισμό που χάνει όλο και περισσότερο τη δυνατότητά του να πείθει.
Έρχομαι στις συνελεύσεις με βαριά καρδιά, ξέροντας λίγο πολύ τι θα ακούσω και νιώθοντας όλο και πιο συμβιβασμένη, κάθε φορά που αναπνέω τον επαναστατικό αέρα των εισηγήσεων. Λες και γύρισα στα φοιτητικά αμφιθέατρα του τέλους του '70. Μόνο που είμαι πια πολύ μεγάλη για να αντέξω σε τέτοια ύψη. Συνήθισα εδώ στα χαμηλά...
Δεν έχω λυμένο το οικονομικό μου πρόβλημα και δεν θα έκανα ιδιαίτερα στους μαθητές μου, ακόμα κι αν δεν είχα να φάω. Αυτή είναι η μόνη επανάσταση που μου απέμεινε. Τόσα χρόνια είναι κοινό μυστικό πως πολλοί από μας πλουτίζουν από ιδιαίτερα σε μαθητές τους και τροφοδοτούν ένα παρασιτικό κύκλωμα τέτοιων πελατειακών σχέσεων, που θα έκαναν το Γιοσάκη αρσακειάδα. Μόνο λίγοι φροντιστές το καταγγέλλουν γιατί τους κλέβουν το...παντεσπάνι.
Τόσα χρόνια βλέπω στα σχολεία δίπλα σε άξιους συναδέλφους μια μειοψηφία απαράδεκτων εκπαιδευτικών, που πολλοί από αυτούς, όχι μόνο δεν είναι ικανοί να σταθούν σε μια τάξη επιστημονικά και παιδαγωγικά- ποιος μπορεί πια να ισχυριστεί ότι είναι με τόση επιμορφωτική στασιμότητα- αλλά αποτελούν πραγματική απειλή για την ψυχική και πνευματική υγεία των μαθητών τους και του σχολικού περίγυρου. Έχω δει διευθυντές, μαθητές, γονείς, καθηγητές, σε απόγνωση. Συνήθως ηπληγή κακοφορμίζει και κρατάει χρόνια αιχμάλωτη την εκπαιδευτική κοινότητα. Ουσιαστικά δεν υπάρχει μηχανισμός άμυνας και προστασίας εκπαιδευτικών και μαθητών.
Τόσα χρόνια ακούω ότι η αξιολόγηση θα είναι ένας μπαμπούλας για την ελευθερία των εκπαιδευτικών, θα χειραγωγήσει το δάσκαλο, θα τον κάνει πειθήνιο όργανο της εξουσίας. Είναι τόσο δύσκολο να διατυπώσουμε πέντε προτάσεις για το πώς θα το αποφύγουμε αυτό, βασισμένοι στη διεθνή πρακτική; Τους ρωτήσαμε τους μαθητές που αξιολογούμε χωρίς κανένα ενδοιασμό, πόσο ανελεύθεροι αισθάνονται;
Η αξιολόγηση είναι ο μόνος επιστημονικά αποδεκτός τρόπος για τη βελτίωση ενός συστήματος. Πώς θα βάλεις στόχους, πώς θα εντοπίσεις αδυναμίες, πώς θα καταφύγεις σε ανατροφοδοτική, επιμορφωτική διαδικασία, αν δεν αξιολογήσεις. Τον εαυτό σου, το μαθητή, το βιβλίο, τη μέθοδο κλπ κλπ.
Τώρα μας αξιολογούν οι ξένοι μέσω των μαθητών μας. Έρχονται, λέει, τελευταίοι σχεδόν σε όλα. Στα μαθηματικά, στη γλώσσα...Τελειώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε μεγάλο ποσοστό λειτουργικά αναλφάβητοι. Λέτε να είναι όργανα του παγκόσμιου καπιταλισμού αυτοί οι αξιολογητές; Και οι Φινλανδοί τι είναι; Τα δικά τους παιδιά;
Αυτό από μόνο του εξηγεί γιατί θεωρώ ατελέσφορες τις απεργίες. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα τόσο αναποτελεσματικό πώς να διεκδικήσει καλύτερη υποδομή, μισθούς, κοινωνικούς πόρους γενικά. Ακόμα κι αν αύριο έπεφτε πολύ χρήμα στην εκπαίδευση, θα άλλαζαν πολλά; Ο Γιαννάκης θα μάθαινε καλύτερα τη μητρική του γλώσσα; Καλύτερα μαθηματικά; Ή μήπως θα έπρεπε πάλι να τον διαβάζει η μαμά του στην αρχή κι αργότερα ο φροντιστής του;
Ας μη βιαστεί κάποιος να μου πει για το σύστημα εισαγωγής και τον ανελέητο ανταγωνισμό που προωθεί. Τώρα μιλάμε για υποχρεωτική εκπαίδευση. Το εννιάχρονο σχολείο. Μετά πράγματι, ακόμα κι αν όλα αλλάξουν προς το πολύ καλύτερο στο λύκειο, το σύστημα εισαγωγής θα τροφοδοτεί πάντα την παραπαιδεία. Εμείς πράγματι θέλουμε να αλλάξει το σύστημα; Ρεαλιστική πρόταση έχουμε, πέρα από την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια;
Μην περιμένετε από μένα προτάσεις ολοκληρωμένες, δεν είμαι κόμμα, ούτε ομοσπονδία, ούτε καν παράταξη. Περιμένω τόσα χρόνια να ακούσω κάτι που να είναι ουσιαστικό, που να είναι αντίστοιχο της εκπαιδευτικής ιστορίας αυτού του τόπου, που υπήρξε ρηξικέλευθη και πρωτοπόρος σε δύσκολους καιρούς. Περιμένω τα επιστημονικά σωματεία να έχουν ολοκληρωμένη άποψη για το περιεχόμενο σπουδών και τη μέθοδο, να μην τα αφήνουν όλα στους πολιτικούς και τους συνδικαλιστές, να μη σέρνονται πίσω από τις εξελίξεις, όπως πρόσφατα η Ένωση Φιλολόγων που τα έβαλε με τους δήθεν άσχετους καθηγητές γαλλικών που θα διδάξουν ιστορία, ενώ οι δύστυχοι εκπαραθυρώθηκαν από τα σχολεία τους ξαφνικά, λες και τόσα χρόνια δεν διδάσκουμε εμείς οι φιλόλογοι παν το επιστητό, έχουμε δεν έχουμε σχέση μ' αυτό (εγώ πχ έχω διδάξει Κοινωνιολογία και Πολιτική Οικονομία). Λες και τόσα χρόνια δεν έχουμε δει τις αναθέσεις φιλολογικών μαθημάτων που έχουν οι άλλες ειδικότητες.
Τόσα χρόνια διδάσκονται τα έρμα τα αρχαία στο γυμνάσιο και φέτος ανακάλυψαν πόσο λάθος διδάσκονται. Γιατί τόσα χρόνια δεν μας λέει κάποιος το σωστό να πορευθούμε κι εμείς;
Τόσα περιώνυμα ινστιτούτα, πανεπιστήμια, ενώσεις, επιτροπές, πνευματικοί άνθρωποι, γιατί σιωπούν;
Όχι συνάδελφοι, δεν ομφαλοσκοπώ φιλολογικά. Για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης μιλάω. Γι' αυτά που μπορούν να γίνουν σχεδόν χωρίς χρήματα και να κάνουν πιο ανταγωνιστικό το "προϊόν" μας, έτσι που να μπορούμε να αξιώσουμε και να πάρουμε χρήματα γι' αυτό. Δεν μπορούμε να εξαιρεθούμε εμείς από τον κανόνα του καλώς ή κακώς εννοούμενου ανταγωνισμού, της "αγοράς", κι ας μην μας αρέσει ο όρος.
Κι εμείς ως πελάτες της εκπαίδευσης, ως γονείς, πληρώνουμε ακριβά τις χαμηλές υπηρεσίες της. Οφείλουμε να δούμε τα πράγματα κι απ' αυτή τη σκοπιά, πριν φτάσουμε κι εμείς οι ίδιοι να συναινέσουμε σε κάτι αντίστοιχο με την ιδιωτικοποίηση άλλων τομέων, προκειμένου να μη χάσουμε τη δουλειά μας. Ποιος θα προασπίσει μια εκπαίδευση μόνο κατ' όνομα δημόσια και δωρεάν; Τα λεφτά μας να πάμε σε άλλο μαγαζί θα μας πούν οι φορολογούμενοι πολίτες και θα έχουν και δίκιο.
Τώρα θα μου πείτε, καλά, εσύ όπως μας τα λες, πρέπει να αλλάξει το σύμπαν στην εκπαίδευση, για να μπορούμε να διεκδικήσουμε αξιοπρεπή μισθό, μεγαλύτερα κονδύλια χρηματοδότησης, δικαιότερο νομοθετικό πλαίσιο;
Προς θεού, δεν είμαι τόσο μαξιμαλίστρια.
Πιστεύω ότι όσο πάει, θα αναγκαστούμε να αγωνιστούμε για όλο και στοιχειωδέστερα πράγματα, γιατί όλο και θα υποχωρούμε, όλο και θα αμυνόμαστε, καθώς θα χάνουμε το ένα κεκτημένο μετά το άλλο.
Τίποτε δεν είναι κεκτημένο, συνάδελφοι.
Μπορεί τίποτε να μη μας χαρίστηκε, μα και τίποτε δεν μας δόθηκε, μόνο και μόνο γιατί αγωνιστήκαμε, όταν δεν το υποστήριζε μαζί μας η κοινωνία.
Εμείς δεν μπορούμε να κλείνουμε τους δρόμους, να κατεβάζουμε τους διακόπτες, να σταματάμε τα μέσα συγκοινωνίας. Για να μη φτάσουμε να σταματάμε τα σχολεία από την εκπαιδευτική διαδικασία, γιατί είναι το μόνο που πονάει, πρέπει να βρούμε τρόπο να μην πηγαίνουμε για μάθημα και να είναι τόσο σημαντικό, όσο και να μην έχουμε ρεύμα, αλλιώς πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο να παλέψουμε. Και ίσως είναι καιρός να βρούμε αυτόν τον άλλο τρόπο, πριν να είναι πολύ αργά.
Παρόλο αυτό το ζοφερό τοπίο που σας περιέγραψα, εγώ ελπίζω.
Σε τι;
Σε μας.
Σε μας τους ιδιώτες.
Σ' αυτόν τον κοιμισμένο γίγαντα της εκπαίδευσης.
Σ' αυτόν τον άνθρωπο που αν δεν έδινε την ψυχή του κάθε μέρα, θα είχε κλείσει το μαγαζί προ πολλού.
Σ' αυτόν που τον είχα χάσει τόσα χρόνια ζώντας σε ένα μικρό νησί και βλέποντας όλο και νεότερους συναδέλφους και όλο και για λιγότερο χρόνο.
Και πράγματι δεν περίμενα τόσα πολλά.
Δεν περίμενα να έχει αντισταθεί τόσο πολύ στην παραίτηση, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, στον ωχαδελφισμό.
Πραγματικά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα.
Ελπίζω όχι και για σας, τους υπεύθυνους εκπροσώπους μας.
Εσείς οφείλετε να ξέρετε ότι όλη αυτή η ιδιώτευση, όλη αυτή η απογοήτευση των συναδέλφων, δεν είναι βόλεμα, εφησυχασμός, αδιαφορία.
Από τη στιγμή που θα το κατανοήσετε αυτό και θα αρχίσετε να ρωτάτε τους καθηγητές στα σχολεία για τη δική τους γνώμη, τα δικά τους προβλήματα και τις λύσεις που εντοπίζουν στο χώρο της δουλειάς τους, ίσως πάψετε να μιλάτε τόσο ξένη σε μας γλώσσα.
Ίσως πάψετε να υιοθετείτε γραμμές και θέσεις ξένες προς εμάς, γενικόλογες, εξόχως πολιτικές, ελάχιστα εφαρμόσιμες.
Ίσως τότε να κάνουμε κάτι μαζί να γίνει καλύτερο αυτό που όλοι μας πονάμε, η δημόσια παιδεία."

Αιδώς ΟΛΜΕ

Εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν παίρνει μέρος στο διάλογο και καταθέτοντας για ακόμη μία φορά την εκπαιδευτική πρότασή της για το περιεχόμενο του δημόσιου σχολείου που επιδιώκει και για το οποίο αγωνίζεται η ΟΛΜΕ ανέφερε: "Το ΕΣΥΠ εξ αντικειμένου αδυνατεί να εκφράσει τη συνισταμένη της κοινωνικής ευαισθησίας και βούλησης, ενώ επανειλημμένα χρησιμοποιήθηκε από τις κυβερνήσεις για την επικύρωση προειλημμένων αποφάσεών τους". Η ομοσπονδία των καθηγητών, που έχει αρχίσει το δικό της διάλογο οργανώνοντας εκδηλώσεις-συζητήσεις στην περιφέρεια, δεν αποκλείει να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις μέχρι τη λήξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς, αν η κυβέρνηση αρνηθεί να δώσει θετικές απαντήσεις στα αιτήματά της.

Έτσι μπράβο, παλικάρια!
Ψηλά το λάβαρο βρε, μη καμπουριάζετε!
Δικός σας είναι ο διάλογος μην αφήσετε κανένα να σας τον πάρει. Δεν ντρέπονται πια να θέλουν να σας κάνουν διάλογο, ενώ εσείς έχετε όλες τις απαντήσεις, τις λύσεις, τα αυγά, τα πασχάλια...
Εσείς οι αγνοί κι οι ωραίοι, οι ιδανικοί εραστές της παιδείας, ταγοί των υψηλών ιδεωδών, δεν μολύνεστε με ανόσιες συνευρέσεις γύρω από τραπέζια, που γύρευε ποιος μπορεί να σας παρενοχλήσει με το...διάλογό του.
Αφήστε τους, μωρέ, να διαλέγονται, σιγά μην φτουρήσει το πράμα. Ελλάδα είναι, ένας διάλογος παραπάνω και ξανά μανά στα ίδια τα παλιά και γνωστά.
Πού να τρέχουμε τώρα για αλλαγές; Καλά δεν είμαστε κι έτσι; Τι πάθαμε που καθόμαστε και περιμένουμε την επανάσταση και το σοσιαλισμό σαν καλά παιδιά χωρίς αταξίες; Μόνο απεργίες επιτρέπονται, γιατί αυτές θα φέρουν την επανάσταση και το σοσιαλισμό.
Εμείς άλλωστε δεν μπαίνουμε στην τάξη, να έχουμε κι αυτά τα σκασμένα να μας κοιτάνε "σαν να τα ξέρουν όλα"
...................
Ντρέπομαι πολύ σήμερα...
Γι' αυτό η ειρωνεία και η χλεύη. Για πιο σοβαρή αντιμετώπιση σας παραπέμπω σε παλιότερη ανάρτηση.