Η τάξη που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ

Ξεκινάει σε λίγο μια καινούρια σχολική χρονιά και παρ'όλη τη γενική δυσπραγία και κατήφεια, για μας, στο Γυμνάσιο και στις Λυκειακές Τάξεις Κορθίου, θα έχει τη γλυκιά γεύση της επιτυχίας των περυσινών μας αποφοίτων. Η καλύτερη χρονιά στην ιστορία του μικρού μας σχολείου. Ποτέ άλλοτε δεν σημειώθηκαν τόσο υψηλές επιδόσεις στις πανελλήνιες και ποτέ άλλοτε δεν πέτυχαν σχεδόν όλοι οι μαθητές μας σε καλές σχολές.

 Έχει μια ιδιαίτερη αξία αυτή η επιτυχία όμως. Δεν ανήκει μόνο στους μαθητές και στους δασκάλους τους και σε όλους όσους συνέβαλαν σε αυτήν. Αφορά και έναν απόντα. Έναν που μας λείπει τρία χρόνια τώρα και συγχρόνως είναι πάντα παρών. Το Σταύρο. Η απώλειά του ήταν τόσο μεγάλο πλήγμα για τους συμμαθητές του, που είχαμε μεγάλη αγωνία για τις συνέπειές της στη μαθητική τους πορεία. Δεν είναι καθόλου εύκολο να συμβιβαστείς με το θάνατο στα 17 και επειδή δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί του, τα βάζεις με ολόκληρο το σύμπαν. Και το σχολείο δεν αποτελεί εξαίρεση, ασφαλώς.

Επομένως, το ότι έφτασαν μέχρι εδώ αυτά τα παιδιά δείχνει ότι έδωσαν με επιτυχία πολύ περισσότερες και δυσκολότερες μάχες από αυτές που δίνουν συνήθως οι μαθητές στο λύκειο. Πέρασαν "εξετάσεις" πολύ πιο απαιτητικές.
(Ίσως γι' αυτό οι πανελλήνιες τελικά δεν τους δυσκόλεψαν και τόσο.)

Καλή επιτυχία στις σπουδές σας, παιδιά. 
Και, όπως λέγαμε και μια μέρα στην τάξη, κανείς δεν θα ξεχάσει τίποτα.
Και κανείς και τίποτα δεν θα ξεχαστεί.

Πετώντας με τα περιστέρια

Δείτε την εικόνα: Είναι μεσημέρι μέσα στην αγορά της Χώρας. Έχουμε πάει εκπαιδευτική επίσκεψη με την Πρώτη γυμνασίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο και στην Καΐρειο Βιβλιοθήκη και απολαμβάνουμε με τη συνάδελφό μου, τη Μαριάννα, ένα καφεδάκι στη λιακάδα. Οι μαθητές κάπου εκεί κοντά τριγυρίζουν, μπαίνουν στα μαγαζιά, έρχονται κοντά και μιλάμε. Και ξάφνου αυτή η εικόνα. Πιάνω ασυναίσθητα τη μηχανή. Να προλάβω. Κάνω νόημα στη Μαριάννα. Κοίτα. Κοίτα. Δυο παιδιά μέσα στη μέση του πλακόστρωτου κάθονται κάτω και παίζουν με τα περιστέρια, σαν να μην υπάρχει τίποτα γύρω τους.
Μαζί με αυτό το σημερινό που πήρα από την ίδια τάξη, μπορείτε να καταλάβετε γιατί εμείς που κάνουμε αυτή τη δουλειά είμαστε τυχεροί θνητοί.