Διάβαζα στα ΝΕΑ ότι η υπερκατανάλωση κι όχι η αύξηση πληθυσμού είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον πλανήτη μας. Οι Δυτικοί καταναλώνουμε, λέει, 32 φορές περισσότερο από ότι οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου και αν κι αυτοί μας φτάσουν, πράγμα που ηθικά και πολιτικά δεν δικαιούμαστε να αποτρέψουμε, θα ήταν σαν να ζούσαν πάνω στη γη 72 δισ. άνθρωποι. Καθώς λοιπόν βγαίνουμε ράθυμοι και χορτάτοι από τις γιορτές, με ένα σωρό μπιχλιμπίδια αγορασμένα και χαρισμένα, με τα οικονομικά μας σε φθίνουσα πορεία, όπως και τα κέφια μας, είναι καιρός να αναρωτηθούμε ως πότε θα ενδίδουμε άκριτα κι απερίσκεπτα σ' αυτή την ανθυγιεινή συνήθεια τόσο για μας, όσο και για τη γη ολάκερη.
Πολύ δύσκολο θα μου πείτε. Όλα τα πράγματα που ομορφαίνουν τη ζωή μας είναι καταναλωτικά προϊόντα, ακόμα και τα πνευματικά αγαθά, το βιβλίο, το θέατρο, η μουσική, η παιδεία κλπ. Τι νόημα μπορεί να έχει μια παρότρυνση σε λιγότερη κατανάλωση, όταν δεν μας λένε τι να βάλουμε στη θέση της;
Κι εδώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα πολύ σημαντικό βιβλίο, την ΑΕΝΑΗ ΕΥΦΟΡΙΑ ενός σπουδαίου σύγχρονου φιλοσόφου, του ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΡΥΚΝΕΡ:
"...Και η δύναμη των μεγάλων αναταραχών που σημειώθηκαν στον 20ο αιώνα στη Γαλλία, δεν ήταν μόνο ότι ξαναμοίρασαν την κοινωνική πίτα, αλλά το ότι δημιούργησαν καινούρια πλούτη για τον πολύ κόσμο, τον ελεύθερο χρόνο, την ποίηση, τον έρωτα, την απελευθέρωση της επιθυμίας, την ιδέα του καθημερινού θαύματος. Να μην αρκούμαστε μόνο στην εξασφάλιση των αναγκαίων, αλλά να ανακαλύπτουμε παντού μη αγοραστέα αγαθά που ξεφεύγουν από τον κανόνα του οικονομικού οφέλους, να αναβιώσουμε το παλιό επαναστατικό όνειρο της πολυτέλειας για όλους, της ομορφιάς που προσφέρεται ακόμα και στους πιο ταπεινούς. Σήμερα η πολυτέλεια εδράζεται σε όλα όσα είναι σπάνια:στη μέθεξη με τη φύση, στη σιωπή, στον διαλογισμό, στην επανακτημένη βραδύτητα, στην ευχαρίστηση να ζεις με τους δικούς σου ρυθμούς, στη γόνιμη απραξία, στην απόλαυση των μεγάλων έργων του πνεύματος, τόσα προνόμια που δεν αγοράζονται, επειδή είναι στην κυριολεξία ανεκτίμητα. Στη φτώχεια που μου επιβάλλεται μπορώ να αντιτάξω μια επιλεγμένη πτώχευση (ή μάλλον έναν εκούσιο περιορισμό) που δεν είναι καθόλου μια προτίμηση για ένδεια, αλλά ο επαναπροσδιορισμός των προσωπικών μου προτεραιοτήτων[. ..]Σε τελική ανάλυση, η αληθινή πολυτέλεια[...]είναι η επινόηση της ίδιας μας της ζωής, είναι η διαχείριση της μοίρας μας."
Κόκκινη κλωστή δεμένη λοιπόν...
Ν'αρχινήσει η συζήτηση, πολύ στις μουσικές και στους χορούς το ρίξαμε...
Πολύ δύσκολο θα μου πείτε. Όλα τα πράγματα που ομορφαίνουν τη ζωή μας είναι καταναλωτικά προϊόντα, ακόμα και τα πνευματικά αγαθά, το βιβλίο, το θέατρο, η μουσική, η παιδεία κλπ. Τι νόημα μπορεί να έχει μια παρότρυνση σε λιγότερη κατανάλωση, όταν δεν μας λένε τι να βάλουμε στη θέση της;
Κι εδώ θα σας παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα πολύ σημαντικό βιβλίο, την ΑΕΝΑΗ ΕΥΦΟΡΙΑ ενός σπουδαίου σύγχρονου φιλοσόφου, του ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΡΥΚΝΕΡ:
"...Και η δύναμη των μεγάλων αναταραχών που σημειώθηκαν στον 20ο αιώνα στη Γαλλία, δεν ήταν μόνο ότι ξαναμοίρασαν την κοινωνική πίτα, αλλά το ότι δημιούργησαν καινούρια πλούτη για τον πολύ κόσμο, τον ελεύθερο χρόνο, την ποίηση, τον έρωτα, την απελευθέρωση της επιθυμίας, την ιδέα του καθημερινού θαύματος. Να μην αρκούμαστε μόνο στην εξασφάλιση των αναγκαίων, αλλά να ανακαλύπτουμε παντού μη αγοραστέα αγαθά που ξεφεύγουν από τον κανόνα του οικονομικού οφέλους, να αναβιώσουμε το παλιό επαναστατικό όνειρο της πολυτέλειας για όλους, της ομορφιάς που προσφέρεται ακόμα και στους πιο ταπεινούς. Σήμερα η πολυτέλεια εδράζεται σε όλα όσα είναι σπάνια:στη μέθεξη με τη φύση, στη σιωπή, στον διαλογισμό, στην επανακτημένη βραδύτητα, στην ευχαρίστηση να ζεις με τους δικούς σου ρυθμούς, στη γόνιμη απραξία, στην απόλαυση των μεγάλων έργων του πνεύματος, τόσα προνόμια που δεν αγοράζονται, επειδή είναι στην κυριολεξία ανεκτίμητα. Στη φτώχεια που μου επιβάλλεται μπορώ να αντιτάξω μια επιλεγμένη πτώχευση (ή μάλλον έναν εκούσιο περιορισμό) που δεν είναι καθόλου μια προτίμηση για ένδεια, αλλά ο επαναπροσδιορισμός των προσωπικών μου προτεραιοτήτων[. ..]Σε τελική ανάλυση, η αληθινή πολυτέλεια[...]είναι η επινόηση της ίδιας μας της ζωής, είναι η διαχείριση της μοίρας μας."
Κόκκινη κλωστή δεμένη λοιπόν...
Ν'αρχινήσει η συζήτηση, πολύ στις μουσικές και στους χορούς το ρίξαμε...
