Δώρο Γενεθλίων

Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Τι τραγούδι κι αυτό!
Κασέτα, κόκκινο αλφασούντ, Υμηττός, Καισαριανή, Λυκαβηττός, θερινά σινεμά, κατασκηνώσεις και κυνηγετικές εξορμήσεις με την παρέα.
Μάγια μου'χεις καμωμένα...
Πόσα μάγια χρειάζονται για να ενωθεί το νερό με την στέρεα γη, η ποίηση με τους αριθμούς, το βιολί με το κλαρίνο;
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Κόκκινος συναγερμός όταν "ξεχάστηκε" αυτό το τραγούδι. Κάτι σαν σύμβολο πίστεως μιας θρησκείας για δύο πιστούς.
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Κι όταν πια οι αιρέσεις και τα σχίσματα ηττήθηκαν κατά κράτος, βγήκαν οι παλιοί πιστοί με τα σταυρουδάκια και προσκύνησαν τα ίδια πολυφίλητα είδωλα.
Μάγια μου 'χεις καμωμένα...
Ναι, η μαγεία είναι πολύ ανθεκτικό είδος τελικά.

Καλή Ανάσταση, φίλοι μου!

Μετά τη βασιλόπιττα και τη μεγάλη της επιτυχία, εντός και εκτός διαδικτύου, να και μια γεύση από σπιτικό τσουρέκι (Σπιτικό, είπαμε, Γιώργο, άλλωστε, φαίνεται από το σουσάμι, δεν βάζουν σουσάμι στα τσουρέκια του εμπορίου.)
Να προλάβω το ερώτημα: Δεν έχει κόκκινο αυγό, γιατί το "καθίζει", όπως έλεγε η γιαγιά μου κι όχι γιατί δεν μου πέτυχαν. Εντάξει, δεν θα γίνουν τόσο καλά, όσο εκείνα τα...οικολογικά της Θεσσαλονίκης, αλλά κάτι θα κάνουμε!
Η συνταγή είναι...πειραγμένη, αφού η παράδοση της οικογένειας ήθελε τα τσουρέκια να γίνονται για το Φουντούκο, όπως έλεγε ο παππούς μου. Φουντούκος ήταν το εκάστοτε σκυλί που κληρονομούσε το όνομα, μαζί με το προνόμιο να απολαμβάνει τα αποτυχημένα γλυκά. (Μάλλον από ζάχαρο θα πήγαιναν τα σκυλιά σ' αυτό το σπίτι...)
Όσοι υποθέσουν ότι ο Μπράντο και ο Τζο θα πάθουν επίσης ζάχαρο, δεν έχουν δοκιμάσει το τσουρέκι και πρέπει κάτι να κάνουν γι' αυτό.
Θέλω τώρα να ευχηθώ στους αγαπημένους μου φίλους:
Γιώργο και βραχονησιδάκι, πάντα το περυσινό Πάσχα, θα είναι το καλύτερο, μέχρι το επόμενο που θα είμαστε μαζί. Λορελάη, το δικό σου κόκκινο είναι το πιο ευφρόσυνο που έχω δει. Θερσίτη, εσύ θα καρτερείς πάντα την αληθινή ανάσταση, ασυμβίβαστος και απροσκύνητος. Μεριλού, εσύ με τις ιστορίες σου με ξανάκανες ένα εκστατικό παιδί που περιμένει το θαύμα, εκεί που όλοι έχουν παραιτηθεί. Νdn, ξενιτεμένο μου, αντιπροσωπεύεις μια κρυφή ελπίδα κι ένα κρυφό καμάρι για μένα, για μας. vagnes, η Ήπειρος είναι ο πιο ταιριαστός τόπος για το Πάσχα, πουθενά αλλού δεν ένιωσα έτσι τη μαγεία του. Έτσι και η παρουσία σου εδώ φέρει αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τόπου σου, χωρίς να το επιδιώκεις ή να το συνειδητοποιείς. Μαράκι μου, καλό κουράγιο, πάμε πια στην τελική ευθεία. Αθανασία και Χρύσα, κι όλα τα "δικά μου" παιδιά, να χαίρεστε τις μέρες της σχόλης και να αποθηκεύετε θετική ενέργεια.
Διονύση, συνέχισε να μου δείχνεις θάματα και μάγια, αλαφροίσκιωτε!
Κωστή, ακριβοθώρητε συνάδελφε από την Κρήτη, πάντα περιμένουμε τις αναρτήσεις σου με ανυπομονησία. Αννούλα, πατριωτάκι, πρόσεχε τα σμπάρα και τις κάνες. Αφού δεν μπορούμε να είμαστε στο νησί γειτόνισσες, ας είμαστε τουλάχιστον στην μπλογκογειτονιά.
Εύχομαι και σε όλους τους αναγνώστες μου, γνωστούς και αγνώστους, καλή Ανάσταση, ό,τι κι αν σημαίνει γι' αυτούς αυτή η ευχή.

(Και τέλος, στον πιο αγαπημένο μου ποδηλάτη, που σιωπηλά με διαβάζει όλο αυτό τον καιρό, εύχομαι φωτεινές, γεμάτες αγάπη και χαρά διαδρομές εκεί στους πρόποδες του μαγικού βουνού του.)

Τα ζεστά μου Χριστούγεννα

Σήμερα χρονιάρα μέρα θα σας πω τα χρόνια πολλά, στέλνοντάς σας δυο φωτογραφίες από τη διαδρομή μου προς το μοναστήρι, όπου πήγαινα για τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία και δεν έφτασα ποτέ, λόγω παγετού.
Και για να ζεσταθούμε όλοι εορταστικά και υπέροχα, διαβάστε αυτό το πρόγραμμα από τη χριστουγεννιάτικη γιορτή ενός σχολείου της Θεσσαλονίκης.
Πόσες χώρες είναι καλεσμένες; Πόσα παιδιά διαφορετικής καταγωγής παρουσιάζουν τον πολιτισμό τους; Πόσο από το ξεχασμένο οικουμενικό όραμα των Χριστουγέννων ανακαλύψατε εδώ μέσα; Χάσατε το μέτρημα; Μετρήστε τότε πόσα σκαλοπάτια ανεβάζει την ελπίδα για τον τόπο μας και τα σχολειά του μια απλή σχολική γιορτή. (Και τη δική μου περηφάνια ως...νονάς βεβαίως...)







ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ 2008


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


Χριστούγεννα στην καρδιά μου - Διαβάζει η μαθήτρια Φωτεινή Δ (Β2)
« Η Παρθένος σήμερον » - Κοντάκιο Χριστουγέννων από τη χορωδία του σχολείου
Κ. Βάρναλη : « Οι πόνοι της Παναγιάς »
Διαβάζει η μαθήτρια Μαριάννα Τ ( Γ4 )
Χομιάκοβ : « Φωτεινή γιορτή » ( Ρωσικό ποίημα )
Διαβάζει η μαθήτρια Μαρία Π ( Β2 )
Ρωσικό τραγούδι - Τραγουδούν μαθήτριες του Β2
« Το έλατο » - Τραγούδι από την ορχήστρα του σχολείου
Χορευτικό - Συμμετέχουν οι μαθήτριες :
Ελευθερία Β ( Β1 ), Παυλίνα Δ ( Γ2 ),
Ζωή Ζ ( Γ2 ), Ξένια Κ ( Γ2 ),
Αλεξάνδρα Κ (Γ2 ), Δέσποινα Μ (Γ2),
Μάγδα Μ ( Β4 ), Φωτεινή Π ( Β5 ),
Βαλίνα Σ ( Γ2 ), Πετρούλα Χ ( Γ6 ),
Σοφία Ψ ( Γ6 )
« Καλή χρονιά » ( Αλβανικό ποίημα )
Διαβάζουν οι μαθήτριες Κλάουσα Ν και Ρεσμίε Λ ( Α1 )
« Άγια Νύχτα » ( Διαπολιτισμική διασκευή σε 4 γλώσσες )
Από τη χορωδία του σχολείου
Φ. Κόντογλου : « Γιάννης ο Βλογημένος »
Διαβάζει ο Θωμάς Κ

« Μπροστά στην φάτνη » - Θεατρικό
Συμμετέχουν οι μαθητές Τάνια Χ-Έυα Κ-Λέντιο Κ- Νικολέτα Ι –Ελένη Κ-Δημήτρης Σ-Μαρία Π- Ελίζα Μ (Β τάξη)
« Καλή Χρονιά » ( Ρουμάνικο ποίημα )
Διαβάζει ο μαθητής Φλορίν Τ (Β3)
« Καλή Χρονιά» ( Ποίημα από τη Γεωργία )
Διαβάζει ο μαθητής Ηλίας Κ ( Γ4 )
Μ. Άβλιχου : « Χριστούγεννα »
Διαβάζει η μαθήτρια Βάσω Π ( Γ4 )
Mendelsson : « Οι ποιμένες γονατίζουν »
Από τη χορωδία του σχολείου
« Anoul nov » ( Ποίημα από τη Μολδαβία )
Διαβάζει ο μαθητής Ιγκόρ Ρ ( Γ4 )
«Γενναιόδωρο βράδυ στη γη» (Τραγούδι από την Ουκρανία)
« Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα » ( Ποίημα από τη Βουλγαρία )
Διαβάζει η μαθήτρια Βεσελίνα Μ ( Γ3 )
Ποντιακά κάλαντα - Από μαθητές της Β΄τάξης
Χορευτικό
Κάλαντα – Από τη χορωδία του σχολείου
Γαλλικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια
Από τους μαθητές της Γ΄τάξης


Η γενική επιμέλεια της γιορτής είναι της Αριάδνης Γ και της Χαρούλας Κ.
Την επιλογή των Ελληνικών κειμένων έκανε ο Θωμάς Κ.

Την επιλογή και επιμέλεια για τα ξενόγλωσσα κείμενα είχαν οι : Βαΐτσα Μ- Μαρία Α - Σπυριδούλα Α -Ελένη Μ -Σωτήρης Ν τους οποίους και ευχαριστούμε.
Η μουσική επιμέλεια και η διεύθυνση της χορωδίας είναι του
Βαγγέλη Σ.
Τα χορευτικά επιμελήθηκε η Βερονίκη Τ.
Η επιμέλεια προβολής εικόνων είναι της Σοφίας Ν.
Ευχαριστούμε για τη βοήθειά τους την Κα Κ -την αγαπημένη μας Αγγελική - τη Θεοδώρα Ι, τη Σούλα Κ, το Γιάννη Γ και τα παιδιά του σχολείου που βοήθησαν στη διακόσμηση.

Χρόνια πολλά

Στον αγαπημένο φίλο που γιορτάζει σήμερα και που μου χάρισε μια από τις πιο όμορφες πασχαλιές μες στο χειμώνα.
http://www.youtube.com/watch?v=_wG6Cgmgn5U&feature=related

Καλή Ανάσταση!

Όλα πάνε καλά μέχρι τώρα στα ήθη κι έθιμα του νησιού μας, καθώς οι επισκέπτες από το βορρά ακολουθούν κατά πόδας όλες τις τελετουργίες και τις ενισχύουν, φέρνοντάς μας εξαίσια πασχαλινά καλούδια, χανιώτικες τούρτες, σαλονικιώτικα γλυκά και...υπέροχα οικολογικά αυγά, τελευταία μόδα στη Θεσσαλονίκη, λέει.

Καλά Χριστούγεννα

http://www.youtube.com/watch?v=zl_pMggXhFA
Αυτόν θα πάω να ακούσω σε λίγο...
Μάλλον όχι μόνο να ακούσω...ελπίζω.

Προεόρτιες σκέψεις και μια αναπόληση.

Κάποτε νόμιζα ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι κανένας σχεδόν δεν γιορτάζει πραγματικά τα Χριστούγεννα. Όλοι τρέχουν με ένα απίστευτο άγχος να προλάβουν, τα ψώνια, τις ετοιμασίες, τις επισκέψεις, τις εκδηλώσεις που θέλουν να παρακολουθήσουν. Όλοι νιώθουν και λίγο ένοχοι που δεν τα κατάφεραν να αγοράσουν τα καλύτερα δώρα, να έχουν το άψογα στολισμένο σπίτι, να πετύχουν τα τέλεια φαγητά και γλυκά. Τα λεφτά δεν είναι ποτέ αρκετά για τις όλο και διογκούμενες "ανάγκες" και ο χρόνος πάντα αφήνει μπαλώματα σε πολλά σχέδια. Οι οικογένειες δοκιμάζουν να ζήσουν πολλές ώρες μαζί και μερικές φορές το "κρας τεστ" δοκιμάζει τις αντοχές κάποιων από τα μέλη τους. Οι μοναχικοί νιώθουν πιο έντονη τη μοναξιά τους, οι φτωχοί πιο μεγάλη τη φτώχεια τους, οι θλιμμένοι πιο οδυνηρή τη θλίψη τους. Το να είσαι άρρωστος, γίνεται ακόμη πιο επώδυνο τέτοιες μέρες, όπως και το να είσαι μακριά από αγαπημένα σου πρόσωπα.
Μα, γιατί κουβαλάει τόση αρνητική φόρτιση ετούτη η γιορτή;
Λες και είναι η επιτομή του αποκλεισμού, λες και όλη η ουσία της συμπυκνώνεται σε εκείνο το κοριτσάκι με τα σπίρτα που παγωμένο μέσα στη νύχτα, κοιτάει από το παράθυρο τη φωτιά, τη γαλοπούλα και το δέντρο.
Λίγο πολύ όλοι μας για κάποιο λόγο γινόμαστε σαν κι αυτό κι ας μην μας λείπει ούτε η φωτιά, ούτε το δέντρο. Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε νιώσει να παρακολουθεί τη χριστουγεννιάτικη ευωχία μας με το πεινασμένο του βλέμμα.
Μήπως μπαίνοντας στα δυτικά χριστουγεννιάτικα στερεότυπα (δέντρο, δώρα, Αϊ Βασίλης), μας κόλλησε και η "σκοτεινή" ιδιοσυγκρασία των Βορειοευρωπαίων;
Να θυμηθώ, σε αντίστιξη, μια ελληνική εκδοχή που έχω πρόσφατη;
Ορεινό μοναστήρι στο νησί μου, κρεμασμένο σ' ένα βουνό με θέα το πέλαγος. Παλιά εκκλησιά, βυζάντιο και Παπαδιαμάντης στους τοίχους και στη φλόγα των κεριών, δυο σόμπες προσπαθούν να ζεστάνουν δυο καλόγερους, πέντε, έξι προσκυνητές και μια γάτα που ξεχάστηκε κάτω από ένα στασίδι και δεν την μαρτύρησα. Δεν ξέρω αν άκουγα τις ψαλμωδίες ή λαγοκοιμόμουν, αφού ήταν αξημέρωτα. Σίγουρα δυο μικρές, που είχαμε ξυπνήσει κάπως βάρβαρα, κοιμόνταν χωρίς ίχνος ευσέβειας. Και ξαφνικά, αυτά έγιναν τα καλύτερα Χριστούγεννα που θυμάμαι.

Γιατί το Πολυτεχνείο δεν μας ανήκει

Ήταν μια απ' αυτές τις σχολικές γιορτές για το Πολυτεχνείο. Λίγο πολύ όλες μοιάζουν. Ποιήματα, τραγούδια, ηχητικά ή κινηματογραφικά ντοκουμέντα, το χρονικό των γεγονότων, το νόημά τους για τότε και τώρα. Τίποτε συγκλονιστικό, τίποτε εξαιρετικό. Μια αξιοπρεπής επέτειος. Μια ωραία σχολική αργία. Κόντευε να τελειώσει. Όλοι προσδοκούσαμε μια ωραία βόλτα, έναν καφέ στην πλατεία, μικροί, μεγάλοι. Τελευταίος ο Στέφανος (συγνώμη Στέφανε, δεν σε ρώτησα γι' αυτό, ελπίζω να μη θυμώσεις). Είχε να κλείσει τη γιορτή με το ποίημα του Ρίτσου:

.....Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ - δύσκολος

δρόμος.

Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. Τον

κρατάς

όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου και

μετράς το σφυγμό του

πόνου σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι

χειροπέδες.

Κανονικός σφυγμός. Σίγουρο χέρι.

Κανονικός σφυγμός. Σίγουρος δρόμος.

Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος.

Ο Στέφανος δεν είναι η ιδανική περίπτωση πρόθυμου μαθητή για σχολικές γιορτές. Είναι η ιδανική περίπτωση κανονικού εφήβου. Με όλη την αυθάδεια, την ανυπακοή και τη σκανταλιά της...περίπτωσης.

Γι' αυτό όταν πήρε το μικρόφωνο, μας κοίταξε όλους με το γνωστό ωραίο... θράσος του κι άρχισε να μας απαγγέλλει το ποίημα απέξω(πράγμα εντελώς ασυνήθιστο για τις σχολικές γιορτές στα γυμνάσια και τα λύκεια) με δυνατή και σίγουρη φωνή, μείναμε...άναυδοι. Ούτε εγώ που ήμουν η υπεύθυνη δεν ήμουν στο ελάχιστο προϊδεασμένη. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το παιδί εκεί μέσα διέσωσε όλο το νόημα αυτής της γιορτής, μας είπε ότι δεν είναι το Πολυτεχνείο ακόμα ένα έθιμο της σχολικής ζωής, ότι ακόμα ανήκει στα νιάτα που το δημιούργησαν και δεν θα καταφέρουμε να το βάλουμε στο μουσείο, όλοι εμείς οι...νοσταλγοί ηρωικών ημερών.

ΟΚ, Στέφανε, ωραίο το μήνυμα, ωραίο και το μάθημα....

ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΑΣ

Μπήκαμε ήδη στην τροχιά των γιορτινών ημερών.
Τα Χριστούγεννα έτσι όπως έχει καθιερωθεί να γιορτάζονται στον Δυτικό χριστιανικό κόσμο είναι πια μια γιορτή της κατανάλωσης και τίποτε περισσότερο.
Τα σύγχρονα "κοριτσάκια με τα σπίρτα", οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι χαμηλόμισθοι όλο και πληθαίνουν, ο πλούτος όλο και σε λιγότερους καταλήγει κι όμως όλοι αναμασάμε τα ίδια στερεότυπα, δώρα, ατέλειωτα κουτιά με πολύχρωμες κορδέλες, δέντρα, στολίδια, λουκούλεια δείπνα. Οι παλιότερες κοινωνίες είχαν λιγότερες ενοχές, γιατί πίστευαν ότι οι φτωχοί "φταίνε" για τη φτώχεια τους, είτε γενετικά, είτε κοινωνικά. Εμείς που πια οδυνηρά καταρρίψαμε το μύθο, γιατί εξακολουθούμε να μην ντρεπόμαστε για την πολυτέλεια και την απληστία μας;
Γιατί οι πιο ευαισθητοποιημένοι πολιτικά και κοινωνικά δεν αντιστεκόμαστε; Γιατί δεν προωθούμε έναν ουσιαστικότερο και λιτότερο εορτασμό; Πιο κοντά στους ανθρώπους, με λιγότερα πράγματα;
Δεν αρκεί να καταγγέλλουμε τις αυξήσεις στα εορταστικά είδη, αξιότιμοι κύριοι εκλεκτοί του λαού και πνευματικοί ταγοί μας, κάπου αλλού είναι το νόημα!