Οικειοθελής αναχώρηση: Η μόνη λύση στο αδιέξοδο του Ασφαλιστικού.

Τώρα που είναι φανερό πως πολλοί από μας σιγά σιγά την αποχαιρετούμε τη σύνταξη, μαζί με άλλα κοινωνικά αγαθά που θεωρούσαμε δεδομένα, θα πρέπει να αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε για άλλο στόχο: Τη νομιμοποίηση της ευθανασίας! Εθελοντικά θα δώσουμε λύση στο ασφαλιστικό μια κι έξω. Μόλις φτάσουμε στο σημείο που κάθε προσπάθεια να πάμε στη δουλειά θα αποβεί άκαρπη: με το Π, το αναπηρικό καροτσάκι, στους ώμους των νεοτέρων, τσουλώντας ή μπουσουλώντας, θα υπογράψουμε στωικά μια αίτηση προς το κράτος, Δόκτωρ "Θάνατο": "παρακαλώ όπως μου χορηγήσετε χάπι ευθανασίας, καθότι αδυνατώ να προσέλθω εις τα καθήκοντά μου" και αυτό φιλεύσπλαχνα, θα μας εξασφαλίζει τα ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά τέλη και θα απαλλάσσει και το ασφαλιστικό μας σύστημα από όλα τα έξοδα, για να μπορεί να χρηματοδοτεί με την ησυχία του εταιρείες χρηματιστικές, φτωχούς εργοδότες, προϋπολογισμούς κράτους και γενικά κάθε αναξιοπαθούντα πολιτικό και τους μέχρι τρίτου βαθμού συγγενείς του.
Και στο κάτω κάτω καλά θα κάνουμε όλοι να παραδειγματισθούμε από την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του τόπου, που ποτέ δεν σκέπτονται τη σύνταξη, αλλά βρίσκονται στις επάλξεις του καθήκοντος μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ρίξτε πχ μια ματιά στις ηλικίες των βουλευτών και υποψηφίων βουλευτών, καθώς και ιεραρχών και θα δείτε πόσο εγωιστικό είναι να ζητάμε σύνταξη στα 60, όταν εκείνοι μόλις ξεκινάνε το επίμοχθο έργο τους!
Αιδώς...ασφαλισμένοι!