Και να σου, ξαφνικά, ένα μικρό ζαβολιάρικο φθινόπωρο, δίνει μια και βάζει στη μπάντα το φτωχό καλοκαιράκι, το νιόφερτο. Μου γνέφει τώρα μέσα από τις φρεσκοπλυμένες τριανταφυλλιές της αυλής, παρέα με το σκύλο- παπί, να βγω να παίξουμε. Με σαγιονάρες στη βροχή, με το μαγιό ακόμα να στεγνώνει στο σκοινί. Διστάζω και γυρίζω στο παλιό μου βιβλίο: "Μα η ζωή ήταν ένας κάμπος με μεστά στάχυα, που τα χαϊδεύει το αεράκι πάνω σε μια λοφοπλαγιά. Η ζωή ήταν ένα γεράκι, ψηλά στον ουρανό. Η ζωή ήταν μια χωματένια στάμνα με νερό στη σκόνη του αλωνιού, όταν ο καρπός πέφτει βαρύς στη γη και τ' άχυρο φτερουγίζει στον αέρα. Η ζωή είναι ένα άλογο ανάμεσα στα σκέλια σου,μια καραμπίνα κάτω απ΄το ένα γόνατο, ένας λόφος,μια κοιλάδα, ένα ποτάμι με δέντρα και πέρα, στο βάθος, η πλαγιά της κοιλάδας και οι μακρινοί λόφοι"*
Λίγο πριν τους χτυπήσουν οι φασίστες, ο ισπανός αντάρτης λογαριάζεται με τη ζωή, κάνει ταμείο.
Στην άλλη άκρη της Μεσογείου, στην άλλη πλευρά του μετώπου, η ζωή μοιάζει με νοτισμένο περιβόλι που ξεδίψασε πριν προλάβει να ξεραθεί.
Σαν μια μικρή περίπτωση ανταρσίας σε άνυδρους καιρούς.
* Ε. Χεμινγουέι, Για ποιον χτυπά η καμπάνα
