Νέα εποχή στον τρύγο

Σήμερα είχαμε τρύγο. Τώρα που γράφω ο μούστος έχει μπει στα βαρέλια, εκτός από μια μικρή ποσότητα που βράζει σε ένα καζάνι με τη στάχτη, για να γίνει μουσταλευριά και, ίσως, μουστοκούλουρα (αν δεν βαρεθώ). Όλα έγιναν όπως πάντα, το κόψιμο των σταφυλιών, το μάζεμα, η μεταφορά στο πατήρι...όχι, αυτό δεν έγινε. Ένα καινούριο μηχανηματάκι αντικατέστησε όλη τη διαδικασία του πατήματος. Μπήκαμε κι εμείς στη βιομηχανική εποχή και σ' αυτή τη μικρή κυκλαδίτικη γη, για πρώτη φορά εδώ και ίσως πολύ περισσότερα από 5000 χρόνια, δεν πατήσαμε τα σταφύλια. Δεν τόλμησα να δείξω τη λύπη μου στους ενθουσιασμένους άνδρες της οικογένειάς μου, που γλίτωσαν πολύ κόπο, πολύ χρόνο και αρκετά τσιμπήματα από σφήκες. Εσείς τουλάχιστον ελπίζω να μην υποδεχτείτε την πολυτελή μου μελαγχολία με ένα: "Αφού σου άρεσε τόσο πολύ, γιατί δεν μπήκες ποτέ στο πατήρι;"

Καλά κρασιά!

Πάντα τα πηγαίναμε καλά μ' αυτό το θεό, από τότε που είχε εδώ το ναό του και για τρεις μέρες, λέει, το νερό γινόντανε κρασί στη βρύση του ναού κι όλοι έρχονταν για να ξεδιψάσουνε. Τον αφήσαμε χωρίς ναό, τον ξεσπιτώσαμε το δόλιο, αλλά όλο και μας έρχεται και μας ευλογάει. Σε πανηγύρια, σε γλέντια μέχρι το πρωί, στα χοιροσφάγια, στις απόκριες, γινόμαστε δικοί του θιασώτες, λες και δεν πέρασαν δυο χιλιάδες τόσα χρόνια εκθρονισμού του.
Αυτές τις μέρες όμως του τρύγου τον βλέπουμε να μας παρακολουθεί μέσα σε αμπέλια και πατήρια, να κλέβει μούστο απ' τα βαρέλια, να στολίζεται με κλαδιά και κατακάθια και να παίρνει στο κυνήγι καμιά πεταχτούλα νύμφη μέσα στο καταμεσήμερο.
Το κακό είναι ότι δεν βγήκε στις φωτογραφίες, ο ζαβολιάρης...