Απουσιολόγιο

Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλήνιες μπορώ να στο πω: Δεν έλειψες ούτε μια μέρα από το τελευταίο θρανίο. Έτσι ψηλός κι ανοικονόμητος που ήσουν, πάλευες να βολέψεις τα πόδια σου, το βλέμμα σου το ίδιο εκείνο βλέμμα καλού παιδιού που μέσα του η εφηβική αυθάδεια υποχωρεί κι αφήνει να βγουν μπροστά η ευγένεια, η σεμνότητα, ο σεβασμός. Χαμήλωνες πάντα τα μάτια, σαν να ντρεπόσουν που σου μιλάγαμε με τον οικείο τρόπο αυτών που σε είδαν να μεγαλώνεις ώρα με την ώρα και δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι πάει πια, τους ρίχνεις 2 κεφάλια, δεν είσαι το παιδάκι, ο καλός μαθητής, που θα το ρωτάνε όλο για μαθήματα και σχολεία. Σε βλέπαμε από μακριά με την παρέα σου το καλοκαίρι και σκεπτόμασταν "πολύ άλλαξε αυτό" . Έτσι σε ουδέτερο, "αυτό". Φέτος περιμέναμε τη "δικαίωση", την ηλίθια δικαίωση των μεγάλων, βαθμούς, καλές σχολές, πρωτιές. Το δικό μας το παιδί, το καμάρι μας. Δεν ξέραμε πόση δικαίωση ήταν τα νιάτα σου ανάμεσά μας, πόσο δεν χρειάζονταν τίποτα να αποδείξεις και σε κανέναν. Φέτος δεν γλέντησε κανείς στο νησί. Δεν ακούστηκαν τραγούδια το Πάσχα. Ακόμα κι η βραδιά της Ανάστασης είχε ελάχιστα βεγγαλικά, για τα μάτια. Πού άλλες χρονιές ο ακήρυχτος πόλεμος. Μα το πιο δύσκολο ήταν αυτές οι πανελλήνιες. Το ραντεβού που δεν ήρθες κι ετοιμαζόσουν μια ζωή γι' αυτό. Κάθε παιδί εκεί μέσα έγινε ξαφνικά τόσο εύθραυστο, τόσο πολύτιμο. Ευτυχώς που δεν με πήραν χαμπάρι, θα γινόταν ρεσιτάλ αντιγραφής. Κι ήταν πολλές οι ώρες της σχόλης, της ρέμβης. Πολλές οι άδειες ώρες που ερχόσουν και θρονιαζόσουν λυπημένος, λες και διεκδικούσες πεισματικά μια δική σου θέση. Δεν μπορέσαμε, Αυγουστή, να σε δικαιολογήσουμε. Αδικαιολόγητα απών. Αδικαιολόγητα παρών. Δεν βρήκες τον καλύτερο τρόπο να γλιτώσεις τις πανελλήνιες, ρε μεγάλε.