Ο μήνας που μας έρχεται μεθαύριο ανύποπτος για όσα περνάμε, προστακτικός και γεμάτος συμβολισμούς, ανθεστήριους, εγερτήριους, ερωτικούς, δεν ξέρω τι υποδοχή περιμένει.
Να έρθουμε, καλέ μου να σε προϋπαντήσουμε, δε λέω, αλλά, να...μας κατέχει ακόμα χειμώνας ανελέητος και μάλλον ήρθε για να μείνει μαζί μας για πολύ, θέλουμε δε θέλουμε.
Σου χρωστάμε, δε λέω, τους έρωτές μας και τις πιο φωτεινές μέρες τους. Τους αγώνες και τα μεγάλα όνειρα, τις μεγάλες ουτοπίες και τις πορείες τις ακούραστες, με φωνές και σημαίες, που συντρόφεψαν τη νιότη μας. Τα καλύτερα μας έχεις δώσει, στο αναγνωρίζω. Μόνο που πολλά από αυτά μαδήσανε και μαράθηκαν σαν τα στεφάνια σου. Εφήμερα τα άνθη σου,εκλεκτέ μας, κι όσο πιο πολύ σε γιορτάσαμε, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να συνηθίσουμε ακάλεστοι στη γιορτή σου. Ίσως, αν τότε είχαμε αποστρέψει το πρόσωπο από τη σαγήνη σου και μέναμε δεμένοι στο κατάρτι μας, όταν μας καλούσες να πετάξουμε με τα φτερά σου, τώρα θα ήταν πιο εύκολο να ζούμε στα χαμηλά που μας ρίξανε.
Μα πάλι, αν δεν σε είχαμε γευτεί έτσι ανεπιφύλαχτα, πώς θα μπορούσαμε να μένουμε ακόμη ξάγρυπνοι στο πέρασμά σου; Μας άφησες την αγρύπνια, Μάη μου. Μέσα στη λεηλατημένη χώρα μας, μέσα στις μαργωμένες ζωές μας, μέσα σε προδομένα όνειρα και αδιέξοδα, προσωπικά και συλλογικά, εμείς, τα παιδιά σου, αγρυπνούμε και περιμένουμε τον ερχομό σου.
