Αυτή η ιστορία του Στρος Καν δεν βολεύει καθόλου. Καμιά πολιτική ορθότητα δεν εξυπηρετεί. Ούτε αυτήν που θέλει τον καπιταλισμό παντού ίδιο κι απαράλλαχτο, σαν να είναι ένα και το αυτό, π.χ να πέσεις θύμα βιασμού στην Καλκούτα ή στη Νέα Υόρκη. Ούτε αυτήν που διατείνεται ότι το κράτος δικαίου είναι μόνο στη φαντασία των ρομαντικών και παντού, όπως στην Ελλάδα, κυριαρχεί η ανομία, η διαφθορά και οι πάσης φύσεως διακρίσεις.Πώς έγινε λοιπόν και βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα ένας πανίσχυρος άνδρας με μόνο στοιχείο την καταγγελία μιας μαυρούλας καμαριέρας; Επομένως το κράτος δικαίου δεν είναι νομοτελειακά ίδιο κι όμοιο παντού και υπάρχουν κράτη που δεν έχουν κατεβάσει τα ρολά, στο όνομα του ανάλγητου καπιταλισμού και της αδήριτης κοινωνικής ανισότητας.
Ούτε η συνωμοσιολογική ερμηνεία των πάντων βολεύεται, αφού και εβραίος είναι ο λεγάμενος και εκπρόσωπος του πιο καπιταλιστικού μηχανισμού της υφηλίου και ισχυρότατος πολιτικά και οικονομικά. Είναι πιο εύκολο, βέβαια, να φαντάζεσαι συνωμοσίες εκεί που η στεγνή πραγματικότητα δεν επιδέχεται πολιτική εκμετάλλευση και δεν γίνεται άλλοθι για την καθ'ημάς αποδιοργάνωση κάθε έννοιας νομιμότητας.
Ακόμα ούτε και η γνωστή ευρωπαϊκή σνομπαρία για τον "πολιτικά ορθό φεμινισμό" των ΗΠΑ μπορεί να καγχάσει ελεύθερα. Ο ζωηρούλης Στρος Καν άπλωσε τα χεράκια σε πολλές Ευρωπαίες δήθεν ανεξάρτητες και ισότιμες και κανείς δεν έδωσε μεγάλη σημασία. Κι όμως μια μαυρούλα καμαριέρα βρήκε δίπλα της ένα ολόκληρο κράτος, όταν υπέστη τις...περιποιήσεις του μακρυχέρη.
Ναι, ξέρω, η δημοκρατική ευαισθησία του αμερικανικού κράτους είναι και επιλεκτική και αλλήθωρη και πανταχόθεν αμφισβητούμενη, αλλά εγώ θα προτιμούσα αν ποτέ βρεθεί στο δρόμο μου ένα κτήνος που θεωρεί τους ανθρώπους μέσα κορεσμού των παθών του, να είμαι καμαριέρα στην Αμερική κι ας έψαχναν πίσω από την καταγγελία μου ευρωπαϊκοί κονδυλοφόροι για ροζ σενάρια και μαύρες δολοπλοκίες.
