Περί θεάτρου ο λόγος, σε μια από τις πιο αγαπημένες γωνιές αυτής της μπλογκοπαρέας.
Να τι μου θύμισε το κείμενο της meril.
Πώς μυήθηκε στο αρχαίο θέατρο ένα "παλιόπαιδο":
Αυτό λοιπόν το μικρό "παλιόπαιδο" ήτανε το βασανισμένο πειραματόζωο μιας μαμάς φιλολόγου, που το έτρεχε από βρέφος στα θέατρα, στα μουσεία, στους αρχαιολογικούς χώρους και σε ό,τι άλλο σχετικό μπορεί να σκαρφιστεί το...διεστραμμένο μυαλό μιας τέτοιας μαμάς. Το παιδί μεγαλώνοντας άρχισε να είναι πολύ δύσπιστο στις προτάσεις της μαμάς του για εξορμήσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα και διεκδικούσε με συνδικαλιστική εμμονή λούνα παρκ και ταινίες κινουμένων σχεδίων κι όλα τα εμπορικά θεάματα και ακροάματα της ηλικίας του. Εκείνη την περίοδο δε, αξίωνε με έντονο τρόπο να πάει στον Sakis, όπως κάθε μοντέρνο κορίτσι, και η μαμά πάλευε όσο μπορούσε να αποφύγει αυτό το πικρό ποτήρι.
Είχαν έρθει λοιπόν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα για ένα Σαββατοκύριακο και ήθελε πολύ να δει την Εκάβη που ανέβαζαν τότε ο Παπαγεωργίου και η Πρωτοψάλτη στη Στοά, γιατί είχε διαβάσει τις καλύτερες κριτικές, αλλά και γιατί φρόντιζε να μην χάνει γενικά παραστάσεις της Στοάς.
Είπε λοιπόν στη μικρή: "Θα πάω θέατρο, θέλεις να έρθεις μαζί μου ή θα μείνεις με τη γιαγιά;" Όταν είσαι 11 χρονών, οι επιλογές σου είναι περιορισμένες και προτιμάς να πας έστω σε ένα βαρετό αρχαίο έργο (δεν είχε ξαναπάει), παρά να κάτσεις σπίτι να δεις τηλεόραση με τη γιαγιά.
Τελοσπάντων, ζήτησε λίγες πληροφορίες για το μύθο, τις πήρε και της φάνηκε κάπως υποφερτό. Στο θέατρο, ενώ έπιναν ένα τσάι στο φιλόξενο φουαγιέ, πήραν και το πρόγραμμα και το ξεφύλλιζαν μάνα και κόρη. Στο πρόγραμμα όμως είχε και το έργο αυτούσιο. (Αχ, αυτά τα πλήρη προγράμματα της Στοάς!) Το βλέπει η μικρή και το μάτι της πέφτει στους μονολόγους. "Τι είναι αυτά; Τι έργο είναι αυτό; Όλα αυτά τα λόγια τα λέει ένας; Πω πω βαρεμάρα! Τι θα τραβήξω! Και τι φταίω εγώ επειδή έχω μάνα φιλόλογο να τα ακούω αυτά; " Η μαμά φιλόλογος να ανοίξει η γη να την καταπιεί, καθώς ένιωθε να τους κοιτάει όλο το θέατρο, γιατί η κορούλα της δεν ήταν και χαμηλών τόνων. Μπήκαν και κάθισαν στις θέσεις τους και ξεκαθάρισε στη μικρή ότι απαγορεύεται να σηκωθεί και να βγει έξω όπως απειλούσε, γιατί θα είναι η τελευταία φορά που θα την πάει οπουδήποτε, φυσικά δεν της επέτρεψε να μασουλάει σοκολάτα, της είπε μόνο ότι μπορεί να κοιμηθεί αν θέλει. Και έτσι με ένα παιδί αιχμάλωτο στο κάθισμά του και το κλίμα ψυχροπολεμικό, έσβησαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση...
Και εγένετο φως!
Από την πρώτη λέξη που βγήκε από τα χείλη της μεγάλης ηθοποιού μέχρι τη μαγική σιωπή που ακολούθησε την τελευταία λέξη, δίπλα της ήταν ένα παιδί εκστατικό. Ένα παιδί να ρουφάει τις λέξεις, με τις ματάρες να λάμπουν στο σκοτάδι υγρές κι ένα μικρό χεράκι να σφίγγει το δικό της με ένταση. Δεν θα ξεχάσει ποτέ το βλέμμα του παιδιού μόλις άναψαν τα φώτα. "Μαμά, τι ήταν αυτό;" Μόνο αυτό μπόρεσε να πει. Ένα μικρό "κακομαθημένο" είχε μυηθεί στο μεγάλο θέατρο με μόνο όχημα τη μεγάλη ηθοποιό Λήδα Πρωτοψάλτη. Ένας μικρός "αντιδραστικός" άνθρωπος συναντήθηκε με την υψηλή τέχνη και ποτέ δεν ξέχασε αυτή τη συνάντηση, ποτέ δεν έγινε από τότε εύκολη λεία σε κούφια θεάματα και ακροάματα.
Και κυρίως, δεν ξαναζήτησε να πάει στον Sakis. Ευτυχώς!
Να τι μου θύμισε το κείμενο της meril.
Πώς μυήθηκε στο αρχαίο θέατρο ένα "παλιόπαιδο":
Αυτό λοιπόν το μικρό "παλιόπαιδο" ήτανε το βασανισμένο πειραματόζωο μιας μαμάς φιλολόγου, που το έτρεχε από βρέφος στα θέατρα, στα μουσεία, στους αρχαιολογικούς χώρους και σε ό,τι άλλο σχετικό μπορεί να σκαρφιστεί το...διεστραμμένο μυαλό μιας τέτοιας μαμάς. Το παιδί μεγαλώνοντας άρχισε να είναι πολύ δύσπιστο στις προτάσεις της μαμάς του για εξορμήσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα και διεκδικούσε με συνδικαλιστική εμμονή λούνα παρκ και ταινίες κινουμένων σχεδίων κι όλα τα εμπορικά θεάματα και ακροάματα της ηλικίας του. Εκείνη την περίοδο δε, αξίωνε με έντονο τρόπο να πάει στον Sakis, όπως κάθε μοντέρνο κορίτσι, και η μαμά πάλευε όσο μπορούσε να αποφύγει αυτό το πικρό ποτήρι.
Είχαν έρθει λοιπόν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα για ένα Σαββατοκύριακο και ήθελε πολύ να δει την Εκάβη που ανέβαζαν τότε ο Παπαγεωργίου και η Πρωτοψάλτη στη Στοά, γιατί είχε διαβάσει τις καλύτερες κριτικές, αλλά και γιατί φρόντιζε να μην χάνει γενικά παραστάσεις της Στοάς.
Είπε λοιπόν στη μικρή: "Θα πάω θέατρο, θέλεις να έρθεις μαζί μου ή θα μείνεις με τη γιαγιά;" Όταν είσαι 11 χρονών, οι επιλογές σου είναι περιορισμένες και προτιμάς να πας έστω σε ένα βαρετό αρχαίο έργο (δεν είχε ξαναπάει), παρά να κάτσεις σπίτι να δεις τηλεόραση με τη γιαγιά.
Τελοσπάντων, ζήτησε λίγες πληροφορίες για το μύθο, τις πήρε και της φάνηκε κάπως υποφερτό. Στο θέατρο, ενώ έπιναν ένα τσάι στο φιλόξενο φουαγιέ, πήραν και το πρόγραμμα και το ξεφύλλιζαν μάνα και κόρη. Στο πρόγραμμα όμως είχε και το έργο αυτούσιο. (Αχ, αυτά τα πλήρη προγράμματα της Στοάς!) Το βλέπει η μικρή και το μάτι της πέφτει στους μονολόγους. "Τι είναι αυτά; Τι έργο είναι αυτό; Όλα αυτά τα λόγια τα λέει ένας; Πω πω βαρεμάρα! Τι θα τραβήξω! Και τι φταίω εγώ επειδή έχω μάνα φιλόλογο να τα ακούω αυτά; " Η μαμά φιλόλογος να ανοίξει η γη να την καταπιεί, καθώς ένιωθε να τους κοιτάει όλο το θέατρο, γιατί η κορούλα της δεν ήταν και χαμηλών τόνων. Μπήκαν και κάθισαν στις θέσεις τους και ξεκαθάρισε στη μικρή ότι απαγορεύεται να σηκωθεί και να βγει έξω όπως απειλούσε, γιατί θα είναι η τελευταία φορά που θα την πάει οπουδήποτε, φυσικά δεν της επέτρεψε να μασουλάει σοκολάτα, της είπε μόνο ότι μπορεί να κοιμηθεί αν θέλει. Και έτσι με ένα παιδί αιχμάλωτο στο κάθισμά του και το κλίμα ψυχροπολεμικό, έσβησαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση...
Και εγένετο φως!
Από την πρώτη λέξη που βγήκε από τα χείλη της μεγάλης ηθοποιού μέχρι τη μαγική σιωπή που ακολούθησε την τελευταία λέξη, δίπλα της ήταν ένα παιδί εκστατικό. Ένα παιδί να ρουφάει τις λέξεις, με τις ματάρες να λάμπουν στο σκοτάδι υγρές κι ένα μικρό χεράκι να σφίγγει το δικό της με ένταση. Δεν θα ξεχάσει ποτέ το βλέμμα του παιδιού μόλις άναψαν τα φώτα. "Μαμά, τι ήταν αυτό;" Μόνο αυτό μπόρεσε να πει. Ένα μικρό "κακομαθημένο" είχε μυηθεί στο μεγάλο θέατρο με μόνο όχημα τη μεγάλη ηθοποιό Λήδα Πρωτοψάλτη. Ένας μικρός "αντιδραστικός" άνθρωπος συναντήθηκε με την υψηλή τέχνη και ποτέ δεν ξέχασε αυτή τη συνάντηση, ποτέ δεν έγινε από τότε εύκολη λεία σε κούφια θεάματα και ακροάματα.
Και κυρίως, δεν ξαναζήτησε να πάει στον Sakis. Ευτυχώς!
