Ένα κλεμμένο Σάββατο

Όταν 30 σχεδόν άνθρωποι έχουν ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα και έχουν διανύσει από λίγα ως πολλά χιλιόμετρα για να φτάσουν σε ένα επιμορφωτικό κέντρο, θυσιάζοντας το Σαββατοκύριακό τους, με σκοπό να μάθουν μερικά πράγματα χρήσιμα για τη δουλειά τους, περιμένεις τουλάχιστον αυτοί που έχουν αναλάβει το ρόλο του επιμορφωτή να έχουν αν μη τι άλλο, στοιχειώδη σεβασμό για το χρόνο αυτών των ανθρώπων και τον κόπο τους. Πόσο μάλλον όταν καλοπληρώνονται από κοινοτικά και κρατικά κονδύλια για το έργο τους.
Οι συγκεκριμένοι 30 άνθρωποι σήμερα δεν στάθηκαν τυχεροί. Σε αντίθεση, με άλλους συνεπιμορφούμενους συναδέλφους τους, τράβηξαν το λάθος χαρτί, τον λάθος άνθρωπο.
Ανερμάτιστος, απροετοίμαστος, ανοργάνωτος, χωρίς συνοχή λόγου και σκέψης, έλεγε αυτονόητα πράγματα, διάβαζε τις φωτοτυπίες που μοίρασε, δεν απάντησε στα ερωτήματα, φλυαρούσε άσκοπα, περιαυτολογούσε, και έσπρωξε 30 ανθρώπους από την αρχική δυσάρεστη έκπληξη, σε "μαθητική" παραβατικότητα (γράψιμο στα θρανία και αλλού, παίξιμο με κινητά, βλέμματα απελπισίας και αλληλοκατανόησης, ψιθυρίσματα, γελάκια, χασμουρητά, κοπάνες).
Βγαίνοντας και ανταλλάσσοντας πια εντυπώσεις, μείναμε με μια αίσθηση αναδρομικού θυμού εναντίον του και εναντίον μας που δεν ξεχάσαμε τους καλούς μας τρόπους και την κακώς εννοούμενη "συμπόνοια" προς την ανεπάρκεια και την πνευματική αβελτηρία.