Μια σχολική χρονιά με επιτυχίες και ήττες

Αυτή η σχολική χρονιά, παρά τις δοκιμασίες που μας έβαλαν οι δύσκολοι καιροί, ήταν μια καλή χρονιά για το σχολείο μας. Οι σημερινές βαθμολογίες που ήρθαν από τις πανελλήνιες το επιβεβαίωσαν, αφού θα μείνουν στην ιστορία του σχολείου ως οι καλύτερες επιδόσεις που πέτυχαν οι μαθητές μας μέχρι τώρα. Γενικά υπάρχει η αίσθηση ότι δουλέψαμε καλά, ότι πολλά παιδιά παρουσίασαν πρόοδο, ότι έγιναν ενδιαφέροντα πράγματα, εκδρομές, προγράμματα, γιορτές, ότι είχαμε καλή επικοινωνία μεταξύ μας, καλό καπετάνιο στο τιμόνι, κι ότι αρχίσαμε να "παλιώνουμε"στο σχολείο οι περισσότεροι καθηγητές και να οικοδομούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και συναδελφικότητας, τέτοιες που να μας επιτρέπουν να διαφωνούμε έντονα και λίγο μετά να αστειευόμαστε και να γελάμε.
(Μεταξύ μας μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη χρονιά από τότε που ήρθα που δεν νοστάλγησα αφόρητα το 5ο Ζωγράφου. Λίγο το νοστάλγησα...)

Κι όμως ποτέ άλλοτε στην εκπαιδευτική μου σταδιοδρομία δεν ένιωσα τόσο ηττημένη, τόσο ανεπαρκής. Κάθε φορά που έρχονται τα μηνύματα για την στροφή των νέων προς τη Χρυσή Αυγή, κάθε φορά που ένα νέο παιδί εκφράζεται θετικά υπέρ της και επικροτεί πράξεις βίας που προέρχονται από αυτήν ή ρατσιστικές αντιλήψεις, το εισπράττω ως χαστούκι, πολύ πιο τσουχτερό από αυτό που έφαγε η Λιάνα Κανέλλη. Και μετά αρχίζουν οι βασανιστικές σκέψεις: Από πού βγήκαν αυτά τα ανιστόρητα και ανελλήνιστα πλάσματα, από ποιες σχολικές τάξεις; Τι έμαθαν στ' αλήθεια για τις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού; Τι νόημα έχουν γι'αυτά η δημοκρατία, η ελευθερία, ο ανθρωπισμός; Τι έμαθαν για την ιστορία του Β΄παγκοσμίου πολέμου; Δεν διάβασαν ποτέ το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, δεν είδαν ποτέ ένα ντοκιμαντέρ για τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης; Δεν είδαν ποτέ τα σκελετωμένα παιδιά της Κατοχής, τα καμένα χωριά, τα ηρώα με τα ονόματα των πεσόντων παππούδων τους σε όλη τη χώρα; Έστω δεν τους συγκίνησε ποτέ μια γιορτή Πολυτεχνείου με τα αντιφασιστικά συνθήματα, με τα νέα παιδιά που αψηφούσαν τη βία των τανκς και των πολυβόλων;
Αρκούσε μια οικονομική  και πολιτική κρίση, για να πετάξουν, μαζί με τις σάπιες αξίες που επισώρευσαν, και τα μοναδικά στοιχεία που μας διαχωρίζουν από τα άγρια θηρία και τους ανθρώπους των σπηλαίων, την πίστη  σε μια κοινωνία ανθρώπινη, σε μια πολιτεία δημοκρατική;  Τόσο επιδερμικές είναι οι κατακτήσεις του πολιτισμού που με το πρώτο "μπου" που μας κάνει η ανάγκη επιστρέφουμε ολοταχώς στα άγρια ένστικτα;
Ζούμε κι εμείς τη νομοτέλεια του κραχ του '29 που οδήγησε στην άνοδο του ολοκληρωτισμού; Και έτσι νομοτελειακά και μοιραία θα κάνουμε και τα επόμενα βήματα προς τον όλεθρο; Ούτε ένα μικρό ανάχωμα ιστορικής συνείδησης να πιαστούμε;
Οι άξιοι συνάδελφοί μου έχουν μιλήσει ήδη δημόσια  για όλα αυτά.
Το μόνο που θέλω να προσθέσω  είναι πως αυτά τα παιδιά είναι δικά μας παιδιά. Δεν τα χαρίζουμε σε απάνθρωπα ιδεολογικά μορφώματα, δεν τα αποκηρύσσουμε ως μιάσματα βαρβαρότητας. Έχουμε σπείρει καλούς σπόρους στις ψυχές τους και αργά ή γρήγορα θα βλαστήσουν και θα πνίξουν τα δηλητηριώδη ζιζάνια. Με τον πρώτο άνθρωπο που θα δουν μπροστά τους κτυπημένο, με το πρώτο παράγγελμα τυφλής υπακοής, με την πρώτη απαγόρευση λόγου ή πράξης, θα διαλυθούν τα φαντάσματα  του σκοταδισμού και της βαρβαρότητας.
Γιατί αυτά τα παιδιά είναι παιδιά μας και τα μεγαλώσαμε με πολύ φως.