Ονειρεύομαι τους φίλους μου

Ξυπνώ και έχω μαζί μου ένα όνειρο. Ήμασταν, λέει, σε μια πόλη, δίπλα στη θάλασσα και μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο. Κάθε δωμάτιο είχε διαφορετικό χρώμα και μπορούσες να πηγαίνεις σε όποιο ήθελες, ανάλογα με τα κέφια σου. Αν ήθελες λύρες και μουσικές ωραίες και ατελείωτα γέλια και πειράγματα, πήγαινες στο γαλάζιο. Αν τραβούσε η ψυχή σου να στολιστεί με πετράδια πολύτιμα, να γίνει αβάσταχτα όμορφη και μαγευτική, πήγαινες στο κόκκινο. Αν πάλι ήθελες λίγα σοφά λόγια, πολλά βιβλία, και δύναμη να ξανακτίσεις τον κόσμο από την αρχή, πήγαινες στο πράσινο. Μα,αν ήθελες να ξαναγίνεις ανέμελο παιδί και να τρέξεις πίσω από ένα τόπι ένα απόγευμα Κυριακής, έπρεπε να πας στο πορτοκαλί δωμάτιο χωρίς δεύτερη σκέψη. Ε, ακόμα κι αν ήθελες μια ζεστή πετρούλα να ακουμπήσεις δίπλα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα σα ναυαγός, είχαμε το καφετί, μην το ξεχνάμε που είναι και παραπονιάρικο.
Εντάξει οι...πανέμορφες νεράιδες μπορούν να κάνουν πανέμορφα όνειρα, αλλά για να πραγματοποιηθούν χρειάζονται και λίγη βοήθεια από τους φίλους τους!

ΥΓ: Για όσους δυσκολεύονται με χρώματα και αποχρώσεις, δείτε εδώ και εδώ

Το αληθινό μου όνομα

Προχθές το βράδυ ήρθε και με βρήκε το αληθινό μου όνομα: Ανεστασία. Με ένα γραμματάκι ήρθε, ενός που ξέρει από αληθινά ονόματα. Είχα μπερδευτεί με αυτά τα άλλα τα "ψεύτικα", Τασούλα όσων με ξέρουν από παιδί, Τασία όσων με γνώρισαν από σχολεία και σχολές, Αναστασία, το καλό μου, το επίσημο.
Έτσι τη λέγανε τη γιαγιά μου και αυτό το ε στη θέση του α, την ανέστησε με όλο της το όνομα, έτσι φουριόζα και ακούραστη, να μοσχομυρίζει ο ίδρος της θυμάρι, με ένα δεμάτι ξυλαράκια αγκαλιά, με το πάνινο τσουβαλάκι γεμάτο χόρτα και μανίτες. Όχι όλα, άσε λίγα να 'χουμε και του χρόνου. Μ' πήρες το όνομα, να μ' πάρεις και τη χάρη.
Εγώ δεν φοβήθηκα του Σταύρου το μαχαίρι, οι άντρες κρυφτήκανε, κυνηγούσε να σκοτώσει τη γυναίκα του, έκανε κακό μεθύσι κι όρμηξα εγώ και τ' πήρα το μαχαίρι, έδωσα μια και το 'ριξα κάτω στ' Απούτι και μετά με χτύπαε μ' ένα ρολόι στο κεφάλι να με σκοτώσει και μου 'κανε αίματα.
Η αφθονία της ζωής της ένα τραπέζι γιορτινό, το ανέκδοτο των παλιόπαιδων εγγονών της, που τη ρώταγαν κάθε φορά: "-Πόσοι λαοί έπαιξε, γιαγιά ο παππούς;" κι άρχιζε αγνοώντας τα γέλια τους: "-Δε με πιστεύ'τε βρε, εφτά λαοί έπαιξε μια φορά για τη γιορτή τ', δυο μέρες έγδερνα και μαγείρευα."
Και μαγείρευε...
Πώς να τελειώσουν αυτά τα μαγειρέματα. Άδειαζαν οι πιατέλες με τις πατάτες της, πριν καλά καλά φτάσουν στο τραπέζι. Λες και ξέραμε πως θα χάσουμε μαζί με κείνη κι αυτές. Για πάντα.
Κι εμείς τι της δίναμε; Μια ποδιά φερμένη από την Κρήτη που σπούδαζε ο Γιώργος. Και λουκούμια τριαντάφυλλο. Πάντα ψάχνω για λουκούμια τριαντάφυλλο όπου και να πάω και ποτέ δεν αγοράζω. Αρκεί που ψάχνω.
Και το τσ'παράκι της χώρεσε μέσα σ'αυτό το όνομα, και βγήκε από το γράμμα ε μια μικρογραφία περιβολιού,μια μικρή σκιερή αμασιά, δίπλα στο ρέμα, με όλα τα καλά της γης μας χαϊδεμένα από τα χέρια της σα μωρά στην κούνια.
Ανεστασία. Καθόλου δεν πρόδινε αυτό το όνομα την αδυναμία του, μόνο τη δύναμη άφηνε να φανεί και όλοι θα μέναμε σ' αυτή, αν δεν της είχε πέσει το μαντίλι. 30 χρόνια μετά το θάνατό του, η φωτογραφία του παππού στα νιάτα του τυλιγμένη στο μαντίλι. Ντράπηκε, δεν είχε πει τίποτα. Ελπίζω κι εμείς. Δεν θυμάμαι...
Να σου πάρω και τη χάρη.
Και το όνομα.
Ανεστασία, αυτό είναι το όνομά μου.

Το άρωμα της ενοχής.

Τα ζιμπούλια ήταν πάντα το πιο περιζήτητο αγριολούλουδο. Ποτέ δεν ήταν άφθονα, ούτε κράταγαν πολύ. Όποιος προλάβαινε τα έκοβε και οι άλλοι έμεναν με τον καημό. Κάποτε ένας σκέφθηκε να τα κόβουμε με τη σειρά. Μια βδομάδα ο ένας, μια ο άλλος. Κάποιος- Ποιος; Όχι εγώ, πάντως- πήγε εκτός σειράς και τα έκοψε. Έφυγε λίγο νωρίτερα από το σχολείο και όταν φτάσαμε στις ζιμπουλιές, είχε πετάξει το πουλάκι. Πόσο βαριά το είχα πάρει! Κι ας μην ήταν η δική μου η σειρά να τα κόψω. Μα, να πατήσει τη συμφωνία; Πώς τον είχαμε τιμωρήσει; Δεν θυμάμαι να είχαμε κάνει και τίποτα. Σαν να το περιμέναμε πως κάποιος θα τόλμαγε να παραβιάσει τη συμφωνία, σαν να ξέραμε ήδη παιδιά- πράματα πως οι συμφωνίες είναι για όσους μπορούν να αντιστέκονται σε αρώματα και χρώματα και τρυφερούς μίσχους. Σαν να ξέραμε πως δυο λογιών ανθρώποι υπάρχουνε, αυτοί που αντλούν χαρά πηγαίνοντας με τους άλλους, με τους κανόνες και τις συμφωνίες κι οι άλλοι οι ανένταχτοι, που χαίρονται την ανυπακοή και τη ζαβολιά. Δεν θυμάμαι να ζήλευα τόσο τα ζιμπούλια όσο αυτή την αποκοτιά που δεν μπορούσα ποτέ να έχω.
Προχθές που βρήκα μια ζιμπουλιά γεμάτη, καθώς έκοβα, μια μικρή ενοχή από πολύ παλιά μπλέχτηκε με το μεθυστικό άρωμα: "Είναι άραγε η σειρά μου;"

Η Αποκριά που χάθηκε στα καρναβάλια

Τώρα που γιορτάστηκε κι αυτή η Αποκριά με καρναβάλια και ξεφαντώματα, ας γυρίσουμε λίγο στα παλιά να θυμηθούμε πώς γιορτάζαμε εδώ στο Κόρθι, πριν από μια εικοσαετία περίπου. Γιατί εδώ η Αποκριά δυτικού τύπου με στολές και άρματα είναι νεόφερτο έθιμο.
Τι ήταν λοιπόν αυτό το δικό μας καρναβάλι και πού χάθηκε;
Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια διασώζονταν πολλά από τα αυθεντικά στοιχεία της παράδοσης, όπως οι μούσκαροι, οι δικοί μας μασκαράδες. Σε τι διέφεραν από τους μεταμφιεσμένους δυτικού τύπου; Μα, πρώτα απ' όλα δεν φορούσαν στολές, ντύνονταν για να μην αναγνωρίζονται, κάλυπταν πρόσωπα, χέρια, σουλούπι, μόνο τα μάτια μπορούσαν να σε προδώσουν. Σε καμιά περίπτωση δεν είχες δικαίωμα να ξεμασκαρέψεις μουσκαρά, άσε που ήταν πάντα οπλισμένοι με ραβδιά και θα σε μαύριζαν στο ξύλο, αν επιχειρούσες κάτι τέτοιο. Μετά, οι μούσκαροι δεν ήταν καθωσπρέπει, ήταν "άσεμνοι", οι γυναίκες ντύνονταν άνδρες με...ποικίλες φαλλικές υποδηλώσεις, οι άνδρες γυναίκες, με κανέναν σεβασμό προς την αρρενωπότητά τους, αντίθετα με κάθε διάθεση να παραπλανήσουν και να αποπλανήσουν τους ομόφυλούς τους. Αυτά που έλεγαν και έκαναν καθόλου δεν ταίριαζαν με τη συνήθη συντηρητική συμπεριφορά ανδρών και γυναικών και θυμάμαι πόσο παράξενοι μου φαίνονταν, όταν ήμουν μικρή, οι δικοί μου άνθρωποι που μόλις ντύνονταν μεταλλάσσονταν, γίνονταν άλλοι, χειρονομούσαν, χόρευαν, τραγουδούσαν, έπιναν, και με τρόμαζαν με το άγριο κέφι τους. (Αυτές τις φιγούρες τις ξαναείδα σε μια καλή παράσταση στην Επίδαυρο, στις Βάκχες του Ευριπίδη.)
Και οι άλλοι όμως δεν φέρονταν καθωσπρέπει στους μουσκαράδες. Δεν δίσταζαν να τους πουν τα ακατανόμαστα, να τους κάνουν χειρονομίες που σε άλλη περίπτωση θα προκαλούσαν σοβαρές παρεξηγήσεις, αλλά τώρα, το πολύ πολύ να εισέπρατταν καμιά ραβδιά.
Αν σου χτυπούσαν οι μούσκαροι και δεν άνοιγες, όλοι θα σε σχολίαζαν αρνητικά κι ακόμα έπρεπε και να τους κεράσεις και να χορέψεις μαζί τους και να μη δυσανασχετήσεις με τα άσεμνα πειράγματά τους και τις μικροακαταστασίες που θα σου έκαναν. Και κυρίως να μην προσπαθήσεις να τους αποκαλύψεις, ακόμα κι αν τους είχες γνωρίσει. Κυκλοφορούσαν συνήθως τα βράδια, παρέες παρέες, και πήγαιναν παντού, σε γιορτές, βεγγέρες, πανηγύρια, φτιαξίματα, αρραβώνες, γάμους. Ήταν κι ένας τρόπος να πάνε παντού ακάλεστοι και να διασκεδάσουν.
Αξέχαστο περιστατικό που κατέγραψα απαρατήρητη, όταν ήμουν πολύ μικρή, ήταν ένα αποκριάτικο δρώμενο γυναικών. Στη μέση στο πάτωμα ένα ταψί και μέσα έμπαινε μία μία γυναίκα μεθυσμένη, σήκωνε τα ρούχα της και τραγουδούσε με το χορό των υπολοίπων τραγούδια με βωμολοχικό περιεχόμενο, όπως αυτά που διέσωσε η εξαιρετική Δόμνα Σαμίου. Μόλις βέβαια με πήραν είδηση, με απομάκρυναν άρον άρον και ποτέ στα επόμενα χρόνια δεν κατάφερα να δω ή να μάθω κάτι παρόμοιο. Ίσως ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα από τα τελευταία διονυσιακά δρώμενα του νησιού μου.
Θυμάμαι πάντως τη γιαγιά μου τέτοιες μέρες να λέει στις κόρες της αυστηρά: "Μωρ' σεις πετ'νομαρούσες, μη μεθύστε και δείξτε το βρακί σας" Ήταν κοινό μυστικό λοιπόν ότι το γυναικείο "πιόμα" μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή, καθώς και οι... παρενέργειές του.
Θυμάμαι πάντως και το σεβασμό των ανδρών στις μεθυσμένες γυναίκες τους. Όταν τις έβρισκαν με την παρέα τους στο κέφι, διασκέδαζαν μαζί τους, τις χόρευαν, έπιναν κι αυτοί και τέλος τις έπαιρναν για το σπίτι ευτυχείς. Θυμάμαι μια τέτοια...διανομή κατ' οίκον είχε γίνει τα τελευταία χρόνια με το αγροτικό του γείτονά μου του μπάρμπα Γιώρη του Μανέτα, μετά από ένα γυναικείο πιόμα στο κονάκι μας.
Αυτό λοιπόν που δεν κατάφεραν 20 αιώνες χριστιανισμού, να εξαλειφθεί το διονυσιακό στοιχείο από τα έθιμά μας, το κατάφερε μέσα σε μια εικοσαετία ο σύγχρονος τρόπος ζωής, φέρνοντας το δυτικό καρναβάλι μέσα από την τηλεόραση και τις αντίστοιχες διοργανώσεις, μα κυρίως κλείνοντας τις πόρτες των σπιτιών σε "άσεμνους" και "ασύδοτους" μυστικούς θιάσους.
Υ Γ (3-3-2014)
Η αλήθεια είναι πως ξαναδιαβάζοντας αυτή την ανάρτηση, για να την αναδημοσιεύσω, οφείλω να παραδεχτώ ότι ακόμα διασώζονται οι μούσκαροι που ξεφυτρώνουν έτσι "άσεμνοι" και σκανταλιάρηδες -όχι πια στα σπίτια, όπως παλιά- αλλά σε πανηγύρια και γλέντια, όπως οι τρεις (Βάσω, Δέσποινα, Γιακουμής- συγνώμη για τα αποκαλυπτήρια, αλλά τα θέλει η ιστορική αλήθεια) που μας διασκέδασαν την Τσικνοπέμπτη στο Πλακούρι, με τη δοξαριά του Βαγγέλη του Ζαγοραίου και ήταν πιστοί στην παράδοση και αρκούντως διονυσιακοί.

Οι μαθητές γράφουν για τους δασκάλους τους.

Να μοιραστώ μαζί σας, θέλω σήμερα, τις απόψεις των μαθητών μου της Τρίτης λυκείου για το ρόλο του δασκάλου, με βάση τις εμπειρίες που είχαν σε όλη τη μαθητική τους πορεία μέχρι τώρα. Ας δούμε λοιπόν τι θετικό και τι αρνητικό κατέγραψε η μαθητική πένα κι ας επωφεληθούμε, διδάσκοντες και μη:

"Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιες φορές στη μέχρι τώρα μαθητική μου σταδιοδρομία, αισθάνθηκα αδικημένος από καθηγητές, από το σχολείο, από το σύστημα, από άλλους συμμαθητές, απ' την κοινωνία. Ένιωσα πως θέλω να μιλήσω σε κάποιον που μπορεί να με συμβουλέψει, αλλά ήταν ελάχιστες οι φορές που ανοίχτηκα και, όταν το έκανα, διάλεξα καθηγητή, ο οποίος ναι μεν μπορεί να είχε διαφορετική άποψη από τη δική μου, αλλά μπόρεσε να με συμβουλέψει και να μου δείξει το σωστό, προσπαθώντας όχι να μου αλλάξει τη γνώμη, παρά μόνο να την εμπλουτίσει με άλλες απόψεις και να με κάνει να δω αυτή την κατάσταση και από άλλες "γωνίες". Κατά τη γνώμη μου, δεν θα κατάφερνε τίποτα, αν δεν έβαζε πρώτα τον εαυτό του στη θέση μου και πιστεύω ότι η επικοινωνία και η εμπιστοσύνη θα πρέπει να είναι ένα από τα όπλα των καθηγητών σε αυτό τον άτυπο πόλεμο που γίνεται για την παιδεία και την εκπαίδευση...Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι κατάφεραν να με βοηθήσουν να ενταχθώ στην κοινωνία και να γίνω ένας υγιής πολίτης, αλλά και όλους τους άλλους που με κόπο το προσπάθησαν, δείχνοντάς μου την ουσία της παιδείας, διδάσκοντάς μου τον πλούτο που σου δίνει η γνώση και η μάθηση, αλλά και μαθαίνοντάς μου ότι με την εισαγωγή μέτρου σε ό,τι κάνουμε έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα..."
Χ.

"Πολλοί καθηγητές λόγω ηλικίας ή λόγω προσωπικών προβλημάτων, ξεσπούν τα νεύρα τους πάνω στα παιδιά,πολλές φορές χωρίς λόγο και άλλες φορές για κάτι αμελητέο προκαλούν ένα χάος, με τιμωρίες και επιπλήξεις. Όπως λένε και οι μαθητικές παρέες, "πώς θα κοιμηθεί και πώς θα ξυπνήσει", εννοώντας ότι από εκεί εξαρτάται το πόσο καλός ή κακός θα είναι μέσα στην τάξη."
Λευτέρης

"Για να μπορούν οι καθηγητές να προσφέρουν το αγαθό της παιδείας στους μαθητές, θα πρέπει να κατέχουν πλήρη γνώση του μαθήματος που διδάσκουν, να έχουν κύρος στο λόγο τους, μεταδοτικότητα, και να είναι καταξιωμένοι, ώστε να μπορούν να τραβήξουν το ενδιαφέρον των μαθητών."
Βαγγελιώ

"Καταρχάς, πρέπει συνεχώς να καλλιεργείτε την ελληνική γλώσσα και συγκεκριμένα, να ασκείτε τον προφορικό λόγο, διότι είναι πολύ σημαντικός. Εμείς μαθαίνουμε από αυτά που ακούμε από εσάς και δεν πρέπει να τα μαθαίνουμε λάθος... Επιπλέον, η μεταδοτικότητα είναι ένα γνώρισμα που μπορεί να μην το έχετε όλοι σας, αλλά θα ήταν πολύ σπουδαίο, αν με την καλλιέργεια το αποκτούσατε. Μπορεί κάποιος από σας να έχει πάρα πολλές γνώσεις και καλό θα ήταν να επιμορφώνεστε, αλλά τι να τις κάνουμε, αν δεν μπορεί να μας τις μεταδώσει;"
Αννα



"Επίσης το κύριο γνώρισμα που πρέπει να καλλιεργηθεί οπωσδήποτε από ένα δάσκαλο είναι η υπομονή, διότι το κάθε παιδί λειτουργεί διαφορετικά και μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο από ένα άλλο, για να καταλάβει κάτι...Ακόμα ο δάσκαλος πρέπει να είναι υποδειγματικός και να μην ξεχωρίζει τους μαθητές του. Χρέος του είναι να καταφέρει να μεταφέρει τη γνώση σε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, ταυτότητας. Όλα τα παιδιά θα πρέπει να δέχονται την ίδια συμπεριφορά, χωρίς διακρίσεις."
Γεωργία

Εγώ, όπως και όλα τα παιδιά φαντάζομαι, θα ήθελα να κάνουμε περισσότερες δραστηριότητες στο σχολείο και λιγότερο μάθημα. Οι περισσότεροι καθηγητές όμως, όταν τους ρωτάς κάτι εκτός μαθήματος, δεν σου απαντούν. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι από τα χειρότερα, γιατί, για να ρωτάει αυτό το παιδί, πάει να πει ότι το ενδιαφέρει. Αυτό που ψάχνω εγώ, όπως οι περισσότεροι μαθητές είναι κάτι πολύ πιο πλατύ πιο βαθύ από το να πλουτίσει το μυαλό μας με ορισμένα γνωστικά στοιχεία."
Μαρία

"Εκτός από τα παραπάνω, ωφέλιμο θα ήταν, να έχει την ικανότητα να επαναφέρει τους μαθητές στην τάξη, να τους ελέγξει και να λειτουργούν με μέτρο. Φυσικά, για να μπορεί να πράττει έτσι, πρέπει να πειραματιστεί, να έχει εμπειρίες, αλλά κι αν δεν έχει, θα ήταν καλό να προσπαθεί συνεχώς να γίνεται καλύτερος. Το έργο του δασκάλου δεν είναι άσκηση επαγγέλματος αναγκαστικά για την πληρωμή, αλλά λειτούργημα. Είναι απαραίτητο να υπάρχει συνεννόηση, ηρεμία και συναισθηματικό δέσιμο. Διαφορετικά ο δάσκαλος θα αποδειχθεί αποτυχημένος, ακατάλληλος στο είδος του."
Σοφία



"Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να αποφύγουν οι δάσκαλοι είναι η επιβολή αξιών. Δεν πρέπει να επιβάλλουν, αλλά να προβάλλουν στους μαθητές τις αξίες της ζωής. Έτσι το παιδί αποκτά τη δυνατότητα να αποφασίσει μόνο του τι θέλει να ακολουθήσει στη ζωή του. Για παράδειγμα, πρέπει να προβάλλονται όλα τα είδη επαγγελμάτων κι όχι μόνο τα σπουδαιότερα, επειδή προσφέρουν μια καλή οικονομική αποκατάσταση. Δεν μπορεί να επιβάλει κάτι που το θεωρεί ο ίδιος σωστό, γιατί η έννοια του σωστού είναι υποκειμενική, ο καθένας την αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο."
Μπέσα

"Πρέπει λοιπόν, ο κάθε καθηγητής να μπορεί να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τους μαθητές του, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσο και εντός και εκτός της τάξης και του σχολείου. Το βασικότερο εργαλείο για το χτίσιμο αυτής της επικοινωνίας είναι ο διάλογος. Μέσω του διαλόγου οι δάσκαλοι μπορούν να διδάξουν στους μαθητές τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να συμπεριφέρονται και να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, κάνοντας παράλληλα το μάθημα πιο ενδιαφέρον."
Γιώργος

" Ένα επιπρόσθετο χαρακτηριστικό που πρέπει να διέπει το μάθημα ενός καθηγητή είναι η πειθαρχία. Χρειάζεται να δημιουργεί ένα εύθυμο κλίμα που η δουλειά και η αποτελεσματικότητα θα συνδέονται αρμονικά με την καλοπέραση και τη δημιουργικότητα, χωρίς να υπερβαίνονται, φυσικά, τα όρια και ο μοναδικός τρόπος να πετύχει αυτή η συνταγή είναι μέσω της πειθαρχίας. Η φιλικότητα επίσης και η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του μαθητή είναι στοιχεία τα οποία μπορούν να βοηθήσουν έναν καθηγητή να κερδίσει όχι μόνο το σεβασμό από τους ,μαθητές του, αλλά και τη βαθιά και αληθινή εκτίμηση προς το πρόσωπό του"
Ανδρέας




Το θέμα που τους δόθηκε- χωρίς να προηγηθεί η παραμικρή προετοιμασία ή προϊδεασμός με κείμενα ή συζήτηση- για ανάπτυξη στην τάξη ήταν:
"Στη μαθητική πορεία σας μέχρι τώρα, γνωρίσατε πολλούς δασκάλους και σίγουρα ανάμεσά τους υπήρχαν και εξαιρετικοί και αξιόλογοι και μέτριοι και κακοί. Απευθυνθείτε με μια ανοικτή επιστολή που θα δημοσιευθεί στη διαδικτυακή σας εφημερίδα, στους δασκάλους σας γενικά, αναφέροντας τα γνωρίσματα που πρέπει να καλλιεργήσουν, κατά τη γνώμη σας, και εκείνα που πρέπει να αποβάλουν, με στόχο να οικοδομήσουν την καλύτερη δυνατή σχέση με τους μαθητές τους και να τους προσφέρουν το αγαθό της παιδείας."

Ειρήσθω εν παρόδω ότι πήρα τα καλύτερα μέχρι τώρα γραπτά από όλους, αν και έγραψαν στην τάξη, χωρίς κανένα βοήθημα.
Με αφορμή αυτό, θα ήθελα να θέσω ξανά το πανάρχαιο ερώτημα προς τους συναδέλφους μου, αλλά κι όλους σας: Γιατί συνήθως οι μαθητές υποψήφιοι γράφουν με στρεβλό και λανθασμένο τρόπο, ενώ μόλις ένα θεματάκι τους συγκινήσει, αποκαλύπτουν ότι και ελληνικά γνωρίζουν και ιδέες έχουν; Ποιος, ποιοι, τι, στομώνει τη γλωσσική έκφραση των παιδιών, και τι άλλα κόλπα βρίσκουν οι ομότεχνοι για να την ξεσκουριάσουν;

Πετώντας με τα περιστέρια

Δείτε την εικόνα: Είναι μεσημέρι μέσα στην αγορά της Χώρας. Έχουμε πάει εκπαιδευτική επίσκεψη με την Πρώτη γυμνασίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο και στην Καΐρειο Βιβλιοθήκη και απολαμβάνουμε με τη συνάδελφό μου, τη Μαριάννα, ένα καφεδάκι στη λιακάδα. Οι μαθητές κάπου εκεί κοντά τριγυρίζουν, μπαίνουν στα μαγαζιά, έρχονται κοντά και μιλάμε. Και ξάφνου αυτή η εικόνα. Πιάνω ασυναίσθητα τη μηχανή. Να προλάβω. Κάνω νόημα στη Μαριάννα. Κοίτα. Κοίτα. Δυο παιδιά μέσα στη μέση του πλακόστρωτου κάθονται κάτω και παίζουν με τα περιστέρια, σαν να μην υπάρχει τίποτα γύρω τους.
Μαζί με αυτό το σημερινό που πήρα από την ίδια τάξη, μπορείτε να καταλάβετε γιατί εμείς που κάνουμε αυτή τη δουλειά είμαστε τυχεροί θνητοί.