Μπορώ πια να το βεβαιώσω προσωπικά:`"δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης". Τρέχει το ποταμάκι κι όλα αλλάζουν κι ενώ νομίζεις ότι επιστρέφεις εντός και επί τα αυτά, βρίσκεσαι σε άλλο... ποτάμι.
Το δικό μου το ποτάμι είναι ένας τόπος καλοκαιρινός. Όλοι τότε τον θυμούνται και τον αγαπάνε, κι όσο κρατάνε οι καλοκαιριές, όλο και κάτι πάει κι έρχεται, μόλις αγριέψει ο καιρός,...σκορποχώρι.
Είχα λοιπόν προετοιμαστεί να πιάσω στασίδι στο τζάκι σαν τη σταχτοπούτα, με πολλά βιβλία, γάτες, σκύλους, κεριά( για τις διακοπές ρεύματος), ένα ραδιάκι με μπαταρίες και κανένα φιλαράκι πότε πότε, που θα εξόκειλε εδώ από την αστική παλίρροια. Ακόμα και...κέντημα είχα βγάλει από τη ναφθαλίνη, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην κόρη μου, που ενώ καμία όρεξη δεν είχε να πηγαινοέρχεται, μόλις με είδε με το λινό τραπεζομάντιλο και τη σταυροβελονιά, μου δήλωσε πρόθυμα ότι θα έρχεται συνέχεια στο νησί, με κάθε ευκαιρία. Και φυσικά τώρα, όταν την επιθυμήσω, φροντίζω να διαρρεύσει, έτσι αμέριμνα, ότι κέντησα μια ολόκληρη γωνιά. Για πότε βγάζει εισιτήριο...
Πάει όμως καιρός που δεν κέντησα. Μόλις τέλειωσαν οι διακοπές και μπήκαμε στους κανονικούς ρυθμούς, πέρα από τη δουλειά στο σχολείο, που είναι πολλή και ενδιαφέρουσα, από παντού έφταναν μηνύματα ότι πολλά πράγματα εδώ δεν είναι πια τα ίδια.
Βρέθηκα σε μια εκδήλωση του Συλλόγου γυναικών και ανακάλυψα ότι ήμουν ήδη μέλος του, ερήμην μου, και μάλιστα ότι ήθελαν τη βοήθειά μου, για να διεκδικήσουμε μια δεύτερη παιδίατρο στο νησί.
Έμαθα ότι υπάρχει δασκάλα Τάι Τσι και γίνονται 2 χρόνια τώρα μαθήματα.
Ο γυναικείος συνεταιρισμός ανθεί και μας εφοδιάζει με όσα αγαθά της γης μας δεν προλαβαίνουμε να αξιοποιήσουμε.
Δύο τυροκομεία φτιάχνουν υπέροχο αγελαδινό τυρί, όπως αυτό που έτρωγα παιδί και ,απεγνωσμένα, έψαχνα χρόνια υποκατάστατό του στα μεγάλα σούπερ μάρκετ και ποτέ δεν έβρισκα.
Το ρεύμα δεν κόβεται πια πολύ.
Μια ομάδα της πλάκας που είχαμε, έχει γίνει πια Αστέρας, όνομα και πράγμα, και αγοράζει παίχτες ξένους! Άσε που παίζει σε μια ωραία γηπεδάρα κανονική με γρασίδι, στο χωριό μου, την Αλαμανιά.
Το καινούριο ιατρείο μας θα το ζήλευε και ιδιωτικό θεραπευτήριο, την καινούρια βιβλιοθήκη του σχολείου μου δεν την έχουν σίγουρα ούτε τα ιδιωτικά σχολεία.
Συναντήθηκα με πολλά νέα παιδιά, που τελείωσαν τις σπουδές τους και δουλεύουν εδώ. (Κατερίνα,Γιάννα, Έφη, Ασημίνα, Ολυμπία, Ειρήνη, Τασούλα, Σπύρος, Φανή, Αννούλα, Νίκη και τόσοι άλλοι που δεν τους θυμάμαι τώρα.) Τι σημαίνει αυτό;
Θα έχω κτηνίατρο, φυσιοθεραπευτή, μικροβιολόγο, λογιστή, μανικιουρίστα και αισθητικό στην πόρτα μου. Κι άλλα πολλά....
Κι αν κοιτάξω και λίγο μπροστά: βιολογικός καθαρισμός, καινούριο αλιευτικό καταφύγιο, μεγάλος επαρχιακός δρόμος, όλα συνθέτουν ένα ευοίωνο "προσεχώς" για τον τόπο μου.
Αυτά όλα όμως εγώ τα συνειδητοποίησα μόλις σήμερα.
Ήρθε να με βρει στο σχολείο μια Κορθιανή...εξ αγχιστείας, από αυτό το καλό είδος που ενδημεί στο Κόρθι. Είναι αυτοί οι επήλυδες που πονάνε περισσότερο τη θετή τους πατρίδα από μας τους γηγενείς, γιατί δεν έμειναν εδώ από τύχη, αλλά από επιλογή .
Μου μίλησε για τα όνειρά της: πάνω που θα άρχιζε να χαρίζει στο δρόμο τα βιβλία της, είδε μια ανακοίνωσή μου για δημιουργία λέσχης ανάγνωσης. Πάνω που άρχιζα να βρίσκω δυσκολίες στην οργάνωση κινηματογραφικής ομάδας, μου έφερε στο πιάτο μια εμπειρία χρόνων στο χώρο του κινηματογράφου, μια σινε-λατρεία απολύτως ανίατη και απολύτως υγιή και ένα λόγο ακόμη να μην αναγνωρίζω τον τόπο μου, με την καλή έννοια.
Δεν ξέρω πόσα από τα σχέδιά μου θα καταφέρω να υλοποιήσω, το μόνο που ξέρω πια είναι πως αυτά τα σχέδια δεν είναι μόνο δικά μου.
ΥΓ1 Και για να μην σας αφήσω χωρίς το κερασάκι, χθες γνώρισα και δυο καινούριους κατοίκους Κορθίου εκ Γαλλίας, που μου έφεραν ένα γατάκι, πάνω που έψαχνα το ένα από τα δύο που είναι μέσα στο πιθάρι.
ΥΓ2 Το τραγούδι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους όσους μου λείπουν πολύ, παρ' όλα αυτά...