Friday, January 25, 2008

Μια θάλασσα που παίρνω μαζί μου...


Η θάλασσα κρυφομιλά και πλέχει
Καμιά φορά σηκώνεται κι ουρλιάζει
Μα πάντοτε τα ύδατά της παραμένουν
Θάλασσα της θαλάσσης.

Α ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

6 comments:

Δανδής said...

Αυτή η θάλασσα ποιητικού λόγου που ανοίγεται μπροστά μου με τα λόγια του αγαπημένου μας Εμπειρίκου, πόσο παράξενη και μεταβλητή είναι;
Συγγενική με την δική σου θάλασσα που απλώνεται κάτω απ’ τα παράθυρα του νησιού σου.
Σε νοιώθω, να την παρακολουθείς καθώς αλλάζει φορεσιές, φώτα, χρώματα, φωτισμούς και ήχους πολυτονικούς, κατά πως τους ερμηνεύει η ακουστική ψυχή σου. Συνταιριάζουν τα βουερά της ξεσπάσματα, γλυκομουρμουρίσματα και σιωπηλές ευδίες με όλες … «τις Γυριστρούλες» που γνωρίσαμε.
Τι πρόκληση είναι αυτή η θάλασσα, …. για ένα αδιάκοπο και απεριόριστο όνειρο;

Θερσίτης said...

Ο δανδής τα είπε πολύ εύγλωττα και δυνατά. Εγώ να προσθέσω την αγαπημένη μου εικόνα του ανέμου που έρχεται σφοδρός από την ανταριασμένη θάλασσα και σε σαρώνει, σε κάνει να δακρύζεις και να συνειδητοποιείς πόσο λίγος είσαι μπροστά στη φύση, μπροστά στο ανεξήγητο μεγαλείο της.

Λορελάη said...

Της θαλάσσης καλύτερα
φουσκωμένα τα κύματα
να πνίξουν την πατρίδα μου
ωσάν απελπισμένην
έρημον βάρκαν
(Α.Κάλβος)

Δε συμφωνείτε;

meril said...

Αχ, βρε Γυριστρούλα....
Τυχερή είσαι το ξέρεις; Και μεις επίσης που χουμε μια θάλασσα να σεργιανάμε στις ξενιτιές μας

Καλημέρα

gyristroula2 said...

δανδή, βλέπω ο λόγος σου είναι ποιητικός, λυρικός. Θα στοιχημάτιζα ότι γράφεις και μάλιστα πολύ καλά.
Πολύ θα θέλαμε ένα δείγμα γραφής σου σε κάποιο δικό σου μπλογκ.
Εμένα, θερσίτη, δεν μου είναι εύκολο να παρατηρώ τη θάλασσα. Έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να πέσω μέσα ακόμα και το καταχείμωνο.
λορελάη, πού να ήξερε ο καημένος ο Κάλβος πόσο επίκαιρα θα είναι κάποτε τα λόγια του ε;
meril μου γιατί είμαι τυχερή; Στην Αθήνα ζω όχι στο νησί. Και τώρα με τα σεμινάρια θα κάνω πολύ καιρό να πάω, οπότε έχει αρχίσει μια κάποια νοσταλγία.

meril said...

Μια θάλασσα έχεις αποθηκευμένη και την παίρνεις μαζί σου όπου και να πας
Και αφήνεσαι χάνεσαι.... Δεν είναι τύχη αυτό; Εγώ λέω πως είναι

Συνάντηση συμμαθητών

Καλοκαιρινή βραδιά, με το τρελό μελτεμάκι συντροφιά της. Στην όμορφη αυλή της Φωφώς, ξαναβρέθηκε η τάξη του 1977 του Λυκείου Άνδρου, 40 χρόν...