Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μεγάλη και βαθιά θάλασσα ζούσανε έξι νησιά ταξιδιάρικα. Σαλαγιασμό δεν είχανε αυτά τα νησιά, μπλέκανε το καθένα και σ' άλλο ταξίδι. Το γαλάζιο το πιο δυνατό νησί, ήθελε εκτός από δυνατό να γίνει και πολύ σοφό και πήρε πολλά βιβλία να διαβάσει, έμαθε από κει πολλά μυστικά για τους ανθρώπους και χάθηκε μέσα στις σελίδες τους. Το πράσινο νησί είχε άλλο ταξίδι. Πάλεψε να δώσει τις γνώσεις του στον κόσμο και να τον αλλάξει, μα ο κόσμος έχει ένα πείσμα να μένει ο ίδιος και το πράσινο νησί κουράστηκε και θύμωσε, αλλά ακόμα παλεύει χωρίς σταματημό. Το κόκκινο νησί, πάλι, ταξίδια σε χώρα μακρινή και άγνωστη έκανε. Βρήκε και έφερε από κει θησαυρούς και μαλάματα και άφθονα μυρωδικά κάθε λογής να τα δώσει απλόχερα σε όσους ψάχνουνε να ντύσουν την ψυχή τους με ομορφιά. Το μικρό πορτοκαλοκίτρινο νησάκι με το τόπι του, έπαιξε έπαιξε με την ψυχή του. Έριξε μπαλιές χαράς σε όσους είχαν ανοιχτά τα χέρια και ταίριαξε τραγούδια στα μέτρα του κάθε επισκέπτη του. Το μικρό βραχονησιδάκι, τώρα, ζαβολιάρικο σαν τη νονά του το άτιμο, όλο άφηνε τη θάλασσα και τσουπ σκαρφάλωνε στο παλιό του στέκι, το γαλάζιο νησί, να το συντροφεύει και να το προσέχει μη το καταπιούν τα πολλά ανοιχτά βιβλία του. Μα, όποτε ξαναγίνοταν νησί άφηνε τους επισκέπτες του να ακουμπήσουν πάνω του ιστορίες, χρώματα, μουσικές. Τέλος, το ρόδινο νησί της πανέμορφης (μην το ξεχνάμε αυτό) νεράιδας, με τους ανέμους να του γυρίζουν τα μυαλά κι έναν ψαρά να του ανακατεύει τα χωρικά του ύδατα, νοστάλγησε τόσο τα υπόλοιπα, που ζήτησε από την καλή νεράιδα να κάνει τα μαγικά της και να τα μαζέψει όλα στο ίδιο λιμάνι. Κάθισε λοιπόν κι αυτή και ζύμωσε μια πίτα με κάθε λογής μαγικά και ξόρκια, την πλούμισε με αξεπέραστη τέχνη από αρχαία ιερογλυφική γραφή και γύρισε το χρόνο να δείχνει χριστούγεννα, γιατί αυτή είναι η γιορτή των νησιών που ανταμώνουνε και δένονται στο μαγικό κύκλο της αγάπης. Κι επειδή όπως φαίνεται αυτοί θα ζήσουν καλά, ευχόμαστε και σε όλους εσάς να ζήσετε ένα ακόμη καλύτερο χριστουγεννιάτικο Πάσχα.
