Ένας...προβοκατόρικος στίχος

Ως αφορμή για σκέψεις και αντιπαραθέσεις, καθώς ο γέρο χρόνος ψυχομαχάει, ο στίχος της Κικής Δημουλά:
H μοναξιά φοβάται μόνο τον άνθρωπο δίπλα σου.

Η Κική Δημουλά στο Μέγαρο.

Πέρασαν πια αρκετές μέρες. Μπορώ να δω λίγο πιο νηφάλια πιο αντικειμενικά το όλον θέμα. Μην αρχίσω να παραληρώ από ενθουσιασμό σαν θαυμάστρια του Ρουβά προ 10ετίας.
Άκουσα την Κική Δημουλά στο Μέγαρο Μουσικής. Ναι, η ποίηση είναι ιδιωτική υπόθεση και η ανάλυσή της και μάλιστα δημόσια, άκρως αντιποιητική. Υπάρχουν όμως ποιητές που την πάνε πέρα από τα βιβλία και τα κλειστά δωμάτια, που την φέρουν ως υπόσταση και παρουσία, που την εκφράζουν ακόμα κι όταν μιλάνε περί ανέμων και υδάτων. Που μπορούν να λένε με αφοπλιστική απλότητα τα πιο μεγάλα, τα πιο βαθιά μυστικά, χωρίς να σε βαραίνουν. Να διαβάζουν τα ποιήματά τους και κανένα δέος να μη διατρέχει τη φωνή τους. Σαν να μην είναι ποιήματα αυτά που διαβάζουν, αλλά η ίδια η φωνή τους.
Γελάσαμε κιόλας πολύ. Δεν υπάρχει ο όρος "ποιητικό χιούμορ", νομίζω ότι είναι καιρός να τον χρησιμοποιήσουμε γι' αυτό το κράμα αυτοσαρκασμού, οξυδερκούς ευφυολογήματος και υπέροχης ειρωνείας. Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος πικρόχολης κακίας, που τόσο συνηθίζεται σε ποιητικούς και άλλους κύκλους.
Φύγαμε όλοι λίγο πιο ευδιάθετοι, πιο ανάλαφροι, κοιταζόμασταν σαν συνένοχοι σε ωραίο αμάρτημα.
........
"Και γίνεται αίφνης ανοιξιάτικος
ευδιάθετος γραφικός αισιόδοξος ο τρόμος
για την ερείπωση της εγκατάλειψής μας"