Αυτό το βροχερό απόγευμα εδώ στο Κόρθι, κι όπως βρήκα λίγη σχόλη να ακουμπήσω μερικές σκέψεις στο ηλεκτρονικό χαρτί, ευκαιρία να δούμε μαζί πού βρισκόμαστε. Πέρασαν δυο μήνες από την αρχή της σχολικής χρονιάς, που πρωτάκι κι εγώ με τα πρωτάκια μου, έκανα τα πρώτα βήματα στη νέα γη, που ανακάλυψα σαν άλλος Κολόμβος, κι ενώ νόμιζα ακόμη ότι ήμουν στις παλιές Ινδίες.
Γρήγορα όμως κατάλαβα πως ήμουν σε άλλη ήπειρο και άρχισα να ψάχνω για θησαυρούς, εξωτικά φρούτα, σπάνια φυτά... Δεν πέρασε μέρα που να μη βρήκα κάτι απ' όλα αυτά και να 'μαι τώρα να τα αραδιάζω μπροστά σας, όπως ο πλανόδιος πωλητής την πολύχρωμη πραμάτεια του:
Να εδώ μια ωραία λέσχη ανάγνωσης, γεμάτη με βιβλιοφάγους, φιλαναγνώστες, κι όλες τις φυλές που ευδοκιμούν δίπλα στις σελίδες των βιβλίων. Η τελευταία μας συνάντηση ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες συναθροίσεις ανθρώπων που έχω παρακολουθήσει. Ιδέες, προτάσεις, λόγος, διάλογος, αντίλογος ανάμεσα σε διαφορετικές ηλικίες και ειδικότητες, σε ντόπιους και "ξένους", με διαφορετικές θεωρήσεις της ανάγνωσης και όμως με πολύ ευανάγνωστη διάθεση να ταξιδέψουμε μαζί και να μοιραστούμε βιβλία και κείμενα που αγαπάμε.
Παραδίπλα έχω και μια λέσχη σε πιο μικρή συσκευασία, με αναγνώστες τα πρωτάκια μου, που έχουν ήδη πάρει τα βιβλία τους και τα διαβάζουν. Δεν είναι κλειστή, όταν είμαστε έτοιμοι, και μας δώσουν κι έναν ωραίο χώρο, που μας ετοιμάζουν, θα μοιραστούμε τις αναγνώσεις μας με όποιον θέλει να "ξαναδιαβάσει" αγαπημένα βιβλία.
Τι άλλο έχουμε; Α, αυτό είναι τεφαρίκι! Κοτζάμ κινηματογραφική ομάδα στήνουμε στο σχολείο. Ο Κίμωνας έχει αναλάβει τα τεχνικά, η Αριάνα τα...σινεφιλικά, εγώ δεσμεύτηκα για το σοκολατένιο κέικ των εγκαινίων, και μόλις φτάσει ο εξοπλισμός που μας λείπει...ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ!
Ε, μη φεύγετε! Έχει και βιολιά! (λορελάη σε βλέπω, μη φεύγεις, είπαμε!) Γυριστρούλα χωρίς βιολιά γίνεται; Πήγα στο ράδιο, για να βάζω βιολιά, κάθε Σάββατο βραδάκι 7 με 8. Τα βιολιά ξανάρχονται λέγεται η εκπομπή και μαζί μου έχω ένα φιλαράκι μου να με βοηθάει στον ήχο, παλιό καθαρόαιμο ρόκερ, που με ηρωισμό και ραδιοφωνική συνείδηση δεν καταφεύγει σε ωτοασπίδες, ούτε παίρνει ασπιρίνες μετά (Μιχάλη, αλήθεια ε;) . Στην αρχή ούτε η μάνα μου δεν με άκουσε (Αχ, το ξέχασα παιδάκι μου!) σιγά σιγά όμως ανεβαίνει η ακροαματικότητα, γιατί έχω ενισχύσεις από τους μαθητές μου. Τις προάλλες έναν είχα καλέσει, 5 μου ήρθανε. Κουβεντιάσαμε ωραία για την ομάδα της περιοχής και όχι μόνο. Και δεν διαμαρτύρονταν και πολύ για τα βιολιά, ούτε που δεν έχω μάθει ακόμα τα κουμπιά, αν και μου τα έχουν δείξει τόσες φορές. Έχουν μια υπομονή κι οι μαθητές όμως...
Τι άλλο έχει ο πάγκος; Εκδρομές. Κανονικές με λεωφορεία κι όχι μέχρι τις καφετέριες, όπως παλιά. Ανταπόκριση από την τελευταία στο μπλογκ της Πρώτης, προσεχώς. Και μόλις μας το επιτρέψει ο καιρός,μια Κυριακή, θα πάμε και μια μεγάλη βόλτα στα χωριά να φωτογραφήσουμε αξιοθέατα, όπως μας ζήτησε ο κύριος Γιώργος.
Τι άλλο, τι άλλο; Ο Σύλλογος Γυναικών αναπτύσσεται και δραστηριοποιείται στον τομέα της υγείας. Προχθές 60 γυναίκες έκαναν γυναικολογικές προληπτικές εξετάσεις σε κλιμάκιο γιατρών που μας έστειλε το νοσοκομείο Μεταξά. Και μαζί μας έστειλε ένα πολύ αγαπημένο μου παιδί από τα παλιά, που τώρα είναι κοινωνική λειτουργός στο νοσοκομείο και ψυχή αυτής της αποστολής κι άλλων που θα ακολουθήσουν. Επωφελήθηκα κι εγώ, τελικά,από αυτή την αποστολή, με μια συνάντηση που με άφησε με λίγα δάκρυα και αρκετή απόσταση από το έδαφος.
Περνάει η ώρα, βράδιασε και θέλω να σας δείξω πως παρ'όλα αυτά πολλοί από σας που με διαβάζετε βρίσκεστε συχνά δίπλα μου σε κείνα τα τραπεζάκια της φωτογραφίας με θέα τη θάλασσα, ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Όσο και γεμάτες να είναι οι μέρες μου εδώ, μου λείπει η συντροφιά σας, αγαπημένοι μου συνάδελφοι του 5ου Γυμνασίου Ζωγράφου, φίλοι μου της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Λονδίνου, των Ιωαννίνων, του Βόλου. Ζητώ συγνώμη που δεν προλαβαίνω να επικοινωνώ μαζί σας όσο θέλω και να μαθαίνω νέα σας, αλλά για μένα το Κόρθι θα ήταν ο παράδεισος, αν μπορούσα να σας συναντώ σ' αυτά τα τραπεζάκια.
Posts
