9-1-1991
Δεκαοκτώ χρόνια!
Ο καθηγητής Τεμπονέρας πέφτει νεκρός από το σιδηρολοστό παρακρατικού τραμπούκου. Κι όμως, δεν συνέβησαν αυτά στο μετεμφυλιοπολεμικό κράτος, ούτε καν στη χούντα. Ζούσαμε, υποτίθεται, μέρες ισχυρής και αδιαφιλονίκητης δημοκρατικής ομαλότητας. Από πού βγήκαν λοιπόν εκείνα τα ζόμπι με τους σιδηρολοστούς, πώς και νεκραναστήθηκε το τέρας του φασισμού μέσα σε μια μαθητική διαμαρτυρία;
Τότε βρισκόμουν στο νησί μου και μάλιστα την περίοδο εκείνη ήμουν αναπληρώτρια διευθύντρια, για μικρό διάστημα. Είχαν προηγηθεί οι νόμοι του Κοντογιαννόπουλου. Μια "επανίδρυση" του συντηρητισμού στην εκπαίδευση. Πόιντ σύστεμ διαγωγής, έλεγχος, "ευπρεπής" ενδυμασία, έμφαση στο ελληνοχριστιανικό ιδεώδες. Η παλιά καλή δεξιά χωρίς μακιγιάζ. (Κι όμως βρήκε πολιτική στέγη στο ΠΑΣΟΚ αυτός ο άνθρωπος!)
Η ΟΛΜΕ είχε λουφάξει, η ΔΟΕ τα ίδια, φύλλο δεν κουνιόντανε, και τότε... βγήκαν μπροστά τα σοκολατόπαιδα. Αυτά που τα θεωρούσαν όλοι εκφυλισμένη γενιά, αλλοτριωμένα από τη διαφήμιση, τυφλά από την πολύωρη τηλεθέαση, μαλθακά και αδιάφορα.
Κατέλαβαν τα σχολεία, όχι όπως τώρα από συνήθεια και λούφα. Κλείστηκαν μέσα κι απέξω τα θηρία. Δεν πήγαιναν σπίτι να φάνε, ούτε στο φροντιστήριο και στο μπαράκι το βράδυ. Κοιμούνταν εκεί μέσα στο κρύο, πολιορκημένα από ανήσυχους ή εξαγριωμένους γονείς και διάφορους "παράγοντες" αρμόδιους και λιγότερο αρμόδιους. Δεν δίσταζαν να αντιπαρατίθενται με επιχειρήματα στις προσπάθειες πειθαναγκασμού των υπεύθυνων φορέων. Θυμάμαι μια τέτοια συνέλευση. Καθηγητές, γονείς, προϊστάμενος, αρχές κι αυτά στη μέση. Δεν ψάρωσαν. Μικρά παιδιά ύψωσαν ανάστημα και άρθρωσαν λόγο ουσιαστικό. Θυμάμαι το δεσποινάκι, μια σταλιά κοριτσάκι σε μικρή τάξη του γυμνασίου: "Τι θέλετε, κύριε, να μας κάνετε να κάνουμε καλές πράξεις, για να μας βάζετε βαθμούς; Να αφήνω κάπου κρυφά ένα πορτοφόλι και μετά να το βρίσκω και να το παραδίνω, για να μου σβήνετε τις ποινές;" Κι ακόμα δεν θα ξεχάσω ποτέ πως περνώντας από την κλεισμένη με αλυσίδες κεντρική είσοδο του σχολείου, τα βλέπω πάνω στα κάγκελα και τους δείχνω την παλάμη μου. "Κυρία, γιατί μας μουτζώνετε;" "Δεν σας μουτζώνω, θέλω πέντε εκθέσεις από τα θέματα που σας έχω δώσει." "Μα..." "Κάθεστε που κάθεστε εκεί μέσα, κάντε και καμιά δουλειά." Όλοι τις έφεραν! Και παρέδωσαν ένα σχολείο που έλαμπε, σφουγγαρισμένο με χλωρίνη, μέσα έξω, χωρίς την παραμικρή ζημιά.
Και μετά ήρθαν οι διακοπές των χριστουγέννων.
Λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, μας κάλεσαν τους διευθυντές στη Χώρα για σύσκεψη. Ευτυχώς, προϊστάμενος ήταν ένας παλιός μου καθηγητής και διευθυντής, με ανθρωπιά και ενδιαφέρον για τα παιδιά, αλλά κυρίως νηφάλιος και διαλλακτικός.
Στη σύσκεψη μας ζητήθηκε να ανακαταλάβουμε τα σχολεία. Να πάμε να τα ανοίξουμε συγκρουόμενοι με τους καταληψίες! "Τι λέτε; Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, θα χυθεί αίμα!" Το είχα πει η μάντης κακών. Και γυρίζει ένα φασιστόμουτρο και λέει με ύφος "σε πιάσαμε τώρα": "Αυτό που είπε η κυρία τάδε να το διαβιβάσετε στη Διεύθυνση"
Αυτοί οι μικρόνοες προκάλεσαν εκείνη τη δολοφονία. Είναι οι ηθικοί αυτουργοί, γιατί εκτέλεσαν διαταγές που αντιστρατεύονταν τον παιδαγωγικό τους ρόλο και την κοινή λογική. Τι να έκαναν; Αυτό που έκανε ο δικός μας προϊστάμενος. Στάθηκε μπροστά στους ροπαλοφόρους που ήθελαν να ανακαταλάβουν το σχολείο και τους είπε: "Πρέπει να αρχίσετε από μένα!"
Γιάννη Αθανασίου, δάσκαλε, να είσαι καλά! Σε αφανείς ήρωες σαν κι εσένα οφείλουμε το ότι δεν είχαμε πολύ περισσότερους Τεμπονέρες.
Δεκαοκτώ χρόνια!
Ο καθηγητής Τεμπονέρας πέφτει νεκρός από το σιδηρολοστό παρακρατικού τραμπούκου. Κι όμως, δεν συνέβησαν αυτά στο μετεμφυλιοπολεμικό κράτος, ούτε καν στη χούντα. Ζούσαμε, υποτίθεται, μέρες ισχυρής και αδιαφιλονίκητης δημοκρατικής ομαλότητας. Από πού βγήκαν λοιπόν εκείνα τα ζόμπι με τους σιδηρολοστούς, πώς και νεκραναστήθηκε το τέρας του φασισμού μέσα σε μια μαθητική διαμαρτυρία;
Τότε βρισκόμουν στο νησί μου και μάλιστα την περίοδο εκείνη ήμουν αναπληρώτρια διευθύντρια, για μικρό διάστημα. Είχαν προηγηθεί οι νόμοι του Κοντογιαννόπουλου. Μια "επανίδρυση" του συντηρητισμού στην εκπαίδευση. Πόιντ σύστεμ διαγωγής, έλεγχος, "ευπρεπής" ενδυμασία, έμφαση στο ελληνοχριστιανικό ιδεώδες. Η παλιά καλή δεξιά χωρίς μακιγιάζ. (Κι όμως βρήκε πολιτική στέγη στο ΠΑΣΟΚ αυτός ο άνθρωπος!)
Η ΟΛΜΕ είχε λουφάξει, η ΔΟΕ τα ίδια, φύλλο δεν κουνιόντανε, και τότε... βγήκαν μπροστά τα σοκολατόπαιδα. Αυτά που τα θεωρούσαν όλοι εκφυλισμένη γενιά, αλλοτριωμένα από τη διαφήμιση, τυφλά από την πολύωρη τηλεθέαση, μαλθακά και αδιάφορα.
Κατέλαβαν τα σχολεία, όχι όπως τώρα από συνήθεια και λούφα. Κλείστηκαν μέσα κι απέξω τα θηρία. Δεν πήγαιναν σπίτι να φάνε, ούτε στο φροντιστήριο και στο μπαράκι το βράδυ. Κοιμούνταν εκεί μέσα στο κρύο, πολιορκημένα από ανήσυχους ή εξαγριωμένους γονείς και διάφορους "παράγοντες" αρμόδιους και λιγότερο αρμόδιους. Δεν δίσταζαν να αντιπαρατίθενται με επιχειρήματα στις προσπάθειες πειθαναγκασμού των υπεύθυνων φορέων. Θυμάμαι μια τέτοια συνέλευση. Καθηγητές, γονείς, προϊστάμενος, αρχές κι αυτά στη μέση. Δεν ψάρωσαν. Μικρά παιδιά ύψωσαν ανάστημα και άρθρωσαν λόγο ουσιαστικό. Θυμάμαι το δεσποινάκι, μια σταλιά κοριτσάκι σε μικρή τάξη του γυμνασίου: "Τι θέλετε, κύριε, να μας κάνετε να κάνουμε καλές πράξεις, για να μας βάζετε βαθμούς; Να αφήνω κάπου κρυφά ένα πορτοφόλι και μετά να το βρίσκω και να το παραδίνω, για να μου σβήνετε τις ποινές;" Κι ακόμα δεν θα ξεχάσω ποτέ πως περνώντας από την κλεισμένη με αλυσίδες κεντρική είσοδο του σχολείου, τα βλέπω πάνω στα κάγκελα και τους δείχνω την παλάμη μου. "Κυρία, γιατί μας μουτζώνετε;" "Δεν σας μουτζώνω, θέλω πέντε εκθέσεις από τα θέματα που σας έχω δώσει." "Μα..." "Κάθεστε που κάθεστε εκεί μέσα, κάντε και καμιά δουλειά." Όλοι τις έφεραν! Και παρέδωσαν ένα σχολείο που έλαμπε, σφουγγαρισμένο με χλωρίνη, μέσα έξω, χωρίς την παραμικρή ζημιά.
Και μετά ήρθαν οι διακοπές των χριστουγέννων.
Λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, μας κάλεσαν τους διευθυντές στη Χώρα για σύσκεψη. Ευτυχώς, προϊστάμενος ήταν ένας παλιός μου καθηγητής και διευθυντής, με ανθρωπιά και ενδιαφέρον για τα παιδιά, αλλά κυρίως νηφάλιος και διαλλακτικός.
Στη σύσκεψη μας ζητήθηκε να ανακαταλάβουμε τα σχολεία. Να πάμε να τα ανοίξουμε συγκρουόμενοι με τους καταληψίες! "Τι λέτε; Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, θα χυθεί αίμα!" Το είχα πει η μάντης κακών. Και γυρίζει ένα φασιστόμουτρο και λέει με ύφος "σε πιάσαμε τώρα": "Αυτό που είπε η κυρία τάδε να το διαβιβάσετε στη Διεύθυνση"
Αυτοί οι μικρόνοες προκάλεσαν εκείνη τη δολοφονία. Είναι οι ηθικοί αυτουργοί, γιατί εκτέλεσαν διαταγές που αντιστρατεύονταν τον παιδαγωγικό τους ρόλο και την κοινή λογική. Τι να έκαναν; Αυτό που έκανε ο δικός μας προϊστάμενος. Στάθηκε μπροστά στους ροπαλοφόρους που ήθελαν να ανακαταλάβουν το σχολείο και τους είπε: "Πρέπει να αρχίσετε από μένα!"
Γιάννη Αθανασίου, δάσκαλε, να είσαι καλά! Σε αφανείς ήρωες σαν κι εσένα οφείλουμε το ότι δεν είχαμε πολύ περισσότερους Τεμπονέρες.
