Tuesday, December 11, 2007

Για σας που δεν θα κληρονομήσετε την γην.

Σας λένε "γενιά των 700 ευρώ", όπου να 'ναι θα σας πουν των 500 ή και παρακάτω. Είμαστε σε περίοδο εκπτώσεων. Όλα εκπίπτουν. Η φύση, η κοινωνία, οι άνθρωποι. Εσάς σας μεγαλώσαμε σε μια ψεύτικη ευημερία, σας γαλουχήσαμε με μια αφθονία κλεμμένη, με δανεικά κι αγύριστα μεγαλεία. Δίπλα στην κούνια σας δεν στέκονταν οι νεράιδες με τα δώρα, αλλά ένας κακός μάγος που έκλεβε κάθε μέρα ένα κομμάτι του παραδείσου σας, που ρήμαζε όλο και πιο πολύ αυτόν τον πλανήτη, για να χορτάσει την αιώνια πείνα του για κυριαρχία, πλούτο και δύναμη.Εσείς αμέριμνα μωρά κι εμείς οι...νήπιοι ενήλικες.
Σας είπαμε ψέματα. Στις κοινωνίες μας τίποτε δεν είναι δεδομένο, τίποτε δεν θα σας αφήσουμε κληρονομιά. Θα σας τα πάρουν όλα. Τη δουλειά, το ψωμί, την υγεία, την ασφάλεια, την παιδεία, την ελευθερία. Θα σας κρατάνε στη δουλειά από το πρωί ως το βράδυ κι ας έδωσαν το αίμα τους οι προπαππούδες σας για το οκτάωρο. Θα σας απολύουν μόλις παρουσιάσετε το παραμικρό ελάττωμα, την παραμικρή δυσλειτουργία. Θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ζείτε αξιοπρεπώς με τη δουλειά σας κι όλοι θα σας σπρώχνουν να πάψετε να είστε νομιμόφρονες, έντιμοι. Θα σας πουν ότι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η φροντίδα για τους αδύναμους είναι αντιπαραγωγική και δεν συμβάλλει στην προσωπική ευημερία και ανάπτυξη. Ακόμα και η οικογένεια, ο έρωτας, η αγάπη, η φιλία θα γίνονται όλο και πιο ασύμβατα με το νέο μοντέλο ζωής, όλο και πιο ντεμοντέ. Θα αλλάζετε ανθρώπους όπως τα αυτοκίνητα, θα αντικαθιστάτε τους ανθρώπους με αυτοκίνητα κι άλλα ωραία κι ακριβά "παιχνίδια". Μια και δεν μπορούν να σας αλλάξουν τόσο που να μην έχετε ανάγκη την αγάπη, τη συντροφιά, την επικοινωνία, θα αρρωσταίνετε στην ψυχή και θα σας γιατρεύουν με χαπάκια πολύχρωμα. Το κόκκινο για την έλλειψη αγάπης, το κίτρινο που κανείς δεν θα σας κρατάει το χέρι όταν αρρωσταίνετε, το πράσινο που δεν θα έχετε κανέναν να σας χρειάζεται.

Νομίζουν πως σας ξέρουν, γιατί ξέρουν εμάς.
Μας έχουν ξεψαχνίσει με χίλιους δόκιμους και αδόκιμους τρόπους. Σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ ξέρουν ποιο κουμπί να μας πατήσουν, για να αρχίσουν να τρέχουν τα σάλια μας. Έχουν χαρτογραφήσει τα όνειρά μας, τις πιο κρυφές επιθυμίες μας, τις αδυναμίες μας. Μας λένε ότι εμείς αποφασίζουμε και ξέρουν ακριβώς τι και γιατί θα αποφασίσουμε.
Δείξτε τους πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν ότι σας ξέρουν κι εσάς.
Που νομίζουν ότι επειδή μεγαλώσατε μωρά ανυπεράσπιστα μπροστά στις οθόνες τους, κατέχουν τα κλειδιά του μυαλού και της ψυχής σας.
Δεν έχετε την πολυτέλεια να τους παραδοθείτε. Για σας δεν θα έχει χάντρες και καθρεφτάκια πια. Για σας περίσσεψαν μόνο οι "αλυσίδες". Αυτές που κάποιοι κάποτε είχαν μόνο να χάσουν. Κάτι μου λέει πως γυρνώντας σας εκεί με όλο και πιο σίγουρα βήματα, προετοιμάζουν ολοταχώς τη δική σας ανυπακοή, τη δική τους ήττα.
(Σε σας που δεν θα πάρετε, λέει, ποτέ σύνταξη)

5 comments:

giorgos_st said...

Η εξέγερση στα προάστια του Παρισιού είναι η απάντηση σε μια κοινωνία δυνάστη,ΑΥΡΙΟ ΑΠΕΡΓΙΑ,το χρωστάμε στους νέους...

LOYK said...

Καλη μου φιλη,αληθινα περα εως περα αυτα που γραφεις.
Μπορει η δικια μας γενια να εχει ηττηθει,ομως εγω πιστευω στους νεους,πιστευω οτι η νεα γενια μεσα απο ολα αυτα που περιεγραψες,τοσο αληθινα τοσο πραγματικα,εχει μεσα της το DNA toυ νικητη αυτο που ειχαμε καποτε και εμεις και το πουλησαμε,αυτο που μεταφερουμε μεσα μας και το εχουν παρει τα παιδια μας, καποια στιγμη θα θεριεψει και θα κατεδαφισει ολα τα πλαστα τα βρωμικα και τα εφημερα της ζωης.

vagnes said...

Υποκλινομαι στην περιγραφη σου.
Αν ολοι οι εκπαιδευτικοι ηταν σαν εσενα ποσο πιο διαφορετικα θα ηταν τα πραγματα για ολους μας.
Να γιατι δεν θελουν αξιους δασκαλους, τους χαλουν τα σχεδια τους.
Σκαψτε ολοι να βρουμε που τον ηλιο εθαψαν

gyristroula2 said...

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πάντα τόσο αισιόδοξη. Προσπαθώ. Η αισιοδοξία μου πηγάζει όχι τόσο από αντικειμενικά δεδομένα, όσο από την αίσθηση ότι αυτά τα παιδιά που τα μεγαλώσαμε σαν πρίγκιπες, δύσκολα θα τα μετατρέψουν σε σκλάβους, όπως επιδιώκουν.
(Ευχαριστώ για τα τόσο καλά λόγια)

Λορελάη said...

Γλυκιά μόύ, εγώ είμαι δυστυχώς πιο απαισιόδοξη από σένα. Διδάσκω κι εγώ λίγο πιο μεγάλα παιδιά (ΙΕΚ), και φοβάμαι πως η πορεία δεν έχει επιστροφή. Υπάρχουν βέβαια και οι φωτεινές εξαιρέσεις, αλλά φτάνούν; Και μπορούν; Βλέπεις ζούμε το μέγα παράδοξο: έχει τόσο ανοίξει η επικοινωνία, που... ακυρώνεται! Πώς να συναντηθούν μέσα σ' αυτό το χάος όσοι έχουν κάτι να μοιραστούν. Δεν ξέρω... Μακάρι να κάνω λάθος

Συνάντηση συμμαθητών

Καλοκαιρινή βραδιά, με το τρελό μελτεμάκι συντροφιά της. Στην όμορφη αυλή της Φωφώς, ξαναβρέθηκε η τάξη του 1977 του Λυκείου Άνδρου, 40 χρόν...