Saturday, May 9, 2009

IΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ



(Αυτή είναι η νέα έκδοση, συμπληρωμένη με βίντεο από το πανηγύρι των Τρομαρχίων, φέτος στις 23/4. Για να σας πάω και στα βιολιά)

Ε, λοιπόν, δεν φαντάζεστε ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά που μου έδωσε ο ανεμόμυλός μου σε όλα τα χρόνια που γυρνάει με τα μεγάλα και τα μικρά του φτερά.
Ήταν όλα αυτά που ακολούθησαν εκείνη τη δημοσίευση της παλιάς σχολικής φωτογραφίας του 1939 και κυρίως οι αντιδράσεις των εικονιζομένων και των συγγενών τους. Και το περίεργο είναι ότι οι περισσότεροι το έμαθαν από άλλους, άλλοι τυχαία έπεσαν πάνω της, όπως ο γιος ενός από τους μαθητές, που, πρωτάρης στο διαδίκτυο, είπε να βάλει το όνομά του στο google να δει τι θα γίνει. Και βρέθηκε μπροστά στον πατέρα του μικρό και στο όνομά του κι άντε να το χωρέσει το μυαλό του όλο αυτό! Περιττό να μιλήσω για τις αντιδράσεις του πατέρα του, του πιο υπέροχου μπακάλη όλων των εποχών, του μπαρμπα- Δημητρή.
Εγώ πρόλαβα, ευτυχώς, να το δείξω στον ετοιμοθάνατο θείο μου, να του το δώσω εκτυπωμένο μαζί με τη φωτογραφία και να μου πει κι αυτός κι ο νονός μου και αδελφός του, που είναι επίσης στη φωτογραφία, κι άλλες συναφείς ιστορίες. Για τη δασκάλα που την αγαπούσε ένας νεαρός από το χωριό και πήγαινε για κυνήγι δίπλα στο σχολείο και της πέταγε τα σκοτωμένα περιστέρια στην αυλή. (Ωραίο φλερτ κι αυτό!) Ο νονός μου μου είπε επίσης πού βρήκε τα πρώτα του παπούτσια. Του τα έφτιαξε ο παππούς μου και θείος του, που ήταν τσαγκάρης, από μια παλιά τσάντα της συχωρεμένης της μάνας του, με μεγάλη δυσκολία, "αφανίστ'κα, βρε", όπως του είπε μετά.

Δεν έμεινε εκεί το πράγμα, τηλέφωνα στην Αθήνα, ο ένας με τον άλλο, η μία με την άλλη, διαδόθηκε το νέο και εγώ χαμπάρι. Και με βλέπει μια θεία τις προάλλες στο Γιαλό και μου είπε πόση χαρά της έδωσα και αν θα μπορέσει η κουνιάδα της στην Αθήνα να το δει ή θα δει μόνο τη φωτογραφία. Νόμιζε πως μόνο εγώ έχω πρόσβαση στο κείμενο.
Αυτή τη δημοφιλία, αυτό το κοινό, με τις πιο αθώες απορίες του κόσμου, θέλω να κερδίσω, ομολογώ. Δεν ξέρω γιατί, μάλλον είναι που με κάνουν να νιώθω σαν το μικρό κοριτσάκι που το επαινούν, κάτι που καθόλου δεν με ενδιέφερε ως μικρό κοριτσάκι. Ίσως, αυτό θέλω να ξανακερδίσω, μια γωνιά για το κοριτσάκι δίπλα στους αγαπημένους μεγάλους που το παραστέκουν με τον ίσκιο τους.
Άντε, το βάρυνα πάλι.
Κι εγώ που είχα σκοπό να σας κάνω να γελάσετε λέγοντάς σας αληθινές ιστορίες- ανέκδοτα από το χωριό μου!
Για να δούμε:
ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ: Ένας Καππαριανός είχε μια γυναίκα καταπιεστική, ζόρικια, και δεν τον άφηνε το φουκαρά να πάρει ανάσα. Μια μέρα, για να μπορέσει να ξεφύγει από το δεσμοφύλακά του, ξαπόλυσε το γάιδαρο και μετά είπε πως ξαπολύθηκε και θα πάει να τον βρει. Καθώς απομακρυνόταν, ο άτιμος ο γάιδαρος επέστρεψε μόνος του και η κυρά του του φώναξε: "Έλα, ήρθε ο γάιδαρος!" Και η απάντηση: "Ε, μια και βγήκα, λέω να
ψάξω λίγο ακόμα!"
ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Αυτό συνέβη καμιά 30ριά χρόνια πριν, όταν κάποιοι κουλτουριάρηδες νέοι αποφάσισαν (όρεξη κι αυτή) να κάνουν εκδήλωση αφιέρωμα στον ποιητή μας Ανδρέα Εμπειρίκο και είχαν καλέσει και επίσημους, πολιτικούς, παράγοντες της πνευματικής ζωής κι άλλους μεγαλοσχήμονες. Παραμονές της εκδήλωσης πήγαν στο Δήμαρχο (παραδοσιακός τύπος και όχι τόσο...ποιητικός) και του ζήτησαν να "ανοίξει την εκδήλωση", εννοώντας, φυσικά, να προσφωνήσει τους επίσημους, να προλογίσει. "Να πάτε στον Β, που έχει τα κλειδιά, να σας ανοίξει, γιατί αύριο παίζει ο Ολυμπιακός και δεν τον χάνω." Ακόμα θυμούνται το σοκ οι διοργανωτές.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ: Με πρωταγωνιστή έναν άλλον τοπικό άρχοντα του χωριού μου, τον αξέχαστο μπαρμπα- Μιχάλη. Αρχές της δεκαετίας του '80 με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, άρχισε να φυσάει ο άνεμος της αποκέντρωσης και διάφοροι παράγοντες έπαιρναν τις θάλασσες και τις στεριές, για να βοηθήσουν τις τοπικές κοινωνίες να αναπτυχθούν. Ένας από αυτούς σε μία συγκέντρωση, τους υπέδειξε να ασχοληθούν με πρωτοπόρες καλλιέργειες, να αναπτύξουν δηλαδή την αναιμική αγροτική παραγωγή του νησιού. Έλεγε, έλεγε, τον άκουγε αμίλητος ο μπαρμπα- Μιχάλης, και όταν τον ρώτησε τη γνώμη του ως προέδρου, του λέει: "Καλά όλα αυτά, αλλά πρώτα πρέπει να μας κλείσεις την τρύπα!" "Ποια τρύπα;" ρώτησε ο δυστυχής παράγοντας. "Αυτή που φυσάει και μας παίρνει και μας σηκώνει!"
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ: Συνηθίζουμε στο νησί, μετά το γλέντι και το πιόμα να πηγαίνουμε για κοκορόζουμο ή κοτόζουμο. Το πουλερικό σφάζεται επί τόπου και οι ξενυχτισμένοι γλεντζέδες απολαμβάνουν το ζουμάκι, για να πάρουν δυνάμεις να συνεχίσουν το γλέντι!
Μια φορά ένας από τους μεγαλύτερους γλεντζέδες του χωριού μου, πήγε με την παρέα του, όλο άνδρες μεθυσμένοι, στο κονάκι του να τους κεράσει. Ε, χωρίς γυναίκες κουντουρντίζανε οι καημένοι, ούτε γρίνα, ούτε κουμάντα. Σφάζει ο νοικοκύρης μια μαύρη παχιά κότα, τη μαδάει και τη βάζει στην κατσαρόλα, ξεχνώντας να την καθαρίσει από τα εντόσθια! Κανείς άλλος δεν το πρόσεξε, μόνο όταν σερβίρισε το ζουμί ήταν πίσσα μαύρο! "Γιατί είναι μαύρο το ζουμί, Ν'κολό;" "Ε, μαύρη η κότα μαύρο το ζουμί!"

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στην υπέροχη λειβαδιανή παρέα της αννούλας, που χθες είχε φροντιστήριο αντριώτικης διαλέκτου και το κατευχαριστήθηκα, άσε που παρέδωσα μαθήματα!)

15 comments:

Διονύσης Μάνεσης said...

Ευτυχείτε, ανδρείοι Ανδρείοι!

( Συσπειρωτική και ενωτική η δράση των μπλογκ, ε;)

meril said...

Ήτανε να μην ξεκινήσεις εσύ.....
όλο με καλούδια έρχεσαι....

gyristroula2 said...

Το ανδρείοι αναφέρεται στους πρωταγωνιστές των ιστοριών, διονύση;
Πράγματι, είναι ήρωες όλοι τους, αν και για διαφορετικούς λόγους.
Το αστείο είναι όμως ότι αυτοί που πήραν τη χαρά από την ανάρτηση της φωτογραφίας, ούτε έχουν μπει ποτέ στο ίντερνετ, ούτε και θα ξαναδούν άλλη ανάρτησή μου. Κι όμως μερικές φορές γράφω έχοντάς τους στο μυαλό μου.

gyristroula2 said...

μεριλού, εγώ εδώ είμαι, εσύ μας λείπεις...
Και όσο για καλούδια, "από τα βρισκούμενα", που λέμε και στο νησί μου.

meril said...

Για κοίτα στο μέιλ σου γλυκιά μου
ΓΥΡΙΣΑ!

Θερσίτης said...

Όμορφες στιγμές αποτυπώνεις, γυριστρούλα, συγκινητικές.

gyristroula2 said...

Θερσίτη μου, ήταν πολύ συγκινητική πράγματι η αντίδραση των παππούδων και των γιαγιάδων. Ξέχασα να γράψω ότι ένας από αυτούς δεν αναγνώριζε τον εαυτό του. Πολλοί δεν είχαν δει ποτέ αυτή τη φωτογραφία, γιατί δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν να την πάρουν. Ο μπάρμπα Αυγουστής που μου την έφερε θυμήθηκε και τα δύο παιδιά που έλειπαν εκείνη τη μέρα και το λόγο που έλειπαν! Θα τον αξιποιήσω κι άλλο αυτόν , όταν πάω στο νησί, έχει γερό μνημονικό και μεγάλη όρεξη για κουβέντα.

NdN said...

Γεια σου Γυριστρούλα,

Καλές οι ιστορίες, αλλά αυτός που πετούσε πουλιά για να γλυκάνει την κοπελιά ήταν ο καλύτερος. Θα αρχίσω και εγώ να αφήνω σούσι (να είναι κάτι πρωτοπόρο) δίπλα στην πόρτα!

gyristroula2 said...

Ndn μου, τι είναι αυτά; Φλωράκι σε κάνανε εκεί στα λονδίνα; Να πας να πιάσεις το ψαράκι και να το πετάξεις ζωντανό στην πόρτα της κοπελιάς, καμάρι μου!

giorgos_st said...

Γειά σου Λαογράφε του νησιού σου, είσαι όμως λιγάκι τοπικήστρια σαν τους Κρητικούς και σύ...

gyristroula2 said...

Γιώργο, καλημέρα!
Ξέρεις...δεν είναι λαογραφία. Έτυχε απλώς να είναι οι άνθρωποι αυτοί που γνωρίζω καλά. Στην ουσία με ενδιαφέρει η ιστορία των ανθρώπων που δεν γράφουν ιστορία. Θα μπορούσε να αφορά την Κρήτη ή την Αθήνα, αλλά δεν έχει τοπικούς προσδιορισμούς, μόνο...προσωπικούς.
Και ξέρεις κάτι ακόμα;
Με βοηθάς να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα. Επίτηδες το κάνεις;

vagnes said...

...αφού η ψυχή σου είναι γεμάτη αυτό που πάντα καταφέρνεις χωρίς κόπο, είναι να ζωντανεύεις μνήμες γλυκές και μάλιστα με αυθεντικό χιούμορ...

και να θυμάσαι ο καθένας ότι σπέρνει, θερίζει...και είναι κανόνας χωρίς εξαίρεση αυτός

Λορελάη said...

Τώρα αξιώθηκα να διαβάσω κι εγώ το ποστ.
Πολύ πολύ τρυφερά όλ' αυτά Γυριστρούλα μου...
νάσαι καλά γλυκιά μου, και για τις ιστορίες (γέλασα πραγματικά), αλλά και γι' αυτή τη γλυκύτητα στο πρώτο μέρος, που δείχνει πώς μπορεί να πιάσει τόπο μια απλή κίνηση, εκεί που δεντο περιμένεις. Όμορφα πράγματα αυτά...
φιλιά :)

gyristroula2 said...

vagnes, πραγματικά, δεν έχω καμιά έγνοια για τη γραφή μου. Αφρόντιστη κι αστόλιστη σας τη στέλνω. Καμιά φορά μού ξεφεύγει και κανένα ορθογραφικό, γιατί στο πληκτρολόγιο δεν έχω την ίδια μηχανική αίσθηση ορθογραφίας που έχω στο χειρόγραφο.
Αναρωτιέμαι γιατί.
Φόβος αναμέτρησης με τη γραφή όπως έχει καταξιωθεί μέσα μου; Δέος μπροστά στα μεγάλα κείμενα που διδάσκω; Και αυτά, αλλά και κάτι άλλο. Θέλω να σας μιλάω απλά, να μην υπάρχει διαμεσολάβηση λογοτεχνική να είναι μόνο ένα όχημα νοήματος αυτά τα κείμενα. Και κυρίως να μιλάνε άλλοι μέσα από αυτά. Αυτοί που όλο και πιο συχνά καταλαμβάνουν τις αναρτήσεις μου, αξιώνοντας να ακουστούν.

gyristroula2 said...

λορελάη, καλά όλα αυτά αλλά...ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΕΣ;;;;;ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΠΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ;;;; Αν υποψιαστώ ότι, όπως η μικρή σου θαυμάστρια, έχεις μια δυσανεξία για τα βιολιά, θα πληγωθώ ανεπανόρθωτα. :((
Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε, Αγγέλα μου! Μόλις βρεις λίγο χρόνο, θα πιούμε ένα καφεδάκι; Μου έλειψες!

Συνάντηση συμμαθητών

Καλοκαιρινή βραδιά, με το τρελό μελτεμάκι συντροφιά της. Στην όμορφη αυλή της Φωφώς, ξαναβρέθηκε η τάξη του 1977 του Λυκείου Άνδρου, 40 χρόν...