Tuesday, February 1, 2011

Αποχαιρετώντας ένα φίλο


Ο γέρο-Τζο δεν είναι πια μαζί μας. Τον βρήκαμε να κοιμάται γαλήνιος πάνω στα χορταράκια και γύρω του να βολτάρουν χήνες και γατιά. Είναι τόσο φυσικό πράγμα ο θάνατος ενός φυσικού πλάσματος,που ντρέπεσαι να κλάψεις, ακόμα και να λυπηθείς. Το κακό είναι πως ο Τζο δεν ήταν καθαρόαιμο φυσικό πλάσμα. Ήταν ο πιο ανθρωπόσκυλος που είχαμε ποτέ. Μαζί με τον ανδρισμό του, που του στερήσαμε πολύ νωρίς, έχασε και άλλα βασικά ένστικτα: άφηνε και τα πιο αδύναμα γατιά να του τρώνε το φαΐ και να ξεχειμωνιάζουν κάτω από τη γούνα του. Διάλεγε τις παρέες του σε ανθρώπους και ζώα, με βάση τα γούστα του. Τελευταίος του έρωτας μια χήνα που δεν κολυμπούσε και δεν την έπαιζαν οι άλλες. Μεγάλη του αγάπη η μάνα μου, που για χάρη της άφηνε αφεντικά και σπίτι και την συνόδευε παντού σαν ευγενικός καβαλιέρος. Είχε ακόμη αυτό που λένε "ενσυναίσθηση" και το θεωρούν ύψιστη ανθρώπινη ιδιότητα. Ήξερε πότε δεν είσαι καλά, πότε πονάς, στο σώμα ή στην ψυχή, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν μπορούσε να το καταλάβει. Και τότε άλλαζε απέναντί σου, γίνοταν προστατευτικός, δεν ξεκόλλαγε από δίπλα σου και αν αποφάσιζες να τον βγάλεις καμιά βόλτα, έκλαιγε από χαρά και ευγνωμοσύνη. Δεν ήταν υπάκουος σαν σκυλί, αλλά σαν άνθρωπος. Αν είχες παράλογα αιτήματα, δεν έμπαινε στον κόπο να συμμορφωθεί, ήξερε εκείνος πότε έπρεπε να σε ακούει. Ας πούμε στις βόλτες μας, βαριόταν να με περιμένει μερικές φορές να χαζεύω και να μαζεύω λουλούδια και γύριζε μόνος του στο σπίτι.
Ήταν όμως ένα σκυλί που μπορούσες να το εμπιστευθείς, δεν έφευγε από το χώρο του, παρά μόνο για να πάρει κανένα μεζέ από τα χοιροσφάγια του γείτονα. Δεν πείραζε ποτέ κανένα ζωντανό πλάσμα, ούτε άνθρωπο ούτε ζώο κι ας ήταν ο πιο πεινάλας σκύλος που υπήρξε ποτέ (μέχρι σαλιγκάρια και αμύγδαλα τον είχα βρει να τρώει). Δεν χρειάστηκε σχεδόν ποτέ να δεθεί, ήξερε, όσο λίγοι του είδους μας, να απολαμβάνει την ελευθερία του, χωρίς να κάνει κατάχρηση των ορίων.
Δεκατρία χρόνια μαζί και αυτός είναι ο πιο δύσκολος αποχωρισμός που είχα ποτέ με φίλο.
Θέλω να μας θυμάμαι μια ηλιόλουστη μέρα, Νοέμβρη μήνα στη θάλασσα, και κείνος να μπαίνει πρώτος στο νερό. Αυτός που άλλες φορές έκλαιγε κι οδύροταν όταν τον πήγαινα για κολύμπι. Αυτή η εικόνα με τους δυο μας μέσα στη θάλασσα σε μια έρημη παραλία, με μουδιασμένο σώμα και ζεστή ψυχή, είναι η πιο όμορφη ανάμνησή μου από σένα, Τζο.
Καλό ταξίδι, φιλαράκι μου.

16 comments:

Anonymous said...

λυπαμαι πολυ για τον ΤΖΟ Αναστασια.Ξερω τι ηταν για σενα αυτος ο ΦΙΛΟΣ στην ζωη σου.Αυτος που ολα αυτα τα χρονια ηταν η παρεουλα σου καθε στιγμη.Καλο του ταξιδι.

Εύη Κουσίδου said...

Καλό του ταξίδι Αναστασία. Και καλό κουράγιο σε σένα που έχασες έναν τέτοιο φίλο. Ξέρω τι σημαίνει να απολαμβάνεις το προνόμιο μιας τέτοιας φιλίας. Το ζω εδώ και έντεκα (κι εύχομαι όσο γίνεται περισσότερα) χρόνια. Δε θέλω ούτε να σκέφτομαι την ανάλογη με τη δική σου στιγμή. Και μόνο στο ενδεχόμενο υποφέρω, οπότε μπορώ να καταλάβω την απώλεια.
Καλό ταξίδι λοιπόν γερο - Τζο.

giorgos_st said...

Αιωνία του η μνήμη, βουνά απο κόκκαλα και άφθονες σκυλίτσες.

Βραχονησίδα said...

Θα τον θυμόμαστε όπως κι εσείς,όπως τό'πες ανθρωπόσκυλος. Μόνο που αν επιστρέψει για μιά επόμενη ζωή, στο ίδιο κτήμα πάντα, ελπίζω νά'ναι χελώνα :νά'χει μπόλικη ζωή μπροστά του.

Θερσίτης said...

Μεγάλη υπόθεση το σκυλί-σύντροφος. ηγαίνω 2-3 φορές στον αδελφό μου στο Αίγιο και η Νόρα, η σκύλα του, μου απονέμει ως τιμή την αγάπη που αναλογεί στον αγαπημένο αδελφό του αφεντικού της. Ανθρώπινα πολύ τα σκυλιά...

gyristroula2 said...

Σας ευχαριστώ πολύ όλους!

Θανασης Ξ. said...

Είχε ευτυχισμένη σκυλίσια ζωή όμως. Τον είχαμε δει και σε παλιώτερες φωτογραφίες, ή κάνω λάθος;;...

Καλημέρα.

meril said...

κρίμα που δεν τον πρόλαβα...
κρατώ την εικόνα από σας που τον γνωρίσατε
και φιλενάδα σκέψου
έλαβε θάνατο αντάξιο της ζωής του

καλοτυχερός....

Διονύσης Μάνεσης said...

Ένα λουλουδάκι, Τζο.
Κι επίσης: Πόσα ζωάκια την τύχη σου: τόση αγάπη, τόση περιποίηση;..

Anonymous said...

ένα φίλο όπως λέμε ένα φύλλο...Αχ, εσείς οι φιλόλογοι...

sgouro said...

Λυπάμαι πολύ Γυριστρούλα μου για το κανελλί παπλωματάκι σου ....
ήταν καλό ζώο και σίγουρα καλός φίλος. Να μην λυπάσαι όμως , έδωσε και πήρε πολύ αγάπη και αυτό έχει σημασία

gyristroula2 said...

Ευχαριστώ! Ναι, ήτανε καλό σκυλάκι και μας λείπει πολύ.

Λορελάη said...

Τον καημένο το Τζο.. ήταν πραγματικά πολύ καλός... λυπάμαι πολύ Αναστασία μου...

gyristroula2 said...

Ναι, μωρέ, Αγγέλα, τελικά μου κόστισε πολύ, αν και τον έβλεπα ότι τον είχαν πάρει τα γεράματα.

katerina said...

Kαλό του ταξίδι!Αιωνία του η μνήμη!
Λες κι εχει γραφει το κείμενο σου για ενα πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο που "έφυγε"...

gyristroula2 said...

Κατερίνα,λυπάμαι πολύ. Όσο κι αν μας πονάει η απώλεια ενός αγαπημένου πλάσματος, όπως ο Τζο, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια ενός ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν ήταν τόσο αγαπημένος. Να τον θυμάσαι.

Συνάντηση συμμαθητών

Καλοκαιρινή βραδιά, με το τρελό μελτεμάκι συντροφιά της. Στην όμορφη αυλή της Φωφώς, ξαναβρέθηκε η τάξη του 1977 του Λυκείου Άνδρου, 40 χρόν...