Wednesday, June 11, 2008

Συμ-πτώσεις και "συν- άρσεις"

Σήμερα το πρωί στο σχολείο, με ζήτησε στο τηλέφωνο "κάποιος κύριος". Δεν έχει ξανασυμβεί και πήγα απορώντας να απαντήσω. "Γεια σας, είμαι ο βιβλιοπώλης απέναντι, μου είχατε ζητήσει ένα βιβλίο, το βρήκα!"
Πάει καιρός που ψωνίζω από μικρά συνοικιακά μαγαζιά: "μίνι μάρκετ", μανάβικα, βιβλιοπωλεία. Κερδίζω χρόνο και χρήμα, αφού δεν παρασύρομαι από την αφθονία σε άσκοπες αγορές, αλλά κυρίως, έχω πια την προσωπική μου μανάβισσα, τον δικό μου βιβλιοπώλη... Ο συγκεκριμένος είναι ενημερωμένος και εξυπηρετικός. Βρίσκει ό,τι του ζητάω και μου τα φέρνει.
Αυτή τη φορά του ζήτησα ένα βιβλίο που δεν ήξερα συγγραφέα, ούτε εκδοτικό οίκο. "Μισάντρα", μόνο αυτόν τον τίτλο ήξερα. Κάτι είχα διαβάσει σε μια εφημερίδα και μου άρεσε, αλλά δεν σκέφτηκα να κρατήσω τα στοιχεία. Να όμως που το κρατάω στα χέρια μου εδώ και λίγη ώρα.
Γιάννης Καισαρίδης, ο συγγραφέας. Από το σύντομο βιογραφικό του, μάλλον συνάδελφος μου φαίνεται. Φιλόλογος από τη Βέροια. Ίσως γι' αυτό συγκράτησα το βιβλίο του.
Στο αφιέρωμα, ένα ποίημα (αντιγράφω αυτούσια τη σελίδα):

Για το Σταύρο και τ' άλλα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη
Εδώ θα είμαι
Φέτος το καλοκαίρι στα δεκάξι μου θα τη σηκώσω
τη μεγάλη πέτρα.
Θ' απλώσω τα μαλλιά μου πάνω από τα κυπαρίσσια.
Θα ταξιδέψω. Πάνω απ΄τον ήλιο, τη βροχή, τον άνεμο.
Με χαραγμένα χέρια και γόνατα.
Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα.
Θα σπάσω την απέραντη σιωπή.
Θα δω τον κόσμο από ψηλά.
Ψιθυριστά στους φίλους μου, σαν την ανάσα του κυπαρισσιού,
χρόνια θ' απλώσω στα φτερά μας.
Επιθυμίες κι όνειρα που κόλλησαν πάνω στο χώμα, σαν το φιλί
το πρώτο, θα χαρίσω.
Θα είμαι εδώ. Όταν κανείς δε θα μιλάει, θα σας μιλάω εγώ.
Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα.
Εδώ θα είμαι.


Οι μόνες διαφυγές από την ανελέητη "φυσική" πραγματικότητα των πρόωρων θανάτων των 21 παιδιών, του Αυγουστή, της Φωτεινής και του μαθητή του θερσίτη, χθες, αυτές οι "μεταφυσικές" συντυχίες και συγγένειες, που κάπως σηκώνουν τις μεγάλες πέτρες που μας βουλιάζουν...

5 comments:

Λορελάη said...

Γυριστρούλα μου, αληθινά συγ-κινητικά τα λόγια και οι στίχοι..., ευχαριστώ πολύ για την αναφορά... στα δύσκολα η συμ-πάθεια λάμπει αλλιώς... ευχαριστώ...

meril said...

Παιδιά δεν μπορώ πω τίποτα.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις αναρτήσεις σας αληθινά δεν μπορώ να βρω ένα λόγο ουσίας ένα λόγο δίκαιο για τις τόσες απουσίες που ολοένα και πληθαίνουν.
Σκέφτομαι πως όταν ακόμη ήταν παρουσίες να ήταν διακριτική η φωνή τους κι αυτό μας πληγώνει περισσότερο καθώς δεν ακούστηκε
Δεν έχω να πω άλλα μάλλον λέω άσχετα
Είμαι κοντά σας αν αυτό λέει κάτι

Θερσίτης said...

Μου φαίνεται πως τα παιδιά μέσα από το ποίημα του συναδέλφου μάς φωνάζουν να πάρουμε τσεκούρια και να βγούμε έξω να τα σπάσουμε όλα. Κυρίως αυτήν την αναισθησία, τη σιωπή για τα εγκλήματα τα οποία με τη δική μας σιωπή συνυπογράφουμε ως ηθικοί αυτουργοί. Απελπισία!

Θερσίτης said...
This comment has been removed by the author.
gyristroula2 said...

λορελάη, ήταν τελικά πολλές οι...συμ-πτώσεις, δε νομίζεις; Λες αυτή η ηλεκτρονική συνάφεια να έχει και μεταφυσικό αντίκρυσμα;
Δεν υπάρχει τίποτε δίκαιο στη ζωή, μέριλ, η δικαιοσύνη είναι μια ασπιρίνη που πιπιλάμε εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας, για να αντέξουμε την "απόλυτη αδικία" μέσα στην οποία είμαστε ριγμένοι.
θερσίτη μου, μακάρι να μπορούσαμε πραγματικά να κάνουμε κάτι σ' αυτές τις περιπτώσεις, να πέρναγε κάτι από το χέρι μας. Στον Αυγουστή, τουλάχιστον, έγιναν όλα τα ανθρωπίνως δυνατά, επιστρατεύθηκε το σύμπαν, μια ολόκληρη κοινωνία, γιατροί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δότες, τα πάντα. Δεν σώζονταν. Το δικό σου δεν ξέρω, ήταν αναπόφευκτο;
Για τη Φωτεινή επίσης έγιναν όλες οι προσπάθειες οι ανθρωπίνως δυνατές.
Τα 21 παιδιά, που το έζησα από κοντά, γιατί ήταν μέσα ένα παιδί συναδέλφου και φίλου, που τραυματίστηκε βαριά, συγκλόνισαν όλη την ελληνική κοινωνία, την πολιτεία, σίγουρα άλλαξαν πολλά στους δρόμους, στις σχολικές εκδρομές από τότε, αλλά αυτά δεν θα ξαναγυρίσουν κι αναρωτιέμαι πολλές φορές πώς αυτή η μικρή κοινωνία ζει μια τέτοια απώλεια, πώς την παλεύει.

Συνάντηση συμμαθητών

Καλοκαιρινή βραδιά, με το τρελό μελτεμάκι συντροφιά της. Στην όμορφη αυλή της Φωφώς, ξαναβρέθηκε η τάξη του 1977 του Λυκείου Άνδρου, 40 χρόν...